Seether - Si Vis Pacem Para Bellum
Reckless! - Not As Think As You Drunk
Valkyrie – Fear
BEAR – Propaganda
Elder - Omens
Nightwish - Human. :II: Nature.
Agenda
09 AUG
Festival Dranouter 2020
18 SEP
Rock Beats Cancer
26 SEP
Devils Rock For An Angel 2020
19 OKT
Peter Hook
29 OKT
Kensington
29 MEI
Waregemse Metal Day 2021
29 MEI
Annisokay
15 AUG
Alcatraz 2021

The odd man

Halfvolle Maatregelen


 

 

“Give me back my handdoek, or no koffiekoek for you é!”

 

Hoewel ik even tevreden ben met de versoepeling van de maatregelen als de menig Brussels jeugd zonder pleinvrees (in tegenstelling tot hen kan ik echter wel mijn enthousiasme de baas), zijn er toch enkele facetten van de lockdown die ik mis. Ja, je hebt het goed gehoord. Ik mis de lockdown soms, maar voor jullie mij compleet mis begrijpen en met de hooivorken komen aandraven, wil ik me even verduidelijken. Ik wil zeker niet insinueren dat die hele Covid toestand positief was. In deze tijden moeten we toch trachten het glas halfvol te zien. En voor wie toch een pessimistische, melancholische Debby Downer is, niet erg! Je mocht toch niet buiten, dus kon ik je niet zien! Ha!

 

Ten eerste waren onze weekends zo volgepropt met plannen als Maggie haar maag bij een all-you-can-eat-buffet, dus was het tot op een zekere hoogte rustgevend om thuis te moeten blijven. Zelfs de groeiende afstandelijkheid heeft zijn voordeel bewezen. Hoe kut is het niet om ergens als laatste te arriveren en de hele tafel te moeten aflopen om een bende wijven te gaan muilen en hun venten datzelfde hand te schudden waar ze enkele uren eerder hun piemels mee hebben opgeblonken. Nu kan ik eindelijk gewoon zwaaien en de alom bekende woorden “Ik ga zwaaien, want de corona’s é!” te gebruiken. Omdat er niets open en niets te doen was, had ik ook het perfecte excuus om een nieuwe Nintendo Switch te kopen, zonder enig schuldgevoel. Van Zelda tot lekker nostalgisch met Pokémon (Gotta catch’em all, behalve corona!).

 

En wie kon nu de rust en stilte op de openbare weg niet appreciëren? Wat er voornamelijk niet op de openbare weg te vinden was, waren de Fransen. Nooit was ik, als grensbewoner, zo blij om die kaasfrettende baguette-muilen niet te moeten aanschouwen. De constante grensbewaking, die iedere naderende Fransman een pain, vin et boursin op hun kont gaf, omdat hij zonder geldig formulier naar de Floralux trachtte te gaan, bracht niet alleen rust en verminderde criminaliteit in de buurt, maar ook properheid. Er werd in mijn buurt opvallend veel minder gesluikstort en er was minder zwerfvuil langs de straten te vinden. Daarbovenop voelde ik me ook een heel stuk veiliger in mijn auto, wetende dat er nu een hoger percentage aan deftig gekeurde auto’s rond reden. Als kers op de taart mocht ik ook enkele amusante taferelen aanschouwen zoals toen enkele Fransmannen tussen de struiken aan de Match van Halluin kropen om in België goedkope sigaretten te kunnen kopen (Nu ja, als ik zeg sigaretten, bedoel ik eigenlijk de “succesvoller’ ogende variant: emmers tabak en lege hulzen). Nooit gedacht dat het Tweede Wereldoorlogse fenomeen van ‘blauwen’ terug in zou zijn. En ik maar wachten om een Belg te zien terugkomen met boter aan de billen geplakt.

 

Maar net zoals bij het eten van taart, komt aan alle lekkere verhalen een eind; een bruin, fecaal einde om precies te zijn. Het bevoorradingshuis der margi’s terug open, ‘den Action’ en voor ik het wist stonden ‘les Ch’tis’ daar aan te schuiven voor Poolse afgedankte shampoo en goedkope wasmanden vervaardigd uit Oekraïense asbest. En niet alleen ik heb me geërgerd aan de terugkeer van deze chauvinistische klootzakken. Toen een melancholische Debby Downer vorig weekend op het strand van Oostende ging vertoeven, werd ze geconfronteerd met een handdoekloze Fransman die het op haar gemunt had. Voor wie het filmpje heeft gezien. Wie was naast gechoqueerd ook onder de indruk van de transformatie naar ‘Directe Dulle Dubby’? You go girl!

 

Dus, zoals de Piet Huysen-trut zou zeggen: “Wat hebben we vandaag geleerd?” Ten eerste: dat we zeker niet op Debby haar handdoek mogen gaan liggen. Ten tweede: dat de Franse autokeuring minderwaardig is aan de Belgische. En ten derde: dat ik helemaal niets beter had om deze maand over te schrijven.

 

This is The Odd Man saying: inspiratieloosheid is een excuus om te gaan lullen.

Meer lezen...

Concert report: Opeth

06 NOV 2019
Concert report: Opeth


 

OPETH + The Vintage Caravan

 

Ancienne Belgique, 06/11/2019

 

Om precies 19:30 uur mag support The Vintage Caravan de avond op gang trekken. Dit Ijslandse trio bestaat sinds 2006 en heeft vier albums uit. Hun genre weerspiegelt een mix van seventiesrock met hedendaagse arrangementen. Dat is een goeie zet.

 

Hun set start met ‘Reflections’ uit hun recentste album Gateways (2018). Een sterke rocksong op een gedreven ritme. De cleane leadzang van gitarist Oskar is gewoonweg prachtig. De refreinen en tussenstukken worden vocaal ondersteund door drummer Stefan en bassist Alexander die over een uitstekende stem beschikken. Bij aanvang klinkt het allemaal te metaalachtig en de ‘trebleknop’ staat op maximum. Gelukkig wordt dit in een mum van tijd geregeld. ‘Crazy Horses’ uit hun album Arrival (2015) start met een basdrumbeat maar niet voor lang. Gitaren tillen de song de hoogte in. Hier en daar verschijnen er klappende handen in de lucht. Er wordt tijdens de song op momenten een versnelling hoger geschakeld. Mooi. Verder volgen nog uit Arrival Babylon’ en het prachtige ‘Innerverse’. Een dijk van een nummer die je bij de start op het verkeerde been zet. Wat start als een ballade wordt na een dikke drie minuten gaat voluit gegaan. Super. Het wordt gesmaakt. ‘Set Your Sights’ uit Gateways is opzwepend en daarin laat drummer Stefan horen over wat een zangtalent hij beschikt. Stefan trad toe tot de band in 2015. Dit is tot nu toe de enige verandering in de bezetting. De set dendert verder met ‘On The run’ (Gateways), ‘Expand Your Mind’ en afsluiter ‘Midnight Meditation’ beide songs uit Voyage. The Vintage Caravan is een zeer getalenteerde topband die old-skool gitaarrock terug op de kaart zet. De band kreeg dertig minuten om zich te tonen en (vooral) te laten horen. Prachtconcert.

 

Om 20:30 uur start OPETH, één van de meest veelzijdige bands in de metalwereld. Hun podiumopstelling is grondig gewijzigd. Bassist Martin Mendez en keyboarder Joakim Svalberg bevinden zich op hun eigenste eilandje. Tussen hen, nog een meter hoger, drummer Martin Axenrot. Deze toer promoot hun nieuwe album In Cauda Venenum. De intro ‘Livets Tradgard’ (Garden of the Carthly Delights) klinkt door de luidsprekers. De band start met ‘Svekets Prins’ oftewel ‘Dignity’ . (Alle gebrachte nummers uit hun recentste album worden in Zweedse versie gebracht.) Het wordt onmiddellijk duidelijk dat dit een onvergetelijke avond zal worden. De lightshow, projecties (!!) én filmclips zijn verbluffend. Het geluid is loepzuiver. Door de dubbele podiumopbouw wordt er ook geprojecteerd op de zichtbare verticale boorden. Dit geeft als effect dat het bovenpodium zweeft. Indrukwekkend. Met ‘The leper Affinity’ uit Blackwater Park (2001) wordt achttien jaar teruggekeerd. Hun progressieve death-metal kan heel wat fans bekoren. Dan volgt ‘Hjartat Vet Vad Handen Gör’ of ‘Heart in Hand’. Eén van de sterkste nummers op In Cauda Venenum.

 

Zoals gewoonlijk is frontman Mikaël Akerfeldt in zijn nopjes. Als een stand-up comedian gaat hij praatjes aan met het publiek. Dat voelt familiair aan.

 

‘Reverie/Harlequin Forest’ uit Ghost Reveries (2005) wordt door een bomvolle AB warm onthaald. Deze song is zo verschillend qua arrangementen en stijlen en blijft toch zó boeiend. Meesterwerk.

 

Vreemde eend in de bijt was ‘Nepenthe’ uit Heritage (2011) waarin jazzinvloeden niet geschuwd worden. Werk aan de winkel voor drummer Martin. Tijdens het gitaarstemmen door Frederik Akesson zorgt Mikaël voor wat opschudding vooraan door ‘You Don’t have To Be Old To Be wise’ (J.Priest) in te zetten. Maar het blijft bij dat ene gitaarriffje. Hij blijft een grappenmaker. Uit Pale Communion (2014) kiest de band voor ‘Moon Above, Sun Below’. Alweer uitstekend gebracht.

 

Bij het uitbrengen van Damnation (2003) werd door de fans gevreesd voor een totale verandering van richting door de band. De band besefte het risico maar het album werd warm onthaald. De meestal rustige nummers puilen uit van kwaliteit. Daarom laat Opeth bij live-optredens dit album nooit links liggen. Ook deze keer niet. ‘Hope Leaves’ zorgt voor een speciale sfeer. Uit Watershed (2008) wordt opnieuw de progressieve death-metal emmer geopend. ‘The Lotus Eater’ zorgt voor heel wat nekspiertraining. Er wordt afgesloten met ‘Allting Tar Slut’ of ‘All Things Will Pass’ eveneens de afsluiter van hun recentste album.  De band verdwijnt voor enkele minuten om daarna de toegiften te starten met een indrukwekkende versie van ‘Sorceress’ uit hun gelijknamige album (2016). En de definitieve afsluiter van de avond is het onvermijdelijke fantastische ‘Deliverance’ (2002).

 

Het publiek op de zitplaatsen zijn met z’n allen overgegaan tot een terechte staande ovatie. Wat een avond. Wat een band.

 

Guido Grymonprez