Rammstein -Rammstein
Brutus - Nest
In Flames - I, the Mask
Rival Sons - Feral Roots
Balthazar – Fever
The Sore Losers - Gracias Senor
Agenda
28 MEI
Trixie Whitley
02 JUN
Vestrock 2019
08 JUN
Werchter Boutique
09 JUN
Hello Festival
10 JUN
Studio Sinksen
16 JUN
Metallica
18 JUN
Tool
23 JUN
Hellfest 2019
23 JUN
Graspop 2019
29 JUN
Grensrock 2019
30 JUN
Werchter 2019
02 JUL
Corrosion of Confidence
14 JUL
Sjock 2019
14 JUL
Bon Jovi
21 JUL
Melt 2019
27 JUL
Love Family Park
03 AUG
Roadkill 2019
04 AUG
Lokerse feesten
11 AUG
Voltage Festival 2019
11 AUG
Alcatraz 2019
13 AUG
Sziget 2019
18 AUG
W-Fest 2019
22 OKT
Angie Stone
30 OKT
Stef Kamiel Carlens
05 NOV
Sheila E
16 NOV
Nikki Lane
23 NOV
H8000 Hardcore H8000 Book
22 FEB
The Darkness
Fotogalerij
Photo report: Macy Gray
Photo report: Macy Gray
Deurdedeurdeur - Cultuurhuis De Leest
Deurdedeurdeur - Cultuurhuis De Leest
Grensrock 2014 - Menen
Grensrock 2014 - Menen
Concert report: Kasabian
Concert report: Kasabian
Concert report: The Hickey Underworld - De Vooruit Gent
Concert report: The Hickey Underworld - De Vooruit Gent
Frank Boeijen Begijnhofpark
Frank Boeijen Begijnhofpark
Photo report: Lacuna Coil
Photo report: Lacuna Coil
Photo report: U2 - Sportpaleis Antwerpen
Photo report: U2 - Sportpaleis Antwerpen
Photo report: Nightwish
Photo report: Nightwish
Skunk Anansie - Koninklijk Circus
Skunk Anansie - Koninklijk Circus
Concert report: Eefje de Visser
Concert report: Eefje de Visser
Concert report: Saxon
Concert report: Saxon
Photo report: Daan
Photo report: Daan
Hell City - Snot @ De Kreun
Hell City - Snot @ De Kreun

The odd man

De Ronde


 

 

“Wielrenners gooien drinkfles op de grond en de kudde koeien doet mee”

 

‘De Ronde Van Vlaanderen’, zo Vlaams als ‘chicongs in espe’ en de hoogdag van het wielerseizoen. Ondertussen zit de ganse familie aan tafel en laat moeder de kroketten rond gaan, terwijl de televisie 60° wordt gedraaid zodat de penishangende gezinsleden kunnen volgen hoe andere penishangende gasten (want voor de vrouwenkoers is er beduidend minder interesse) strijden voor de eer en het respect van het Vlaamse volk en onderling aan het kijken zijn wie het beste spul heeft ingespoten (maar dit gegeven gooien we ter zijde zoals mama de dag na moederdag).

 

Daarnet was er bij het aperitief nog een hevige discussie gaande over de brossende jeugd op donderdag (ja, nog steeds dit verhaal) en al het afval dat dit zogezegde hypocriete gespuis achterlaat op Pukkelrock en Pop Werchter. Gelukkig bezit de generatie van onze ouders het ware morele kompas. Zonder hen was alles om zeep en heerste er pure chaos!

 

Na de heerlijke maaltijd eindigt deze Vlaamse familietraditie met de extase van de dag: ‘den arrivee’, uiteraard met een koffie en een koekske ‘dabei’. Jammergenoeg ebt het enthousiasme snel weg: wederom geen Vlaamse/Belgische winnaar (of kleurling met Belgisch pasport, want wanneer ze winnen zijn dit natuurlijk wel altijd echte Belgen). Mij kan het echter weinig schelen, dus ga ik maar naar huis om me af te vragen hoe het in godsnaam mogelijk is dat mijn kat aan zijn eigen ballen kan likken en ik niet. Jaloers!

 

Diezelfde avond verschijnt een traditioneel artikel met bijhorende fotoreportage op verschillende nieuwssites. We zien een ravage van achtergelaten afval op de Kwaremont (die ligt niet meer open trouwens), een opvallende gelijkenis met het jaarlijks rapport over de Pukkelpop camping. Stilaan vormen de barsten in de perceptiemuur van de “goede Vlaamse burgers” eerder kloven waar Maggie haar reet in zou passen. In tegenstelling tot onze Vlaamse modelburger die op de eerste rij stond om stenen te gooien naar de jeugd en hun afval, onthoudt onze jeugd zich van oordelen en “hoog intelligente opmerkingen”.

 

Hypocrisie ligt aan de basis van deze marginale bilspleet van een kloof. Hypocrisie is het begrip dat steeds naast deze brave burgers heeft gewandeld, samen met alcoholisme, racisme en nationalisme. Al deze beestjes worden ook nauw gevolgd door polarisatie, de vijand van redelijkheid. Tegen deze cocktail van stupiditeit valt niks te beginnen. Alle inspanningen om deze narcistische bevolkingsgroep tot inzichten te brengen zijn vruchteloos. Wanneer je een goed argument aanbrengt, gaan de oren onherroepelijk dicht zoals de vulva van je vrouw wanneer je de naam van haar zus scandeert tijdens het stoeien.

 

Hoe kunnen wij de wereld redden van stupiditeit en hypocrisie die de mensheid nog meer overheersen dan mijn wens om aan mijn eigen ballen te likken? De oplossing van dit probleem kunnen we misschien vinden in de gedachtenspinsels van de grondlegger van het absurdisme, de heer Albert Camus, namelijk collectieve suïcide. Te? Hoewel het een eerder controversiële oplossing zou zijn, kan je niet ontkennen dat het bijzonder doeltreffend zou zijn. Deze aanpak zou namelijk niet enkel dit probleem oplossen, maar tevens alle problemen die we in de laatste jaren op ons bord kregen: immigratiecrisis, gillets jaunes, milieu, … You name it. Nog steeds te radicaal? Goed dan, misschien moeten we beginnen bij het begin: praten, luisteren en verdraagzaamheid. Of met andere woorden: doe NORMAAL.

 

This is The Odd Man saying: jullie kunnen allemaal de pot op!

Meer lezen...

Cd review: Tiny Legs Tim - Elsewhere Bound

11 MAA 2019
Cd review: Tiny Legs Tim - Elsewhere Bound


 

Tiny Legs Tim - Elsewhere Bound 3.5/5

 

Begin februari kwam de vijfde studioplaat van één van dé beste blues artiesten van België en omstreken uit. Ik heb het natuurlijk over niemand anders dan ‘Tiny Legs Tim’, die met ‘Elsewhere Bound’ een dijk van een album heeft gefabriceerd!

 

Tim heeft al een hele weg afgelegd sinds hij zijn eerste album ‘One Man Blues’ op ons heeft losgelaten, maar ondanks de experimentele evolutie in zowel nummers als sound heeft Tim nog niets van zijn ‘Sun House’-roots verloren. Sterk om vernieuwend uit de hoek te komen zonder te vergeten waar je vandaan komt. Iets waar Seasick Steve nog iets van kan leren, want ‘Elsewhere Bound’ geeft ‘Can U Cook?’ een ‘run for his money’ (zoals ze dat in Trumpland zeggen).

 

‘Elsewhere Bound’ geeft je een vol gevoel, zonder de souplesse van de blues te verliezen. Dit mede dankzij een goede bodem die door Tim geleverd wordt en waar de rest van de band kan op steunen. Het gitaarwerk is fenomenaal en je krijgt het gevoel dat hier een grote productie doorheen is geraasd. De prachtige klanken en compositie worden vergezeld door de juiste lyrics die vol emotie en echtheid gebracht worden.

 

Dit totaalplaatje begroet je al van bij de start met de titelsong ‘Elsewhere Bound’, waardoor je weet dat dit een plaat is die het verdient om van kop tot teen te worden uitgekleed. De nummers ‘Still In love’, ‘Don’t Be Sorry’ en ‘The Game’ zijn parels in een doos gevuld met parels. Het album eindigt met ‘I Ain’t Ready’ en hij heeft gelijk! Ik ben ook nog niet klaar om dit verhaal te beëindigen. Dus zetten we de plaat maar op repeat.

 

‘Elsewhere Bound’ is hét beste album in het genre, zowel nationaal als internationaal, dat ik in jaren door mijn trommelvliezen kon laten glijden. Petje af en een welgemeend dankjewel aan meneer De Graeve. Voor wie deze Tiny Legs aan het werk wil zien: op 29 maart speelt hij een set in de 4AD-tempel te Diksmuide. Hierbij wordt hij ondersteund door Miguel Verschaeve met zijn ‘One With The Blues’-project, een ruwe diamant van de Westhoekse blues-wereld

 

The Odd Man out.