Seether - Si Vis Pacem Para Bellum
Reckless! - Not As Think As You Drunk
Valkyrie – Fear
BEAR – Propaganda
Elder - Omens
Nightwish - Human. :II: Nature.
Agenda
10 OKT
Sound of Noise 1
19 OKT
Peter Hook
29 OKT
Kensington
29 MEI
Waregemse Metal Day 2021
29 MEI
Annisokay
15 AUG
Alcatraz 2021

The odd man

Social Suicide slak: Tweet er over


 

 

“De Ariolimaxslak heeft de kleinste penis van het dierenrijk (in verhouding tot zijn lichaam) en is tevens Hummer-geel #geentoeval ”

 

Een nieuwe maand, een nieuwe coronagolf en een nieuwe column. De deadline voor deze column heb ik met meer dan een week gemist. Hierbij bied ik mijn onoprechte excuses aan aan mijn hoofdredacteur en mijn drie lezers (mijn vrouw, mijn mama en een seniele nachtcollega met een abonnement op De Tijd). Ik kan mijn lakse gedrag echter perfect verklaren aan de hand van twee zaken.

 

Ten eerste ‘Zelda Breath Of The Wild’ op de Nintendo Switch(ehm). Wie een beetje gaming-minded is, zal met dit eerste excuus al voldoende hebben om mij te vergeven.

 

De tweede reden is een compleet verlies van alle oriëntatie betreffende tijd en ruimte en dit ten gevolge van een sociale zelfmoord, bij zowel mijn vrouw als ik. Een familiedrama als het ware. Hoewel noch mijn vrouw, dochter, als ik hier geen graatje hinder van hebben ondervonden, hoe paradoxaal dit ook mag klinken. Ons volledig distantiëren van alle sociale media als smoelboek en instafuck, is iets wat al langer in onze gedachten huis hield. Maar zoals een dertigjarige maagd keuzestress zou hebben in een bordeel, hadden wij ook onze twijfels. Het FOMO-fenomeen stond ons aan te staren met dezelfde blik als de hond die de rest van het worstenbroodje wil oppeuzelen. Uiteindelijk hebben we dan toch maar het broodje opgepeuzeld en die hond een dreun op zijn kont gegeven. Behalve een langere batterijduur en een verlies aan methoden om mensen te negeren, heb ik er nog niks van gemerkt. En die hele FOMO is toch maar paardenpoep. Geen enkel verschil. Ik heb nog steeds geen vrienden, niemand vindt wat ik aan het doen ben leuk en ik word nog steeds niet uitgenodigd op evenementen. Misschien heeft dat rondzwaffelende virus hier ook wel wat mee te maken...

 

Mijn social suicide heeft verschillende motieven. Van frustraties rond debiele mensen die zaken posten die even zinnig zijn als een tomaat die een goede vorm van thuisisolatie is, tot al die politieke framing shit, die via algoritmische reclame in mijn strot wordt geramd. Het onderscheiden van fake news van the real deal is moeilijker geworden dan liggend schijten. Het is zelfs al een uitdaging geworden om advertenties en artikels van elkaar te onderscheiden. Het is trouwens uit voldoende onderzoek gebleken dat excessief gebruik van sociale media een negatieve vervorming van je (kritisch) denkvermogen teweeg brengt. We worden allemaal gemanipuleerd, zonder glijmiddel en in de poep van onze geest! Dit alles om bevestiging te krijgen van mensen die we amper kennen om zo een kortstondige dopamine-shot te krijgen. De grootste beweegreden om deze platformen te verlaten is echter dat ik weiger Zuckerbergs’ businessmodel te steunen. Deze ‘minion of the antichrist’ kiest enkel de kant van het geld. We kunnen hem moeilijk ongelijk geven, maar moreel gezien wringt het schoentje toch. Gezien tonnen geld binnenrolt via advertenties, kan het Mark niks schelen of deze waarheidsgetrouw zijn of niet. Klant, in dit geval de adverteerder, is koning. De schade die hier al mee werd aangericht is enorm. Trump is aan de macht en nu staat iedereen te lachen met Kanye en zijn debiele uitspraken tijdens zijn legendarische verkiezingscampagne. Nu, de kans dat hij zal verkozen worden is even klein als de micropenis van een Ariolimaxslak met dwerggroei. Laten we toch niet te veel lachen, want we stonden ook hartelijk te lachen met Trump...

 

Uiteindelijk hebben de VS het nog zo slecht niet met Trump. Zij hebben tenminste een regering. Op dat vlak hebben wij enkel records. 

 

This is the odd man saying: Formateren, formateren, wie zijn best doet zal het ...

 

 

 

Meer lezen...

Cd review: Michael Monroe - One Man Gang

14 OKT 2019
Cd review: Michael Monroe - One Man Gang


 

Michael Monroe – One Man Gang

 

Deze Fin heeft al heel wat watertjes doorzwommen. Uiteraard is Hanoi Rocks een mijlpaal. Deze band legde het bijltje er bij neer in 1985. Plots dook Hanoi Rocks opnieuw op in 2002. Samen met gitarist Andy McCoy werkte Michael Monroe aan nieuw materiaal. Er werden drie albums uitgebracht tot de band er mee ophield in 2009. Monroe hield zich nog wat bezig met allerlei projecten tot in 2010 The Michael Monroe Band werd opgericht. Deze band bracht twee studioalbums en één live-registratie uit. Deze albums deden het zeer goed in Noord-Europa.

 

Nu is Michael terug met een nieuw album ‘One Man Gang’. De opener ‘One Man Gang’  is een aanstekelijke supersnelle punksong. Tijdens het refrein wordt het ritme gehalveerd en gesteund door samenzang. ‘Last Train To Tokyo’ is een up-tempo glamrocksong met poppunkrefrein maar het blijft boeien. ‘Junk Planet’ start even snel met een dreunende bas en mondharmonica. Dit is een pure rock ’n rollsong. ‘Midsummer Nights’ start een versnelling lager. Een popsong met hoog meezinggehalte. ‘The Pitfalls Of Being An Outsider’ is poprockpunk zoals we het van de man gewoon zijn. ‘Waysted Years’ neigt wat naar southern rock ’n roll. De mondharmonica duikt opnieuw op maar gelukkig nooit overdreven. ‘In The Tall Grass’ is een soort mix van een Bon Jovi met Foo Fighterssong. Een up-temporitme onderbroken door toevoeging van stille passages waar de zang op de voorgrond treedt. ‘Black Ties and Red Tape’ start supersnel en mindert ietsje vaart tijdens het refrein maar het blijft vooruit gaan. ‘Hollywood Paranoia’ is een dertien in een dozijn rocksong. ‘Heaven is a Free State’ start met een deuntje met blazers op zijn Mexiaans. Een zwalpende uptemposong. De blazers blijven verrassen. ‘Helsinki Shakedown’ is een knipoog naar de gitaarriffs van Foo Fighters. ‘Low Life In High Places’ sluit de schijf af. Met een beetje fantasie kon deze song van de hand van onze The Scabs zijn. Deze song heeft geen glam- of punkgehalte. Jammer van de vervelende zanglijn die het nummer naar het einde leidt. Overbodig.

 

We kunnen besluiten dat zo goed als alle songs op deze schijf een groot poppunkgehalte hebben met een dikke glamsaus er bovenop. Live zal dat zeker gesmaakt worden. Party!

 

Guido Grymonprez