Raketkanon – RKTKN#3 4/5
Ik val meteen met de deur in huis: dit is pure klasse! De Belgische rock- en popscene heeft een topband in zijn gelederen.
De schijf telt negen songs met als titel een voornaam. Er wordt afgetrapt met ‘Ricky’ een geweldige song met dito videoclip. Op zich is de muziek niet zo hevig maar het headbangen kan je niet nalaten. Je moet mee in het ritme. Het stemgeluid in de song neigt met momenten naar dit van Perry Farrel (Jane’s Addiction). Deze song vermengt gekke toestanden met muzikaal vernuft. ‘Fons’ is gekker dan gek. Bij de intro lijk je te worden verpletterend door de sound maar dat duurt maar even. Dan glijdt de song af in een speciale sfeer tot op het einde waar alweer de registers worden opgetrokken.
‘Mélody’ start met akoestische gitaar dat bijgestaan wordt door een baslijntje waarbij de zang enkele stukken van de baslijn als zanglijn gebruikt. De synths zijn alweer zeer dreigend en zorgen voor een ingetogen en beklemmende sfeer. ‘Hannibal’ is een song die je zelfs niet zou willen als nachtmerrie. Schreeuwzang bijgestaan door een klopgeest. ‘Robin’ start als een popdeuntje en gaat over in een zweverige song tot het einde. De song is tevens het langste nummer op de schijf: 05:39”. ‘Lou’ is een traag, rustig nummer met een zeer dreigende opbouwende sfeer. Een knipoog naar Amenra qua opbouw. Sterke song. ‘Harry’ start dansbaar, heeft een elektronische stem en de synths zorgen voor een prachtig geluidstapijt op de achtergrond. ‘Ernest’ is een strak mid-tempo nummer waarbij halfweg het ritme wordt vertraagd. Afsluiter ‘Mido’ is een rustig nummer in een donkere sfeer.
RKTKN#3 heeft geen nodeloze langgerekte songs. Er is minder chaos dan bij de vorige platen maar er is meer dreiging. Dat maakt de schijf iets toegankelijker. Alle nummers zijn kwalitatief van zeer hoogstaand niveau. De productie is super. Als de media het eerlijk speelt dan moet deze plaat overladen worden met prijzen. Tot bij de MIA’s, heren!
Guido Grymonprez