Novelists Fr
Stake – Critical Method
King Hiss - Earthquaker
Opeth – In Cauda Venenum
Tool - Fear Inoculum
Killswitch Engage - Atonement
Agenda
03 APR
Millionaire
04 APR
Fleddy Melculy
04 APR
Within Temptation & Evanescence
11 APR
Simple Minds
12 APR
Paaspop
14 APR
TaxiWars
16 APR
Parkway Drive
19 APR
Lamb Of God
23 APR
Bon Iver
25 APR
Compact Disk Dummies
30 APR
Nick Cave
15 MEI
Arno
15 MEI
Masters of Reality
17 MEI
Waregemse Metal Day
24 MEI
W-Festival
05 JUN
Marky Ramone's Blitzkrieg
07 JUN
Vestrock
10 JUN
Rammstein
14 JUN
Best Kept Secret
17 JUN
Green Day
18 JUN
Eric Clapton
21 JUN
TW Classic
21 JUN
Hellfest
27 JUN
Rock The Night
27 JUN
Grensrock
05 JUL
Rock Werchter
09 JUL
Iron Maiden
19 JUL
Zwarte Cross
09 AUG
Voltage festival 2020
09 AUG
Alcatraz
08 SEP
Elton John
19 OKT
Peter Hook
29 OKT
Kensington

The odd man

The Almighty Cornholio


 

 

“My people are without TP for their bungholes”

 

Uiteraard heb ik deze maand terug veel materie om over te schrijven. We herbeleven als mensheid terug een beetje de hoogdagen van de pest, maar dan met wifi. We staan voor een ongekende situatie met ongekende gevolgen en waarvan de fallout onmogelijk te voorspellen is. Wat wel te voorspellen is, is het lot van de Britse en Nederlandse regering, die het lumineuze idee hebben om met de helft minder IC bedden dan in België, de kaart van de groepsimmuniteit te spelen. They are f*cked! Hier zal ik het echter niet over hebben. Ik zou ook een hele ‘rant’ kunnen geven over de vele debielen die in Sluis wat gingen flaneren of lockdownfeestjes bijwoonden en hoe zij er voor zullen zorgen dat dit alles veel erger zal zijn en langer zal duren. Maar ook hierover zal ik het kort houden. Onthou wie de ‘zakzetters’ zijn! Dan kunnen we ze na afloop deporteren naar idiootland!

 

Tijdens deze Covid-dagen zien we op het nieuws evenveel solidariteit rondvliegen als lege beloftes in verkiezingstijd. Op zich wel prachtig, want we kunnen het gebruiken. Maar wat me verkracht in mijn poepenholleke is de steun voor de zorgsector met de witte lakens en het handjesgeklap. Hoewel ik de attentie apprecieer, wuif ik dit cadeau weg als kousen onder de kerstboom. Ik ben verpleegkundige. COVID-19 of niet, ik doe gewoon mijn job zoals van mij verwacht wordt. Toen de regering echter vergaande besparingen doorvoerde in onze sector, zodat ik en mijn collega’s nog meer worden uitgerokken dan het voorvelleke van een tiener en wij met de witte woede massaal op straat kwamen, was er helemaal geen geklap of witte vlaggen. We konden amper op steun of begrip rekenen. Wanneer beslist werd om op een klein facet van het cultuurbudget zestig procent te besparen, zag je plots overal partieel geel gekleurde smoelboek profielfoto’s opduiken. Daarbovenop alle BV’s op straat en hopla! Ze krijgen meer aandacht dan de peuter die zich op de grond gooit in “den Aldi”. Maar wanneer een cruciale sector kreunt onder de besparingen gaan we dat negeren als de bedelaars aan de ingang van diezelfde Aldi. Wie zich niet kan inbeelden wat een besparing in de zorg kan teweeg brengen, moet nu maar eens kijken naar Italië en Spanje. 

 

Terwijl iedereen de verpleegkundigen met veel toeters en bellen een hart onder de riem steekt, moeten mijn collega’s na hun shift lege rekken aantreffen in de winkel, dankzij een bende hamsters die overduidelijk met de schijt zitten. Gelukkig kan er toch nog opvang geregeld worden vanaf 8u30, zodat de vroegdienst om 6u45 al op de dienst kan zijn voor de overdracht door onze nachtcollega’s. Overal op straat zien we onze medemens lopen met mondmaskers aan, als steunbetoog voor het tekort aan beschermend materiaal in de zorgsector. En als dat nog niet genoeg is, breken ze ook nog eens in in de auto’s van thuisverpleegkundigen om mondmaskers te stelen. Gelukkig mogen we dan thuis komen en horen dat de buren een lockdownfeestje geven om ons er aan te herinneren dat het nog lang zal duren.

 

Graag wil ik nog zeggen dat de helden niet enkel in de zorgsector werken. Ik ontspan na het werk graag met een dagelijkse portie Youtube en ben de medewerker van Telenet enorm dankbaar om mij te helpen met mijn internetstoring. Ik ben de kassiersters en rekkenvullers van de supermarkt dankbaar zodat ik nog eten kan kopen voor mijn gezin, alsook de transportsector om het daar te krijgen. Ik ben de vele mensen die mondmaskers aan het naaien zijn dankbaar. Ik ben de kinderopvang van mijn dochter dankbaar zodat ik kan gaan werken. Ik ben de politie dankbaar om de grenzen te sluiten en de achterdeur-café’s op te sporen. Ik ben de mensen die plichtbewust thuis blijven dankbaar. Kortom: we zijn allemaal helden, en dat mag ook eens gezegd worden. En als je dan toch iets wil doen om de zorg te helpen, denk dan goed na voor je het stemhokje in gaat in plaats van te applaudisseren. 

 

Nog een laatste woordje voor de klagers onder ons: we zijn allemaal moe, we hadden allemaal sh*t gepland en we hebben het allemaal lastig. En voor al die hamsterraars, party people en cafégangers: Go F*CK yourself!

 

This is The Odd Man saying: Man ik mis de McDonald's.

Meer lezen...

Concert report: Opeth

06 NOV 2019
Concert report: Opeth


 

OPETH + The Vintage Caravan

 

Ancienne Belgique, 06/11/2019

 

Om precies 19:30 uur mag support The Vintage Caravan de avond op gang trekken. Dit Ijslandse trio bestaat sinds 2006 en heeft vier albums uit. Hun genre weerspiegelt een mix van seventiesrock met hedendaagse arrangementen. Dat is een goeie zet.

 

Hun set start met ‘Reflections’ uit hun recentste album Gateways (2018). Een sterke rocksong op een gedreven ritme. De cleane leadzang van gitarist Oskar is gewoonweg prachtig. De refreinen en tussenstukken worden vocaal ondersteund door drummer Stefan en bassist Alexander die over een uitstekende stem beschikken. Bij aanvang klinkt het allemaal te metaalachtig en de ‘trebleknop’ staat op maximum. Gelukkig wordt dit in een mum van tijd geregeld. ‘Crazy Horses’ uit hun album Arrival (2015) start met een basdrumbeat maar niet voor lang. Gitaren tillen de song de hoogte in. Hier en daar verschijnen er klappende handen in de lucht. Er wordt tijdens de song op momenten een versnelling hoger geschakeld. Mooi. Verder volgen nog uit Arrival Babylon’ en het prachtige ‘Innerverse’. Een dijk van een nummer die je bij de start op het verkeerde been zet. Wat start als een ballade wordt na een dikke drie minuten gaat voluit gegaan. Super. Het wordt gesmaakt. ‘Set Your Sights’ uit Gateways is opzwepend en daarin laat drummer Stefan horen over wat een zangtalent hij beschikt. Stefan trad toe tot de band in 2015. Dit is tot nu toe de enige verandering in de bezetting. De set dendert verder met ‘On The run’ (Gateways), ‘Expand Your Mind’ en afsluiter ‘Midnight Meditation’ beide songs uit Voyage. The Vintage Caravan is een zeer getalenteerde topband die old-skool gitaarrock terug op de kaart zet. De band kreeg dertig minuten om zich te tonen en (vooral) te laten horen. Prachtconcert.

 

Om 20:30 uur start OPETH, één van de meest veelzijdige bands in de metalwereld. Hun podiumopstelling is grondig gewijzigd. Bassist Martin Mendez en keyboarder Joakim Svalberg bevinden zich op hun eigenste eilandje. Tussen hen, nog een meter hoger, drummer Martin Axenrot. Deze toer promoot hun nieuwe album In Cauda Venenum. De intro ‘Livets Tradgard’ (Garden of the Carthly Delights) klinkt door de luidsprekers. De band start met ‘Svekets Prins’ oftewel ‘Dignity’ . (Alle gebrachte nummers uit hun recentste album worden in Zweedse versie gebracht.) Het wordt onmiddellijk duidelijk dat dit een onvergetelijke avond zal worden. De lightshow, projecties (!!) én filmclips zijn verbluffend. Het geluid is loepzuiver. Door de dubbele podiumopbouw wordt er ook geprojecteerd op de zichtbare verticale boorden. Dit geeft als effect dat het bovenpodium zweeft. Indrukwekkend. Met ‘The leper Affinity’ uit Blackwater Park (2001) wordt achttien jaar teruggekeerd. Hun progressieve death-metal kan heel wat fans bekoren. Dan volgt ‘Hjartat Vet Vad Handen Gör’ of ‘Heart in Hand’. Eén van de sterkste nummers op In Cauda Venenum.

 

Zoals gewoonlijk is frontman Mikaël Akerfeldt in zijn nopjes. Als een stand-up comedian gaat hij praatjes aan met het publiek. Dat voelt familiair aan.

 

‘Reverie/Harlequin Forest’ uit Ghost Reveries (2005) wordt door een bomvolle AB warm onthaald. Deze song is zo verschillend qua arrangementen en stijlen en blijft toch zó boeiend. Meesterwerk.

 

Vreemde eend in de bijt was ‘Nepenthe’ uit Heritage (2011) waarin jazzinvloeden niet geschuwd worden. Werk aan de winkel voor drummer Martin. Tijdens het gitaarstemmen door Frederik Akesson zorgt Mikaël voor wat opschudding vooraan door ‘You Don’t have To Be Old To Be wise’ (J.Priest) in te zetten. Maar het blijft bij dat ene gitaarriffje. Hij blijft een grappenmaker. Uit Pale Communion (2014) kiest de band voor ‘Moon Above, Sun Below’. Alweer uitstekend gebracht.

 

Bij het uitbrengen van Damnation (2003) werd door de fans gevreesd voor een totale verandering van richting door de band. De band besefte het risico maar het album werd warm onthaald. De meestal rustige nummers puilen uit van kwaliteit. Daarom laat Opeth bij live-optredens dit album nooit links liggen. Ook deze keer niet. ‘Hope Leaves’ zorgt voor een speciale sfeer. Uit Watershed (2008) wordt opnieuw de progressieve death-metal emmer geopend. ‘The Lotus Eater’ zorgt voor heel wat nekspiertraining. Er wordt afgesloten met ‘Allting Tar Slut’ of ‘All Things Will Pass’ eveneens de afsluiter van hun recentste album.  De band verdwijnt voor enkele minuten om daarna de toegiften te starten met een indrukwekkende versie van ‘Sorceress’ uit hun gelijknamige album (2016). En de definitieve afsluiter van de avond is het onvermijdelijke fantastische ‘Deliverance’ (2002).

 

Het publiek op de zitplaatsen zijn met z’n allen overgegaan tot een terechte staande ovatie. Wat een avond. Wat een band.

 

Guido Grymonprez