Baroness – Gold & Grey
Bokassa - Crimson Riders
The National
Rammstein -Rammstein
Brutus - Nest
In Flames - I, the Mask
Agenda
23 JUN
Graspop 2019
23 JUN
Hellfest 2019
29 JUN
Grensrock 2019
30 JUN
Werchter 2019
02 JUL
Corrosion of Confidence
07 JUL
Ieperfest 2019
07 JUL
Cactusfestival
14 JUL
Bospop 2019
14 JUL
Sjock 2019
14 JUL
Bon Jovi
21 JUL
Melt 2019
27 JUL
Love Family Park
03 AUG
Roadkill 2019
04 AUG
Dranouter 2019
04 AUG
Cirque Magique 2019
04 AUG
Lokerse feesten
11 AUG
Voltage Festival 2019
11 AUG
Alcatraz 2019
13 AUG
Sziget 2019
18 AUG
W-Fest 2019
22 OKT
Angie Stone
30 OKT
Stef Kamiel Carlens
05 NOV
Sheila E
16 NOV
Nikki Lane
22 NOV
Agnostic Front
23 NOV
H8000 Hardcore H8000 Book
22 FEB
The Darkness
Fotogalerij
Chronicles 2014 Expo Kortrijk
Chronicles 2014 Expo Kortrijk
Soulfly & King Parrot @ Vooruit Gent
Soulfly & King Parrot @ Vooruit Gent
Lokale helden
Lokale helden
Concertreport: Equal Idiots
Concertreport: Equal Idiots
Photo report: Sx
Photo report: Sx
Photo report: Vestrock 2017
Photo report: Vestrock 2017
Photo report: Joe Bonamassa
Photo report: Joe Bonamassa
Photo report: De jeugd van tegenwoordig
Photo report: De jeugd van tegenwoordig
Roeselare Jazz
Roeselare Jazz
Photo report: Stan Van Samang - Roeselare
Photo report: Stan Van Samang - Roeselare
Alcatraz 2013
Alcatraz 2013
Life Of Agony - Diablo Blvd @ Biebob
Life Of Agony - Diablo Blvd @ Biebob
Meuris - Schouwburg Kortrijk
Meuris - Schouwburg Kortrijk
Concert report: Jeff Beck
Concert report: Jeff Beck

The odd man

Een ode aan de norsheid


 

 

“Gelieve ‘Afscheid Nemen Bestaat Niet’ van ‘Marco Borsato’ af te spelen tijdens het lezen van deze column voor een optimale leeservaring”

 

Op 17 mei van dit godverdomde jaar zat ik in de zetel met mijn vrouw toen haar het wenen nabij stond. Bizar genoeg had ik ze die dag nog niet geslagen noch mentaal gekweld, dus kon ik deze emotionele status nog niet verklaren. Maar dan vertelde me ze het nieuws dat ik nooit had verwacht: Grumpy Cat heeft onze wereld verlaten. Gezien dit dier de kat is waar ik altijd van droomde breng ik deze maand een ode aan mijn ‘spirit animal’ door dé drie frustraties van de afgelopen maand op te sommen die mij nog meer grumpy hebben gemaakt dan een vroegtijdige ejaculatie.

 

Numero Uno: Game Of Thrones seizoen acht:

 

Je kan er niet naast kijken, van Newsmonkey tot HLN, van Man-Baby tot Loser-4-Ever-Virgin-Fan-Boy. Het internet is overgesatureerd met leeghoofdige meelopers die aan het b*tchen zijn over het laatste GOT-seizoen en hoe slecht het wel is, bla bla bla. En ik ben nu geen zak geïnteresseerd in al die kutmeningen. Voor mij was dit seizoen best wel OK. Ik vond het leuker toen er op donderdag geprotesteerd werd om deftigere redenen. Maar goed, de mama’s en papa’s zullen wel blij zijn dat hun kroost op donderdag terug naar school gaat en geëngageerd is in kwaliteitstelevisie. Soit, dit gegeven even ter zijde als de linkerkous na het masturberen. Terug naar de essentie!

 

Er werd zelfs een petitie gestart om dit seizoen te herproduceren. Ik zou eerder een petitie willen starten om die mannen een trap in hun poepenhol te verkopen, zodat ze, in de plaats van collectief te fanboy-zagen een collectieve prolaps krijgen. Dan hebben ze tenminste een reden om te zagen. Al die nerds kunnen er gewoon niet tegen dat de serie ten einde is en daarmee basta. Ze zijn even gefrustreerd als wanneer mama de borst wisselde voor de fles. Ze wisten toen al dat dat de laatste maal zou zijn dat ze een vrouwelijke tiet in het echt zouden aanschouwen zonder er een hoop geld voor te geven. Je zou voor minder een petitie starten om zo’n leed (weliswaar in een totaal andere vorm, maar de beleving zal voor hen vermoedelijk identiek zijn) te herbeleven.

En dan zijn er zelfs van die ‘poepgaais’ die in therapie moeten om het laatste GOT-seizoen te verwerken. Sorry, maar als je hiervoor in therapie moet, is je leven gewoonweg te goed en moet je snel eens naalden delen met heroïne-junks en je huis in brand steken. Dan heb je tenminste recht om mijn belastingsgeld te gebruiken voor therapie! Go f*ck yourself brat! Hier werd ik dus zeer grumpy van! NEXT!

 

 

Numero dos: Zwarte Zondag

 

Onvermijdelijk, de ‘Zwarte Zondag’ die België aan de grond heeft genageld. Het volk heeft de volgende generatie volksvertegenwoordigers gekozen. De winnaars en verliezers zijn gekend en ‘s maandags stond iedereen op met een Trumpiaanse kater. Facialbook was gevuld met nog meer verontwaardiging dan mijn vrouw toen ik toonde hoe “goed” ik de ramen had gelapt. Hoewel ongeveer de helft van de Vlamingen rechts en zelfs één vijfde van de Vlamingen extreem rechts heeft gestemd, is dit niet mijn grootste ergernis. Ik moet toegeven dat de vooruitzichten van een bruin hemdje met bijpassende fuck-me-botjes mij totaal niet zinnen, maar er is nog een grotere frustratie die als een donkere wolk boven mij staat te zeiken. We zien overal de verontwaardiging, maar nergens de trots. Ofwel werden massaal veel proteststemmen uitgebracht en hebben al deze anti-stemmers nu iets van “OWWW SHIIIIITT” ofwel werd er doelbewust gestemd en zijn deze rechts rakkers beschaamd om er voor uit te komen. Wat veel betekend natuurlijk… Any-nazi-how, nu mogen we “kampen” met de consequenties van onze stem. Leve de democratie!

 

 

Numero tres: teennagels

 

Waarom hebben we die kutdingen? Ze hebben geen enkel nut en net zoals mijn onkruid, blijven ze groeien. Soms groeien ze zelfs in je huid en heb je een hoop pijn en gezeik. En wat voor voordeel hebben ze? Die dingen aan je vingers zijn ergens nog handig om een sticker of dergelijke los te prutsen van al je brol, maar die teennagels … zo nutteloos als een chronische ethylafhankelijke vetzak op zondagmorgen.

 

 

Grumpy Cat, we zullen je missen. Je humeur zal in ons voortleven en wordt voor eeuwig gekoesterd. In jouw naam zal ik de mensen in mijn omgeving blijven duidelijk maken dat ik ze niet tolereer! Het ga je goed! You never walk alone!

 

Grumpy Cat, 4-4-2012° - 14-5-2019+

 

Yours Truly, The Odd Man

Meer lezen...

Concert report: Alice in Chains

02 JUN 2019
Concert report: Alice in Chains


 

Alice in Chains + Black Rebel Motorcycle Club

 

Ancienne Belgique 30.05.2019

 

Grote wegenwerken te Brussel zorgden er voor dat we twee minuten gemist hebben van het openingsnummer van Black Rebel Motorcycle Club. Deze band zag ik ooit op Pukkelpop de pannen van het dak spelen. Toen werd hun donkere garage-indie-rock gesmaakt. Bij BRMC anno 2019 is het vuur een waakvlammetje geworden.  Tijdens hun optreden van ongeveer 30 minuten wordt er geen sfeer gecreëerd. Drummer Nick Jago heeft plaats gemaakt voor Leah Shapiro (drumster bij The Raveonettes) en dat heeft de band geen goed gedaan. De floortoms worden overvloedig gebruikt en daar komt nog bij dat het geluid veel te hol klinkt. De setlist bevat geen up-temponummers. We horen trage songs met een ietwat psychedelische inslag. Klassiekers zoals ‘Rifles’ blijven uit. Jammer.  Enkele fanatieke fans vooraan vinden het allemaal wel oke. 

 

Zes minuten te vroeg verschijnt Alice In Chains op het podium. Er wordt afgetrapt met ‘Bleed The Freak’ uit het album ‘Facelift’. Het geluid zit goed. William Duvall heeft er zin in, bij Jerry Cantrell is het nog wat aftasten.  Na het stoppen van dit nummer wordt onmiddellijk zonder adempauze  ‘Check My Brain’ (uit Black Gives Way To Blue) de zaal ingeslingerd.  Deze song wordt volop meegezongen door het bomvolle AB. Jerry amuseert zich duidelijk. ‘Again’ ( uit Alice In Chains) zou de enige song uit dat album worden die avond. Verder is het album ‘Dirt’ de rode draad. Daaruit horen we o.m. ‘Them Bones’, ‘Damn That River’ en even later ‘ Down In A Hole’. ‘Stone’ en ‘Hollow’ (uit The Devil Put Dinosaurs Here) klinken sterk. Uit hun recentste worp ‘Rainier Fog’ horen we naast de titelsong ook ‘Never Fade’ en  ‘Red Giant’.  Bij ‘No excuses’ (uit Jar Of Flies) en ‘ Your Decision’ (uit Black Gives Way To Blue) worden de songs  in tegenstelling tot hun vorig concert in Tilburg in 2010 niet de akoestische versies gebracht. En het publiek blijft maar meezingen. ‘We Die Young’ (uit Facelift) doet de zaal ontploffen. Daarna een ingetogen moment met ‘Nutshell’(uit Jar Of Flies) waar Jerry zich heer en meester toont. Indrukwekkend. Daarna volgen ‘Angry Chair’ (uit Dirt) en de afsluiter ‘Man In The Box’(uit Facelift)

 

De encores starten. Jerry zet met de gitaarrif ‘Sabbath Bloody Sabbath’ van Black Sabbath zijn publiek op het verkeerde been. Al gauw klinkt ‘The One You Know’ (uit Rainier Fog) door de speakers. Er wordt alweer uit volle borst meegezongen. Het gitaargeweld wordt eventjes stilgelegd met ‘Got Me Wrong’(uit SAP). Wat een prachtig gitaarspel. Het komt tot een climax met ‘Would?’ en’Rooster’(uit Dirt).

 

Na de set worden nog een reeks foto’s genomen met o.m. een man van Egyptische origine die uit het publiek werd geplukt en op het podium werd gebracht. Who’s he?

 

Alice In Chains heeft voor een memorabele avond gezorgd. AIC kwam, zag en overwon. Zowel de setlist, het geluid als de lightshow én het publiek (!!) waren top. AIC stond één uur en vijftig minuten op het podium. ‘See you very soon’ riep Jerry nog na.

 

Grunge is dood? Vergeet het!

 

Guido Grymonprez