Seether - Si Vis Pacem Para Bellum
Reckless! - Not As Think As You Drunk
Valkyrie – Fear
BEAR – Propaganda
Elder - Omens
Nightwish - Human. :II: Nature.
Agenda
10 OKT
Sound of Noise 1
19 OKT
Peter Hook
29 OKT
Kensington
29 MEI
Waregemse Metal Day 2021
29 MEI
Annisokay
15 AUG
Alcatraz 2021

The odd man

Social Suicide slak: Tweet er over


 

 

“De Ariolimaxslak heeft de kleinste penis van het dierenrijk (in verhouding tot zijn lichaam) en is tevens Hummer-geel #geentoeval ”

 

Een nieuwe maand, een nieuwe coronagolf en een nieuwe column. De deadline voor deze column heb ik met meer dan een week gemist. Hierbij bied ik mijn onoprechte excuses aan aan mijn hoofdredacteur en mijn drie lezers (mijn vrouw, mijn mama en een seniele nachtcollega met een abonnement op De Tijd). Ik kan mijn lakse gedrag echter perfect verklaren aan de hand van twee zaken.

 

Ten eerste ‘Zelda Breath Of The Wild’ op de Nintendo Switch(ehm). Wie een beetje gaming-minded is, zal met dit eerste excuus al voldoende hebben om mij te vergeven.

 

De tweede reden is een compleet verlies van alle oriëntatie betreffende tijd en ruimte en dit ten gevolge van een sociale zelfmoord, bij zowel mijn vrouw als ik. Een familiedrama als het ware. Hoewel noch mijn vrouw, dochter, als ik hier geen graatje hinder van hebben ondervonden, hoe paradoxaal dit ook mag klinken. Ons volledig distantiëren van alle sociale media als smoelboek en instafuck, is iets wat al langer in onze gedachten huis hield. Maar zoals een dertigjarige maagd keuzestress zou hebben in een bordeel, hadden wij ook onze twijfels. Het FOMO-fenomeen stond ons aan te staren met dezelfde blik als de hond die de rest van het worstenbroodje wil oppeuzelen. Uiteindelijk hebben we dan toch maar het broodje opgepeuzeld en die hond een dreun op zijn kont gegeven. Behalve een langere batterijduur en een verlies aan methoden om mensen te negeren, heb ik er nog niks van gemerkt. En die hele FOMO is toch maar paardenpoep. Geen enkel verschil. Ik heb nog steeds geen vrienden, niemand vindt wat ik aan het doen ben leuk en ik word nog steeds niet uitgenodigd op evenementen. Misschien heeft dat rondzwaffelende virus hier ook wel wat mee te maken...

 

Mijn social suicide heeft verschillende motieven. Van frustraties rond debiele mensen die zaken posten die even zinnig zijn als een tomaat die een goede vorm van thuisisolatie is, tot al die politieke framing shit, die via algoritmische reclame in mijn strot wordt geramd. Het onderscheiden van fake news van the real deal is moeilijker geworden dan liggend schijten. Het is zelfs al een uitdaging geworden om advertenties en artikels van elkaar te onderscheiden. Het is trouwens uit voldoende onderzoek gebleken dat excessief gebruik van sociale media een negatieve vervorming van je (kritisch) denkvermogen teweeg brengt. We worden allemaal gemanipuleerd, zonder glijmiddel en in de poep van onze geest! Dit alles om bevestiging te krijgen van mensen die we amper kennen om zo een kortstondige dopamine-shot te krijgen. De grootste beweegreden om deze platformen te verlaten is echter dat ik weiger Zuckerbergs’ businessmodel te steunen. Deze ‘minion of the antichrist’ kiest enkel de kant van het geld. We kunnen hem moeilijk ongelijk geven, maar moreel gezien wringt het schoentje toch. Gezien tonnen geld binnenrolt via advertenties, kan het Mark niks schelen of deze waarheidsgetrouw zijn of niet. Klant, in dit geval de adverteerder, is koning. De schade die hier al mee werd aangericht is enorm. Trump is aan de macht en nu staat iedereen te lachen met Kanye en zijn debiele uitspraken tijdens zijn legendarische verkiezingscampagne. Nu, de kans dat hij zal verkozen worden is even klein als de micropenis van een Ariolimaxslak met dwerggroei. Laten we toch niet te veel lachen, want we stonden ook hartelijk te lachen met Trump...

 

Uiteindelijk hebben de VS het nog zo slecht niet met Trump. Zij hebben tenminste een regering. Op dat vlak hebben wij enkel records. 

 

This is the odd man saying: Formateren, formateren, wie zijn best doet zal het ...

 

 

 

Meer lezen...

Concert report: Bokassa

02 DEC 2019
Concert report: Bokassa


 

Bokassa 

 

Trix, Antwerpen - 02/11/2019

 

Koning, keizer, kannibaal … *

Bokassa kwam, zag - dat er weinig volk - was en won.

 

 

Een maand geleden dachten wij bij het horen van de naam ‘Bokassa’ nog vooral aan een gruwelijke Centraal-Afrikaanse dictatuur en aan Jean-Bédel, de zwarte Napoleon met ijskasten vol mensenvlees. Ja, politieke correctheid was ver te zoeken, gisteravond  in Trix. En daar waren we - voor een keer - héél blij mee, want we hadden onze portie ‘juistigheid’ wel gehad, de voorbije weken.  Gelukkig is Bokassa, de band, alsnog geen werelderfgoed…

 

 

Van een stadiontournee - tot augustus dit jaar - met Metallica, naar een halfgevulde Trix Club. Het moet toch een béétje een schok geweest zijn voor de Noorse muzikannibalen. Zanger Jorn Kaarstad glimlachte wat meewarig de zaal in, toen hij het podium opkwam. Maar nog vòòr hij For en haug med idioter’ kon mompelen, had zijn kwikzilveren basmaatje Bard Linga het al op een furieus headbangen gezet. ‘Take no prisoners’, krijste Bard nog. Achterblijven was dus geen optie. Olav Dowkes, een perfecte kloon van Stake’s Brent Vanneste, op drums, zag er er al na drie nummers uit alsof hij een hartaanval nabij was - òf z’n acid begon in te kicken, dat kan ook.

 

Het begin van de set bestond vooral uit het - iéts - obscuurder werk van ‘Divide and Conquer’, de eerste plaat. Nadien kwamen, zoals Kaarstad het aankondigde, de ‘hits’, uit het dit jaar verschenen ‘The Crimson Riders’. Met daarbij onze persoonlijke favoriet, ‘Hellbilly Handfishing’.

 

Vòòr, tijdens en nà de nummers, stormde Bard - onder het soms lichtjes geïrriteerde oog van z’n orkestleider (‘waar-de-fuk is ‘m nù weer naartoe’, zag je Kaarstad soms denken) - als een bezetene door de zaal, z’n prachtige matzwarte Fender Precision nu eens als een machinegeweer, dan weer als een slagzwaard in de aanslag. Dat daarbij geen gewonden vielen is deels aan ’s mans behendigheid te danken, maar het blijft een klein mirakel dat hier voor geen van de aanwezigen hechtingen aan te pas kwamen.

 

Catchy titels raasden voorbij - of wat dacht u van ‘Mouthbreathers Inc’, ‘Narcissism is underrated’ en ‘Five Finger Fuckhead’? - maar de snelste van allen was hij: Bard, en niemand anders, stuiterend als een magic ball, de doos snuiftabak - véél zal er niet meer ingezeten hebben - duidelijk zichtbaar vooraan in de jeans gepropt.

 

Olav bleef op aandoenlijke wijze naar adem happen - zònder evenwel een steek te laten vallen, Jorn en Bard amuseerden zich kostelijk. En dat deden wij ook. Je moest al van steen zijn om het bij deze bezielde en goed uitgebalanceerde mengeling van snélle stoner en tràge punk niet afwisselend op een vettig grooven of een enthousiast headbangen te zetten. Vermomd als gekheid sneden de lyrics van Kaarstad af en toe toch behoorlijk hard hout: ‘Sit still - don't stray from the pack, I’ve got ambition - heart's what I lack’ (uit ‘Crocodile Dundee’). Don’t judge a book by it’s cover, zeggen wij dan.

 

The Datsuns, die andere motherfuckers from hell, dààr moesten wij af en toe even aan denken.  Maar even vaak dachten we aan helemaal niks of gewoon aan ‘pinten met de maten’. Want daar is het Bokassa toch vooral om te doen: makkers, maten en goedkope rode wijn-in-een-duvelglas. En of ze’t bij het juiste eind hebben! De afwezigen hadden overschot van ongelijk. Wij vonden het fantastisch. En morgen gezond weer op!

 

Rev: Peter Lissens

 

SETLIST

Impending Doom

Last Night (Was A Real Massacre)

You Bring Party, I Bring Gasoline

Captain Cold One

Charmed & extremely treacherous

No Control

Crocodile Dundee

Hellbilly Handfishing

Narcissism is Underrated

Wrath Is Love

Mouthbreakers Inc.

Vultures

Immortal Space Pirate

Walker Texas Danger

Blunt Force Karma

Only God can judge Me

Five Finger Fuckhead

 

*   Bokassa wiki