B R I Q U E V I L L E + WIXCAKES @ TRIX, ANTWERPEN – 01/02/2024
Het mysterieuze gezelschap B R I Q U E V I L L E bracht eind vorig jaar zijn intussen al vierde album uit. Een plaat die tijd nodig heeft om te groeien, zo bleek. Met spijt in het hart moesten we de releaseshow toen missen, maar het sprak voor zich dat we de eerstvolgende kans om hen opnieuw aan het werk te zien ook zouden grijpen. Dat hebben we ons in ieder geval niet beklaagd want we werden weer getrakteerd op een intense show van de in mantels geklede en gemaskerde figuren.
Als voorprogramma werd Wixcakes uitgenodigd door de headliners zelf. Het is eerlijk gezegd onze eerste confrontatie met dit trio, dat de taak krijgt om ons alvast voor te bereiden op de pletwals die er na komt. En dan blijken er toch wel enkele bekende koppen mee te spelen zeker: we herkennen Alessio Di Turi op drum en zang, Sean Willekens op bas en zang en Dennis Pieters zorgt voor de rockende gitaren. De band komt dus uit de scene waarin we ook The Sore Losers, Sha-la-lee’s en The Love vinden en neemt al die muzikale invloeden hier ook mee. We horen classic rock met knipogen naar Led Zeppelin en iets rustigere bluesy momenten. En die heerlijke, typerende Black Sabbath-invloed! Af en toe is er meerstemmige zang en die geeft zeker een meerwaarde, maar de garage rock-momenten zorgen er voor dat het gaspedaal ingeduwd wordt en het af en toe lekker schuurt. Zeer fijne, fuzzy proto punk garage of hoe je het ook wil noemen, dus. Feit is dat fans van bands als Fu Manchu, Monster Magnet, Fuzz samen met ons mogen hopen dat we de heren vaker tegenkomen. Festivals als Sjock en Desertfest lijken ons daarvoor zeer geschikt.
Bezwerende, Oosters aandoende klanken kondigen de komst van Briqueville aan. Langzaam bouwt de band daarop verder, met esoterisch aandoende gitaarklanken die de spanning en intensiteit opdrijven. Dit is altijd de kracht van deze gemaskerde bende geweest: de beklijvende postmetal een extra enigmatisch jasje geven. De ingehouden dreiging die elk moment kan openbarsten, de chugging gitaren en de synths zorgen er altijd weer door dat je helemaal meegezogen wordt in de wereld van het vijftal uit Steendorp. Mysterieuze, weeklagende vocalen versterken de sfeer en zijn eigenlijk vooral een extra instrument en niet bedoeld als zang waar je als luisteraar een houvast aan hebt.
Wanneer Briqueville dan de duivels die achter de maskers schuilen loslaat, dan beuken de percussieve drums, de ronkende bas en scheurende gitaren in op de toehoorders en dan bewegen alle koppen alsof ze allen gehypnotiseerd zijn. De band stond er al van in het prille begin, maar je voelt de ervaring van de jaren, zowel qua albums als optredens. Het vijftal gaat meesterlijk om met de balans tussen introspectieve, melodieuzere en meer postrock georiënteerde momenten en keiharde passages die mokerslagen uitdelen en net daardoor des te harder binnenkomen. We horen altijd de invloed van een Amenra die met zijn verzwelgende mix van metal, doom, sludge en hardcore de weg heeft voorbereid voor talloze landgenoten. Briqueville doet daar al jaren zijn eigen, geheimzinnige ding mee en met groot succes. Ze zijn mee vaandeldragers van het genre in ons land en ze hebben ons live nog nooit ontgoocheld, ook nu weer was het een ervaring die diep groef. De boeiende, donderende finale zorgt altijd weer voor een emotionele catharsis, zoals dat hoort bij de echt goede shows in dit genre.
Rev: Joris Smeets
Pic: Istvan Bruggen Photography
Full photo report : Briqueville