Opeth
30/07/2026 - Olt Rivierenhof, Antwerpen
Full photo report here!
Het prachtige decor van het park in Provinciaal domein Rivierenhof en het sfeervolle openluchttheater, aangename temperaturen zonder loden hitte of brandende zon en de meesters van de progressieve metal: alle elementen waren aanwezig voor een zeer geslaagde concertavond! Het was dan ook op een haar na uitverkocht en dat uitte zich op voorhand al aan het Kasteel waar het terras vol zat met fans in zwarte bandshirts. Eens de deuren van het OLT zelf openden, stond er dan ook een hele lange rij aan te schuiven maar dat was het allemaal dubbel en dik waard. Voorprogramma Hällas was niet veel meer dan een hapje op voorhand maar de heren van Opeth bewezen exact 2 uur lang dat ze als live-band helemaal aan de top van het genre staan.
HÄLLAS draait intussen toch ook al 15 jaar mee en je moet wel iets in je mars hebben op mee op pad te mogen gaan met de headliners. Toch was het voor ons de eerste kennismaking met dit Zweedse gezelschap, dat met zijn opvallende outfits zo uit de jaren 70 leek weggelopen. Muzikaal bewegen ze zich tussen hard rock en heavy metal met een progressieve toets en op papier klonk dat allemaal veelbelovend. In de praktijk viel het zeker niet tegen, want het luisterde op zich wel lekker weg en we moesten vooral aan Uriah Heep denken. Het bleef alleen nooit echt hangen, kon niet de aandacht naar zich toe trekken en werd daardoor helaas niet meer dan achtergrond, terwijl de concertgangers gezellig keuvelden, (oude) vrienden ontmoetten en een drankje haalden.
We zouden het je vergeven als je soms een beetje schamper doet over OPETH en bijna arrogant hen zou links laten liggen. We betrappen er namelijk onszelf soms op. Niet omdat de band rond Mikael Åkerfeldt niet indrukwekkend zou zijn, maar nét omdat ze altijd top zijn. Ook al weet je elke keer wat je zal krijgen, toch kunnen we ons geen enkel concert van het Zweedse vijftal herinneren dat niet indrukwekkend was.
De technisch onderlegde death metal die verrijkt wordt met progressieve en rustigere, folky passages. De stevige grunt maar ook prachtige, warme stem van Mikael. Zijn vier kompanen die alles al even makkelijk doen lijken als hun aanvoerder. De heerlijke, droge humor en interacties met het publiek van de frontman. Serieus, als hij ooit besluit als komiek op tour te gaan, dan zitten we ook op de eerste rij. Hij grapte bijvoorbeeld wat we vonden van Hällas en voegde eraan toe ‘dat ze hen gevonden hadden in Stonehenge’! En toen hij vertelde welke vinylplaten hij die middag gekocht had en iemand in het publiek hem toeriep dat hij daarmee aantoonde dat hij oud aan het worden was, kreeg die meteen een droge ‘ik luisterde al naar Morbid Angel voor jou’ rond de oren.
Bij een band met inmiddels 36 jaren en 14 albums op de teller, kan je altijd discussiëren over en voorkeuren hebben voor de setlist. Hoewel de tour dezelfde titel draagt als het laatste album ‘The Last Will and Testament’, kregen we daar toch maar 3 nummers (§1, §7 en §3) uit te horen. De 9 andere nummers kwamen uit 9 verschillende albums, waarmee toch het grootste deel van de discografie vanaf het album ‘Still Life’ mooi aan bod kwam. Toen Opeth om stipt 23.00 uur afsloot, hadden we exact 2 uur aan fantastische nummers te horen gekregen, waarbij voor ons ‘The Grand Conjuration’, ‘§3’, ‘The Drapery Falls’ en uiteraard bisnummer ‘Deliverance’ er nog bovenuit staken.
Grote klasse!
Pics: Lise Leynen
Review: Joris Smeets