Ed Sheeran - N0.6 Collaborations project 3/5
Wie nog durft ontkennen dat een roodharige dwerg die goud schijt bestaat, heeft blijkbaar nog nooit van little Ed Sheeran gehoord. Die gast is zo rijk als de zee diep is en getalenteerder met zijn mond dan Hot Marijke! Voor alle duidelijkheid, ik zinspeel hier op Ed’s zangtalenten, niet zijn zuigtalenten. Nu, back to topic... Ed heeft een indrukwekkend en veelzijdig repertoire. Waar ik in de vroege dagen vooral fan was van zijn diepe en treurige nummers als ‘A-Team’, die je achterlaten met kippenvel, moet ik ook bekennen dat zijn 2017-plaat met ‘Shape Of You’ vanuit een popstandpunt pure genialiteit was. De plaat werd overal, en terecht ook, plat gespeeld en nog steeds vervelen de nummers niet. Je mag me dus een stiekeme fan noemen van de man die, als je Stu Bru’s ochtendprogramma mag geloven, in de laatste drie jaar vanwege zijn roem geen brood meer kon gaan kopen bij de bakker. Well crap on a dead hooker!
In 2015 bracht den Ed een leuk, klein plaatje uit, ‘No.5 Collaborations Project’. Hij heeft sindsdien nooit onder stoelen of banken gestoken dat hij zich hier nog wel eens aan wilde wagen en dat is er nu ook eindelijk van gekomen. ‘No.6 Collaborations Project’ staat, met een dubbele kwantiteit in vergelijking met zijn voorganger, mooi tussen zijn discografie. Jammergenoeg met een cover zo saai als missionaris op Valentijn. Any-Ginger... Zoals iedere morbide obese persoon met een half binnen gewerkte éclair er kortademig zou uitlullen: “Het is de binnenkant die telt!”.
Het merendeel van de artiesten op de plaat ken ik van toeten noch blazen (dat zal aan mijn gezegende leeftijd liggen), maar namen als bitchy-Bieber, Skrillex, Eminem, 50 Cent en Bruno Mars deden toch wel een serieuze bel rinkelen. Deze grote variëteit aan artiesten zorgen dan ook voor nummers die sterk wisselen qua stijl en kwaliteit en een plaat die ongetwijfeld iedereen een beetje zal boeien, maar nooit helemaal (een beetje zoals all-season banden). Vanuit business perspectief is dit natuurlijk een geniale zet. De nummers die mij het meeste konden prikkelen waren ‘Blow’ (met Bruno Mars en Chris Stapelton), dat lekker hard gaat, het amusante ‘Remember Me’ (samen met Slim Shady en halve euro), maar bovenal ‘Best Part Of Me’ (feat. YEBBA) maakt duidelijk dat gingers wel degelijk een ziel hebben. Het Justin Bieber-lied heb ik gemeden als de afwas... I have principles...
Een leuk plaatje, maar het bevat geen gouden ei-schijtende, cash-generende meestersongs die hem tot een klasse A-ster maken. Ed wou dit overduidelijk ook niet. Deze plaat was gewoon voor de fun, net zoals mijn reviews.
The Odd Man out!