Seether - Si Vis Pacem Para Bellum
Reckless! - Not As Think As You Drunk
Valkyrie – Fear
BEAR – Propaganda
Elder - Omens
Nightwish - Human. :II: Nature.
Agenda
18 SEP
Rock Beats Cancer
26 SEP
Devils Rock For An Angel 2020
19 OKT
Peter Hook
29 OKT
Kensington
29 MEI
Waregemse Metal Day 2021
29 MEI
Annisokay
15 AUG
Alcatraz 2021

The odd man

Social Suicide slak: Tweet er over


 

 

“De Ariolimaxslak heeft de kleinste penis van het dierenrijk (in verhouding tot zijn lichaam) en is tevens Hummer-geel #geentoeval ”

 

Een nieuwe maand, een nieuwe coronagolf en een nieuwe column. De deadline voor deze column heb ik met meer dan een week gemist. Hierbij bied ik mijn onoprechte excuses aan aan mijn hoofdredacteur en mijn drie lezers (mijn vrouw, mijn mama en een seniele nachtcollega met een abonnement op De Tijd). Ik kan mijn lakse gedrag echter perfect verklaren aan de hand van twee zaken.

 

Ten eerste ‘Zelda Breath Of The Wild’ op de Nintendo Switch(ehm). Wie een beetje gaming-minded is, zal met dit eerste excuus al voldoende hebben om mij te vergeven.

 

De tweede reden is een compleet verlies van alle oriëntatie betreffende tijd en ruimte en dit ten gevolge van een sociale zelfmoord, bij zowel mijn vrouw als ik. Een familiedrama als het ware. Hoewel noch mijn vrouw, dochter, als ik hier geen graatje hinder van hebben ondervonden, hoe paradoxaal dit ook mag klinken. Ons volledig distantiëren van alle sociale media als smoelboek en instafuck, is iets wat al langer in onze gedachten huis hield. Maar zoals een dertigjarige maagd keuzestress zou hebben in een bordeel, hadden wij ook onze twijfels. Het FOMO-fenomeen stond ons aan te staren met dezelfde blik als de hond die de rest van het worstenbroodje wil oppeuzelen. Uiteindelijk hebben we dan toch maar het broodje opgepeuzeld en die hond een dreun op zijn kont gegeven. Behalve een langere batterijduur en een verlies aan methoden om mensen te negeren, heb ik er nog niks van gemerkt. En die hele FOMO is toch maar paardenpoep. Geen enkel verschil. Ik heb nog steeds geen vrienden, niemand vindt wat ik aan het doen ben leuk en ik word nog steeds niet uitgenodigd op evenementen. Misschien heeft dat rondzwaffelende virus hier ook wel wat mee te maken...

 

Mijn social suicide heeft verschillende motieven. Van frustraties rond debiele mensen die zaken posten die even zinnig zijn als een tomaat die een goede vorm van thuisisolatie is, tot al die politieke framing shit, die via algoritmische reclame in mijn strot wordt geramd. Het onderscheiden van fake news van the real deal is moeilijker geworden dan liggend schijten. Het is zelfs al een uitdaging geworden om advertenties en artikels van elkaar te onderscheiden. Het is trouwens uit voldoende onderzoek gebleken dat excessief gebruik van sociale media een negatieve vervorming van je (kritisch) denkvermogen teweeg brengt. We worden allemaal gemanipuleerd, zonder glijmiddel en in de poep van onze geest! Dit alles om bevestiging te krijgen van mensen die we amper kennen om zo een kortstondige dopamine-shot te krijgen. De grootste beweegreden om deze platformen te verlaten is echter dat ik weiger Zuckerbergs’ businessmodel te steunen. Deze ‘minion of the antichrist’ kiest enkel de kant van het geld. We kunnen hem moeilijk ongelijk geven, maar moreel gezien wringt het schoentje toch. Gezien tonnen geld binnenrolt via advertenties, kan het Mark niks schelen of deze waarheidsgetrouw zijn of niet. Klant, in dit geval de adverteerder, is koning. De schade die hier al mee werd aangericht is enorm. Trump is aan de macht en nu staat iedereen te lachen met Kanye en zijn debiele uitspraken tijdens zijn legendarische verkiezingscampagne. Nu, de kans dat hij zal verkozen worden is even klein als de micropenis van een Ariolimaxslak met dwerggroei. Laten we toch niet te veel lachen, want we stonden ook hartelijk te lachen met Trump...

 

Uiteindelijk hebben de VS het nog zo slecht niet met Trump. Zij hebben tenminste een regering. Op dat vlak hebben wij enkel records. 

 

This is the odd man saying: Formateren, formateren, wie zijn best doet zal het ...

 

 

 

Meer lezen...

Concert report: Ks Choice

22 JAN 2017
Concert report: Ks Choice


 

K’s Choice BackPack Sessions – Stadsschouwburg Kortrijk – vrijdag 19/01/2017

 

Grote klasse van K’s Choice !



25 jaar geleden gestart op hun kot in Gent, waar ze de mensen van de platenmaatschappij overtuigden van hun kunnen, hebben zus en broer Bettens lang aan de weg getimmerd en sindsdien een mooi parcours afgelegd. Nu eens stevig rockend met een full band, dan weer solo of in duet, maar vandaag kwamen Sarah en Gert in een intieme, akoestische setting hun rugzak vol heerlijke deuntjes en slim gekozen covers opentrekken in de Kortrijkse Stadsschouwburg.
Ondersteund door een extra pianist Reinout Swinnen, en zelf tokkelend op bas en akoestische gitaren, speelden ze 2 sets met ouder en minder bekend werk, enkele slim gekozen covers en ook nieuwe nummers.

 

Het eerste wat mij opviel was Sarah’s stem. Die was niet – zoals we van haar gewoon zijn als ze rockt – rauw en hees, maar zuiver en zoet. Dit kwam nog meer tot uiting in de heerlijke harmonieën die de 3 op het podium neerzetten.
Sarah raakte menig gevoelige snaar met haar liedjes over haar moeder (“Always Everywhere”), over haar vrouw (“Someone just like you”) of haar 19-jarige zoon (“Along for the ride”), maar zeker over het moment waarop ze haar eerste lijk zag, toen ze bij de brandweer werkte in de USA.
Ze vonden een jonge vrouw die vermoedelijk aan een overdosis was bezweken en daarover schreef ze het pakkende “Evelyn” (niet haar echte naam).


We kregen ook leuke anekdotes te horen, zoals haar allerslechtste optreden ooit, op een holebi-event in de USA, waar ze na afloop van het officiële gedeelte voor een volle zaal hoopte te spelen, maar ze zaten nog niet neer, of de zaal was al zo goed als leeggelopen richting receptie, zodat ze uit beleefdheid nog voor een 20-tal mensen moesten zingen.
Om maar te zeggen dat ze succes en erkenning niet vanzelfsprekend vinden en dus enorm dankbaar waren met de reacties van het Kortrijkse publiek.


Ook de gekozen covers waren pareltjes : “I can’t stand the rain”, zoals Sarah het door Tina Turner gezongen zag op haar allereerste live-optreden in het Antwerpse Sportpaleis toen ze 14 was.
Of het bluesy “A natural woman” van Aretha Franklin, of net voor de pauze het mooie “Blauw” van haar goeie vriend wijlen Thé Lau van The Scene.
Het einde van de reguliere set sloten ze af met de song waarmee het ooit allemaal begon voor hen :
“The Ballad of Lea & Paul”. Geen hits dus zoals “Not an addict”, “Cocoon Crash” of “Everything for free” maar geen mens die zich daaraan stoorde.
Na aanhoudend handgeklap en geroep kwamen ze nog terug voor 2 bissen waarbij de afsluiter “Letting Go” in een a-capella versie vooraan het podium enorm indruk maakte.



Rev: Stefaan Delagrange

Pics: Jean Luc Devos

 

Setlist

Set 1 : Say a Prayer / Favorite Adventure (The Wedding Song) / Perfect Scar / Always Everywhere /
Are You Ready To Sing (Woodface cover) / Along For The Ride / I can't stand the rain (Ann Peebles cover) / As rock and roll as it gets / Another Year / Blauw (The Scene cover) /

Set 2 : Love Yourself (Justin Bieber cover) / Winners / Someone Just Like You / These Are the Thoughts /My Heart / I Will Carry You /  (You Make Me Feel Like) A Natural Woman (Aretha Franklin cover) / The Phantom Cowboy / Evelyn / The Ballad of Lea & Paul

Encore : The Soldier Song / Letting Go (a-capella)

Concert report: Ks Choice
Concert report: Ks Choice
Concert report: Ks Choice
Concert report: Ks Choice
Concert report: Ks Choice
Concert report: Ks Choice
Concert report: Ks Choice
Concert report: Ks Choice
Concert report: Ks Choice
Concert report: Ks Choice
Concert report: Ks Choice
Concert report: Ks Choice