OPETH + The Vintage Caravan
Ancienne Belgique, 06/11/2019
Om precies 19:30 uur mag support The Vintage Caravan de avond op gang trekken. Dit Ijslandse trio bestaat sinds 2006 en heeft vier albums uit. Hun genre weerspiegelt een mix van seventiesrock met hedendaagse arrangementen. Dat is een goeie zet.
Hun set start met ‘Reflections’ uit hun recentste album Gateways (2018). Een sterke rocksong op een gedreven ritme. De cleane leadzang van gitarist Oskar is gewoonweg prachtig. De refreinen en tussenstukken worden vocaal ondersteund door drummer Stefan en bassist Alexander die over een uitstekende stem beschikken. Bij aanvang klinkt het allemaal te metaalachtig en de ‘trebleknop’ staat op maximum. Gelukkig wordt dit in een mum van tijd geregeld. ‘Crazy Horses’ uit hun album Arrival (2015) start met een basdrumbeat maar niet voor lang. Gitaren tillen de song de hoogte in. Hier en daar verschijnen er klappende handen in de lucht. Er wordt tijdens de song op momenten een versnelling hoger geschakeld. Mooi. Verder volgen nog uit Arrival ‘Babylon’ en het prachtige ‘Innerverse’. Een dijk van een nummer die je bij de start op het verkeerde been zet. Wat start als een ballade wordt na een dikke drie minuten gaat voluit gegaan. Super. Het wordt gesmaakt. ‘Set Your Sights’ uit Gateways is opzwepend en daarin laat drummer Stefan horen over wat een zangtalent hij beschikt. Stefan trad toe tot de band in 2015. Dit is tot nu toe de enige verandering in de bezetting. De set dendert verder met ‘On The run’ (Gateways), ‘Expand Your Mind’ en afsluiter ‘Midnight Meditation’ beide songs uit Voyage. The Vintage Caravan is een zeer getalenteerde topband die old-skool gitaarrock terug op de kaart zet. De band kreeg dertig minuten om zich te tonen en (vooral) te laten horen. Prachtconcert.
Om 20:30 uur start OPETH, één van de meest veelzijdige bands in de metalwereld. Hun podiumopstelling is grondig gewijzigd. Bassist Martin Mendez en keyboarder Joakim Svalberg bevinden zich op hun eigenste eilandje. Tussen hen, nog een meter hoger, drummer Martin Axenrot. Deze toer promoot hun nieuwe album In Cauda Venenum. De intro ‘Livets Tradgard’ (Garden of the Carthly Delights) klinkt door de luidsprekers. De band start met ‘Svekets Prins’ oftewel ‘Dignity’ . (Alle gebrachte nummers uit hun recentste album worden in Zweedse versie gebracht.) Het wordt onmiddellijk duidelijk dat dit een onvergetelijke avond zal worden. De lightshow, projecties (!!) én filmclips zijn verbluffend. Het geluid is loepzuiver. Door de dubbele podiumopbouw wordt er ook geprojecteerd op de zichtbare verticale boorden. Dit geeft als effect dat het bovenpodium zweeft. Indrukwekkend. Met ‘The leper Affinity’ uit Blackwater Park (2001) wordt achttien jaar teruggekeerd. Hun progressieve death-metal kan heel wat fans bekoren. Dan volgt ‘Hjartat Vet Vad Handen Gör’ of ‘Heart in Hand’. Eén van de sterkste nummers op In Cauda Venenum.
Zoals gewoonlijk is frontman Mikaël Akerfeldt in zijn nopjes. Als een stand-up comedian gaat hij praatjes aan met het publiek. Dat voelt familiair aan.
‘Reverie/Harlequin Forest’ uit Ghost Reveries (2005) wordt door een bomvolle AB warm onthaald. Deze song is zo verschillend qua arrangementen en stijlen en blijft toch zó boeiend. Meesterwerk.
Vreemde eend in de bijt was ‘Nepenthe’ uit Heritage (2011) waarin jazzinvloeden niet geschuwd worden. Werk aan de winkel voor drummer Martin. Tijdens het gitaarstemmen door Frederik Akesson zorgt Mikaël voor wat opschudding vooraan door ‘You Don’t have To Be Old To Be wise’ (J.Priest) in te zetten. Maar het blijft bij dat ene gitaarriffje. Hij blijft een grappenmaker. Uit Pale Communion (2014) kiest de band voor ‘Moon Above, Sun Below’. Alweer uitstekend gebracht.
Bij het uitbrengen van Damnation (2003) werd door de fans gevreesd voor een totale verandering van richting door de band. De band besefte het risico maar het album werd warm onthaald. De meestal rustige nummers puilen uit van kwaliteit. Daarom laat Opeth bij live-optredens dit album nooit links liggen. Ook deze keer niet. ‘Hope Leaves’ zorgt voor een speciale sfeer. Uit Watershed (2008) wordt opnieuw de progressieve death-metal emmer geopend. ‘The Lotus Eater’ zorgt voor heel wat nekspiertraining. Er wordt afgesloten met ‘Allting Tar Slut’ of ‘All Things Will Pass’ eveneens de afsluiter van hun recentste album. De band verdwijnt voor enkele minuten om daarna de toegiften te starten met een indrukwekkende versie van ‘Sorceress’ uit hun gelijknamige album (2016). En de definitieve afsluiter van de avond is het onvermijdelijke fantastische ‘Deliverance’ (2002).
Het publiek op de zitplaatsen zijn met z’n allen overgegaan tot een terechte staande ovatie. Wat een avond. Wat een band.
Guido Grymonprez