Opeth – In Cauda Venenum
Tool - Fear Inoculum
Killswitch Engage - Atonement
Baroness – Gold & Grey
The National
Rammstein -Rammstein
Agenda
22 OKT
Angie Stone
22 OKT
Killswitch Engage
24 OKT
Dez Mona
29 OKT
John Mayall
30 OKT
Stef Kamiel Carlens
31 OKT
Machine Head
01 NOV
King Hiss
02 NOV
RGMC XXL 2019
02 NOV
Brit Floyd
04 NOV
Volbeat
05 NOV
Sheila E
16 NOV
Devin Townsend
16 NOV
Nikki Lane
22 NOV
Agnostic Front
23 NOV
The bollock Brothers
23 NOV
H8000 Hardcore H8000 Book
27 NOV
Cult of Luna
28 NOV
Stake
30 NOV
Mustasch
02 DEC
Bokassa
03 DEC
Trixie Whitley
06 DEC
Mauro - Per W
07 DEC
Max and Igor Cavalera
07 DEC
Age of Love xxl
01 FEB
Editors
02 FEB
Slipknot
02 FEB
Sabaton
22 FEB
The Darkness
13 MAA
Morcheeba
04 APR
Within Temptation & Evanescence
19 APR
Lamb Of God
17 JUN
Green Day
18 JUN
Eric Clapton

The odd man

Space Indians 2000


 

 

“One small madras for man, one giant leap for the curry”

 

India, het land waar goden meerdere armen hebben, koeien en pepersaus minstens drie meter van elkaar verwijderd zijn en waar ze een eigen filmindustrie hebben die flamboyanter is dan een fel paarse Lamborghini Gallardo met vlammen op de zijkant. Daarnaast ook veel armoede, reïncarnatie, expert level train surfing-skills en blijkbaar ook discriminatie naar landgenoten met een donkerdere huidskleur, iets wat ‘Viceland’ recent aankaartte in een documentaire over de Indiase cosmetica-industrie. De kans op het vinden van werk of een partner is er blijkbaar veel groter voor mensen met een blekere huidskleur en hier spelen cosmeticaproducenten gretig op in door producten aan de man/vrouw te brengen die je huid blanker maken.

 

Je zou dus kunnen stellen dat India met hun versie van Hollywood, Bollywood, en hun discriminatie naar donkerder gekleurde mensen, krampachtig en op een absurde manier als het westen probeert te zijn. Daar komt nu ook nog bij dat ze een poging gewaagd hebben om, zoals de grote wereldmachten, een ruimtetuig op de maan te laten landen en deel uit te maken van de Super High Club. Op 7 september konden we het avontuur volgen van het Indische ruimtevaartprogramma ISRO, dat de onbemande maanlander Vikram richting zuidpool van de maan stuurde om (volgens queen of conspiracy theories Joke Schauvliege) op zoek te gaan naar de beruchte maanpinguïns. Alles verliep volgens plan tot ze de laatste minuten voor de landing alle contact verloren met het ruimtetuig. Expeditie gefaald.

 

India wilde hiervoor geen buitenlandse technologieën aankopen, maar alles zelf produceren. Goedkoop produceren, wel te verstaan, wat volgens mij evenveel risico’s inhoudt als wij die zelf onze elektriciteit leggen om er ook maar goedkoop vanaf te zijn. Hoe goedkoop vraag je je af? Wel, deze missie heeft zo’n 127 miljoen dollar gekost. Even ter vergelijking, de laatste ‘Avengers’-film, ‘End Game’, had een budget van 356 miljoen dollar. Met andere woorden, een lachwekkend budget voor een ruimtemissie. Dat is natuurlijk relatief, want stel je voor wat India allemaal had kunnen doen met een gigantische som van 127 miljoen dollar op vlak van leefomstandigheden en infrastructuur voor hun bevolking. Een dergelijke investering in riolering en nutsvoorzieningen zou een immens direct effect hebben op de levenskwaliteit en gezondheid van de Indiase bevolking. Waarom je niet eerst focussen op je bevolking en pas later op een levenloos ruimtetuig, dat overduidelijk nergens naar toe gaat? Aan de andere kant kan deze investering in technologie een gunstig effect hebben voor het land op langere termijn. Heel paradoxaal allemaal. Kiezen voor welvaart nu, of welvaart morgen. Toch blijf ik er bij dat die 127 miljoen dollar beter besteed waren aan de mensen, dan aan het achternalopen van dromen uit de jaren ‘50. Maar wat ik me nog meer afvraag: wat een verschil hadden we kunnen maken als die laatste Avengers-film nu eens niet was gemaakt.

 

This is The Odd Man saying: Gandhi phone home?!

.

Meer lezen...

Concert report: Metallica

17 JUN 2019
Concert report: Metallica


 

Metallica, Koning Boudewijnstadion, 16/06/2019  (4,5/5)

 

Disposable Heroes

 

Voor één keer was het Koning Boudewijnstadion niet de hotspot voor tricoloren voetballiefhebbers. Op zondag 16 juni 2019 werd het heilige gras van de Rode Duivels omgetoverd in een heuse metaltempel. Het merk Metallica kwam langs en ze hadden niemand minder dan Ghost en Bokassa meegebracht om de toestromende meute fans, bijna allen gehuld in ‘tallica-shirt, doeltreffend op te warmen.

 

Toen Bokassa (4/5) mocht aantreden was de helft van het stadion nog leeg. Toch gaven de Noren het beste van zichzelf om enige indruk na te laten. De rijzende ster aan het metalfirmament klinkt op plaat zeer solide dat zelfs StuBru het aandurfden om ze wat kostbare airplay te geven. Live hebben ze ook heel wat in hun mars, maar de magnitude van de setting en het vroege uur speelde niet in hun voordeel. We zijn zeker dat ze in zaal als pakweg de Vooruit zeer goed tot hun recht zouden komen. We onthouden vooral dat Metallica een relatief onbekende band uit Noord-Europa een springplank aanbiedt naar het grote publiek. Ook Kvelertak kan er van meepraten dat dit soort voorprogramma’s hen geen windeieren zal leggen. De dikke regendruppels namen we er, zoals de band ook deed, zonder verpinken bij.

 

Daarna moest Ghost (3/5) het vuur brandende houden. Met hun hits Rats en Dance Macabre, die bijna mainstreamer zijn dan de tronie van James Cooke, kon dit geen probleem zijn. Het al goed gevulde stadion zorgde er ook voor dat er meer gebabbel en vertier was. Het gerstenat vloeide rijkelijk en het verbruik was recht evenredig met de decibels die de toestromende massa produceerde. Zodoende had onze gemaskerde vriend Cardinal Copia moeite om er boven te geraken. De klassiekers deden hun werk en brachten wat sfeer. Maar meer voldoening dan een goudgele pretcilinder kon Ghost ons niet schenken.

 

Volgens wikipedia gebruikt Metallica (4,5/5) Ecstasy Of Gold al sinds 1983 als klinkende prelude voor hun optredens. De onheilspellende intro wordt sindsdien meer geassocieerd met Hetfield en co dan met soundtrack van The Good, The Bad & The Ugly. De gitaren werden gestemd op Hardwired, de opener van hun laatste worp. Er werd meteen vuurwerk bijgehaald om de vlammende start kracht bij te zetten. Met Disposable Heroes schudden ze een eerste verrassing uit hun mouw. Een eerste bewijs dat ze van hun rijke discografie niets uit het oog verliezen. Nog voor het uur werden de klassiekers Unforgiven, Sad But True en Fade To Black afgevuurd op de uitgelaten menigte. De bindteksten bleven beperkt en de muziek, waar uiteindelijk allemaal om draait, werd vakkundig op zijn voetstuk gezet. Net over de helft kreeg het ooit zo verguisde St. Anger het gros van de handen op elkaar. We lieten onze anger vrij en hadden met onze beste vrienden de avond van ons leven. Het drieluik One, Master Of Puppets en For Whom The Bell Tolls zorgde voor spreekwoordelijke kers op de taart, de finale nekslag die alles wat daarna nog het Brusselse zwerk ingekeild werd overbodig maakte.

 

Metallica behoort nog steeds tot onze grootste helden. Disposable heroes die er no mather what altijd op uit zijn om er een knallende show van te maken. Een boegbeeld van de metal, een rots in de woelige branding. 

 

(BG)