Baroness – Gold & Grey
Bokassa - Crimson Riders
The National
Rammstein -Rammstein
Brutus - Nest
In Flames - I, the Mask
Agenda
21 JUL
Kneistival 2019
21 JUL
Melt 2019
27 JUL
Love Family Park
03 AUG
Roadkill 2019
04 AUG
Lokerse feesten
04 AUG
Dranouter 2019
04 AUG
Cirque Magique 2019
11 AUG
Alcatraz 2019
11 AUG
Voltage Festival 2019
13 AUG
Sziget 2019
18 AUG
W-Fest 2019
15 SEP
Schippersweekend 2019
22 OKT
Killswitch Engage
22 OKT
Angie Stone
30 OKT
Stef Kamiel Carlens
05 NOV
Sheila E
16 NOV
Nikki Lane
22 NOV
Agnostic Front
23 NOV
H8000 Hardcore H8000 Book
02 DEC
Bokassa
07 DEC
Max and Igor Cavalera
02 FEB
Sabaton
22 FEB
The Darkness
Fotogalerij
Photo report: Phil Campbell (Motorhead)
Photo report: Phil Campbell (Motorhead)
Review & Fotospecial : Idiots
Review & Fotospecial : Idiots
Photo report: Graham Nash - De Roma
Photo report: Graham Nash - De Roma
Photo Report: Daan - The mess
Photo Report: Daan - The mess
GENTJAZZ 2015 Dag 4
GENTJAZZ 2015 Dag 4
Photo report: Hellfest 2015
Photo report: Hellfest 2015
Fi:hP 2015 - Oudenaarde
Fi:hP 2015 - Oudenaarde
Cult Corner: The Rotten Pistols
Cult Corner: The Rotten Pistols
Concert report: Black Tolex
Concert report: Black Tolex
Lordi @ De Kreun
Lordi @ De Kreun
Photo report: The Iron Maidens
Photo report: The Iron Maidens
Photo Report: Fat Freddy's Drop
Photo Report: Fat Freddy's Drop
Sabaton @ Lotto Arena Antwerpen
Sabaton @ Lotto Arena Antwerpen
Photo report: Midge Ure
Photo report: Midge Ure

The odd man

Frustration Of The Buldge


 

 

“Vakantieblog!!! #holliday #blogger #iamsogreat  #lookatmyperfectlife #iwanttokillmyself”

 

Aan alle mensen die nog geen verlof hebben: Ha! Bende losers. Aan iedereen die, net zoals ik, wel al “in congé” zijn: go f*ck yourselfs! Nu, congé of geen congé, net zoals een balzak op geregelde tijdstippen moet worden geleegd, voelde ik terug de drang om mijn zelftherapeutische braaksel, die mijn hoofdredacteur colulmn noemt, neer te pennen. Graag wil ik mijn frustraties omtrent mijn vakantie op jullie loslaten. We zijn nu eenmaal een klagend mensenras, niet?

 

Gezien voor mijn lieftallige vrouw de “rond en gezond”-fase van de zwangerschap begint aan te breken, hebben we er dit jaar voor gekozen om er korte weekendjes op uit te trekken in plaats van een volwaardige reis naar een ver land te maken, wat ons talloze likes en jelly thumbs up op sociale media zouden opleveren. Een rustig weekendje ‘Grotten van Han’, Bastogne en Dinant zou even leuk zijn. Men zou vermoeden dat dit ook weinig frustratie met zich zou mee brengen, maar nee hoor, frustratie is het kankergezwel in mijn leven dat alles op alles zet om mij zo lang en zo veel mogelijk te laten lijden, maar me niet laat sterven.

 

Ik zou al een volledige column kunnen wijden aan het Waalse wegennet. Besparingen in de jaren ‘70 zorgen voor een onhoudbare situatie nu. De ene wegenwerken na de andere en de overige banen zijn nog in slechtere staat dan degene die ze aan het herstellen zijn. Gezien er op dit moment enorm wordt bespaard in de zorgsector, hou ik mijn hart al vast voor hoe dit er binnen 45 jaar zal uitzien. Tegen dan zal je me al in het rusthuis kunnen terugvinden… F*ck!

 

Als je over het wegennet klaagt, moet je er natuurlijk ook de bestuurders bij nemen. Hier zal ik niet te veel over uitweiden. We weten allemaal dat Walen, Fransen en Nederlanders een anomalie in de hersenen hebben waardoor logica in het verkeer hun petje te boven gaat. Ze kunnen er nu eenmaal niks aan doen… Maar éénmaal aangekomen aan de ‘Grotten van Han’ had ik, de entreeprijs buiten beschouwing gelaten, weinig reden tot klagen: weinig mensen nemen de wandelroute (I’m not a people person, you know), ik had een lolly en de grotten zijn lekker fris op zo’n okselvijver-creërende dag. Voldaan reden we richting hotel, waar we konden genieten van een hemelse maaltijd in het bijhorende restaurant en we ‘s nachts het ware genoegen hadden te mogen meegenieten van de opruiende beats van de plaatselijke openluchtfuif (‘Kind van de Duivel’ is blijkbaar ook een grote hit in Wallonië). The joy…

 

De dag erna hadden we een dagje Bastogne gepland en bezochten we het oorlogsmuseum. Een tekstje die beschreef hoe Herr dipsh*t Hitler aan de macht kwam, deed me verassend genoeg heel hard denken aan de laatste verkiezingsresultaten. Dit ter zijde heb ik me vooral doodgeërgerd aan een groep debiele Nederlanders die zowat alle memorabilia zaten te “bepotelen”, terwijl overal een bordje was geplaatst waarop stond dat je niks mocht aanraken en dit dan nog in de meest universele taal: een tekening. Ik kan begrijpen dat ze gefascineerd zijn door wapens, gezien ze in beide wereldoorlogen dachten dat tulpen de boel zouden redden, maar zo verpesten ze het voor ons. Voor je het weet zit alles achter glas. Blijkbaar beschikken de Nederlanders over een bijkomende afwijking in de hersenpan: de onkunde om iconen te begrijpen. Ik stel voor dat de Hollanders in het vervolg enkel nog de ‘guided tour’ kunnen mee volgen. Dit is wat ze trouwens ook in de citadel van Dinant toepassen. De citadel werd immers in 1818 gebouwd door de Nederlanders. Toeval? Ik dacht het niet!

 

Maar zelfs een ervaren gids die alle hersendode Nederlanders in toom kan houden is niet opgewassen tegen de vrees van de toeristische wereld: oude mensen… Polo, pet en sandalen met kousen voor de mannen en een oversized hoed, hangende tieten en een vulva-likkende mini-hond in een draagtasje voor de vrouwen. Beiden gewapend met manieren om op een onbeleefde en respectloze wijze hoffelijkheid af te dwingen van de gids, vitale mensen en bovenal, mijn zwangere vrouw (nu zal ze weer kwaad zijn als ze dit leest, want de woorden “Ik ben zwanger, niet ziek” worden dagelijks in mijn strot geramd…). Maar waar ik me vooral aan erger is het wachten: het geslenter en de onkunde om foto’s te nemen terwijl je in een smalle gang staat, wat automatisch resulteert in stilstaan, en lang… Tijdens het wachten stel je je dan de vraag of wij ook zo zullen worden… De wereld en het leven is hard. Gelukkig kon ik tijdens dit weekendje ook wel mijn genot vinden, anders was ik al lang teruggekeerd naar de ware helleput die men “werk” noemt.

 

This is The Odd Man saying: Ik heb nog een week en een half congé te gaan losers!!!

 

 

Meer lezen...

Concert report: Tool

22 JUN 2019
Concert report: Tool


 

TOOL – Fiend  18 juni 2019

 

Ziggo Dome Amsterdam

 

Tijdens het optreden van support Fiend stonden wij buiten nog steeds aan te schuiven net zoals duizenden anderen die eveneens wat laat waren opgedaagd. Ziggo Dome was in een wip (5’) uitverkocht en 17000 mensen checken en fouilleren vraagt tijd. Ziggo Dome is een nieuwe zaal en is akoestisch top. (Enkele jaren terug zagen we er RUSH aan het werk tijdens hun Clockwork Angels tour)

 

Stipt om 21:00 uur start TOOL met ‘Aenima’ uit hun gelijknamig album. De toon is meteen gezet. De reactie van het publiek is geweldig. Het geluid is zoals verwacht loepzuiver. Maynard James Keenan verwelkomt het publiek met één woord: “Amsterdaaam”. Dat zou het enige woord zijn die avond. Daarna volgt ‘The Pot’ uit 10000 Days. Er worden vermoedelijk (moeilijk zichtbaar) een zestal rolgordijnen uit fijn gaas naar beneden gelaten waarop volop geprojecteerd wordt. Achter hen worden herwerkte flarden uit hun videoclips weergegeven. ‘Parabol/Parabola’ uit Lateralus volgen en de eerste laserstralen flitsen de zaal in. Zonder aankondiging wordt een nieuw nummer ‘Descending’ gebracht. Een typische TOOL-song. Uit het album Lateralus klinken de begintonen van ‘Schism’. Het publiek gaat uit zijn dak. ‘Schism’ zorgt voor een hoogtepunt. Daarna wordt de datum “30 augustus” op de rolgordijnen geprojecteerd. Dan moet het nieuwe album verschijnen. Een nieuwe song ‘Invincible’ wordt voorgesteld. Uit hun debuut Undertow volgt het schitterende ‘Intolerance’. Zeer sterk gebracht. Tijdens het verloop wordt de lightshow steeds uitgebreider. De lasers zijn blijkbaar opgewarmd. Uitzonderlijk zijn de felle lichtstralen die van op de rand van het podium, dichtbij het publiek, de rolgordijnen belichten. Prachtig. ‘Jambi’ uit 10000 Days volgt en onmiddellijk daarna ‘Forty Six & 2’ uit Aenima. Alweer een hoogtepunt. Dan verdwijnt de band van het podium en wordt een digitale klok geprojecteerd die twaalf minuten per seconde aftelt. Een pauze.

 

Daarna verschijnt drummer Danny Carey achter zijn kit en laat zien wat hij allemaal in zijn mars heeft. Na enkele minuten wordt ‘Vicarious’ uit 10000 Days de zaal ingeslingerd met onmiddellijk daarna ‘Stinkfist’ uit Aenima. Dit zou het laatste nummer van de avond worden. Dichtbij het einde van het nummer horen we een hapering in de geoliede machine TOOL. Naar een bepaalde passage toe start drummer Danny iets sneller dan de rest van de band maar in nog geen seconde loopt alles opnieuw gesmeerd. Livemuziek: altijd spannend. Einde van het concert om 23:00 uur.

 

Twee kinderen van de muzikanten komen het podium opgerend en vliegen in de armen van hun papa’s. Maynard James Keenan is ondertussen allang van het podium verdwenen. De muzikanten hadden een persoonlijke volgspot vanuit het dak van het podium. Maar niet M.J.Keenan. Hij schuwt aandacht. Hij blijft een buitenbeentje. TOOL heeft nog maar eens bewezen dat ze bij de top horen. Het was twaalf jaar geleden dat TOOL nog eens op het Europese vaste land vertoefde. We kregen een best of en twee nieuwe nummers te horen in een uitstekend geluid en een prachtige show. Hier zal lang over nagepraat worden.

 

Guido Grymonprez