Stake – Critical Method
King Hiss - Earthquaker
Opeth – In Cauda Venenum
Tool - Fear Inoculum
Killswitch Engage - Atonement
Baroness – Gold & Grey
Agenda
29 JAN
Sunn O)))
01 FEB
Editors
02 FEB
Slipknot
02 FEB
Sabaton
07 FEB
Dropkick Murphys
08 FEB
Grauzone Fest
08 FEB
MoshroomFest
22 FEB
The Darkness
23 FEB
1up
24 FEB
Tenacious D
13 MAA
Morcheeba
03 APR
Millionaire
04 APR
Fleddy Melculy
04 APR
Within Temptation & Evanescence
11 APR
Simple Minds
12 APR
Paaspop
16 APR
Parkway Drive
19 APR
Lamb Of God
23 APR
Bon Iver
30 APR
Nick Cave
15 MEI
Masters of Reality
17 MEI
Waregemse Metal Day
24 MEI
W-Festival
07 JUN
Vestrock
10 JUN
Rammstein
14 JUN
Best Kept Secret
17 JUN
Green Day
18 JUN
Eric Clapton
21 JUN
Hellfest
21 JUN
TW Classic
27 JUN
Rock The Night
27 JUN
Grensrock
05 JUL
Rock Werchter
09 JUL
Iron Maiden
19 JUL
Zwarte Cross
09 AUG
Alcatraz
08 SEP
Elton John
29 OKT
Kensington

The odd man

Kindsoldaten For Life


 

 

“Money makes the world go ... Bonkers?”

 

De feestdagen zijn in volle swing en bpost is verbaasd over de populariteit van hun nieuwe Zespri Gold priorzegel. Verder wordt deze periode voornamelijk gekenmerkt door lekker eten, gezellig samenzijn (voor mensen die nog familie en vrienden hebben) en de stressvolle zoektocht naar het perfecte cadeau (om dan uiteindelijk toch maar te grijpen naar een Zalando-bon of een Yves Rocher-pakket en te hopen dat de anderen toch wat origineler zijn). Mijn vrouw en ik wisten dit jaar, door een gebrek aan inspiratie en kapitalistische behoefte, totaal niet wat kopen voor elkaar. We hebben dan maar beslist om elk een bedrag te storten voor een goed doel, waarvan we we zeker wisten dat elke euro effectief naar dit doel gaat en niet naar wilde seksfeestjes of iPhone-needy-tieners die donateurs sprokkelen op de Lange Steenstraat in K-Town (yeah, we watch Pano). En om duidelijk te maken dat dit niet het masturberen van ons ego tot doel had, hebben we de ‘share-knop’ dan ook maar links laten liggen. Waar ik dan wel volledig de difterie van kreeg was dat ik later die dag naar ‘Game Mania’ ging, aangesproken werd om deel te nemen aan een actie voor ‘De Warmste Week’ en bij weigering het Kinderkankerfonds recht op de smoel van mijn geweten kreeg gesmeten. F*ck!  

 

Ongeacht hoe prachtig al deze arme centjes ook zijn, initiatieven als de Warmste Week zouden in feite nooit mogen bestaan in ons socialistische systeem. Nog absurder wordt het wanneer je naar de laatste ‘Roze Neuzen’-actie kijkt. Een mooie 4,3 miljoen euro werd ingezameld voor jongeren met mentale problemen. Diezelfde week kondigde de regering een besparing van 6 miljoen euro aan in deze sector. Het is alsof onze solidariteit de begroting stuurt.

 

Aan de andere kant is onze eigen regering zelf een goed doel die steun nodig heeft, maar in de plaats van financiële steun, hebben ze eerder een dosis gezond verstand nodig. Een neerwaartse spiraal van regressie, stijgende polarisatie, valse Vlaamse identiteitskaarten en de abstinentie van een nieuwe regering zijn enkel het onverteerde pindanootje in de mesthoop. Defensies nieuwste frats is de zoektocht naar Belgische kindsoldaten om hun vernieuwde voertuigen te bemannen. Na een investering van 31 miljoen euro om hun gepantserde voertuigen te “tunen” blijkt immers dat militairen er niet meer in passen, dus wordt er nu gezocht naar kleine militairen. Nu mag minister van Defensie Philippe Goffin, nadat Didier Reynders het zinkende schip heeft verlaten, dit met een rood hoofd in plaats van een rode neus gaan uitleggen in de Kamer.

 

Nu, al deze waanzin terzijde, trok ik toch eens naar het duizendjarige, verzegelde rijk van Van Quickenborne om die warmste sfeer eens zelf te gaan opsnuiven. Gelukkig had de camera geen oog voor mij, anders moest ik ook als een debiel staan zwaaien zoals de meeste van die arme stakkers op televisie. Wat ik daar wel aantrof was bijna even absurd als de Belgische midget-soldaten in een tank. Naast alle blije Kortrijkse handelaars en talrijke mensen die trots op een podium stonden om te tonen hoe hard ze hun best hadden gedaan voor anderen, zag ik een rolstoelgebonden man zonder begeleiding die zich met enige moeite op het kasseien terrein door de massa moest wurmen. Hij werd door niemand door gelaten en werd te pas en te onpas af gecoupeerd door beter mobiele mensen. Ik walgde gewoon van dit collectief negeren van deze mindervalide man. Niemand zag de man staan. Iedereen was bezig met zichzelf en hun goede doel en dit in de zogezegd “warmste” stad en de “warmste” week van het jaar. Dit is de kracht van de VRT en hun warme hersenspoeling van collectieve solidariteit waar zij vooral heel warm worden van de publiciteit. Zowel ik als mijn vrouw hadden het koud wanneer we richting auto wandelden.

 

This is The Odd Man Saying: Kijk eens eerst eens om je heen in plaats van in je portemonnee.

 

(Hans B.)

 

Meer lezen...

Concert report: Up in Smoke Volume 6

19 FEB 2016
Concert report: Up in Smoke Volume 6


 

Up In Smoke Volume 6

 

Trix 18 feb. 2016

 

19u30, een avondje ‘stoner rock’ gaat van start. Ik heb geen flauw idee waar me aan te verwachten, maar ik laat me meesleuren met de stroom en zie wel waar ik aanspoel. Mammoth Mammoth, een Australische band, komt als eerste op het podium en ze spelen harder dan ik had verwacht, met een grunge sound en een soms haast trashy kantje. De zanger, Mickey Tucker, staat blijkbaar bekend om zijn ‘grenzenloosheid’ en doet ook ditmaal zijn reputatie eer aan. Hij is licht bezopen en blijft zichzelf herhaaldelijk op het hoofd slaan, ook spuugt hij in het publiek en gooit bier in het rond. Niet wat ik verwacht had, zeker niet van een man met de looks van de vader in ‘grounded for life’, maar op zich niet oninteressant om gade te slaan. Je vergeeft deze schattige jongens snel hun technische foutjes, maar de distortion op de lead gitaar vind ik wel zeer storend. Deze is te chaotisch en de gitarist heeft ze zelf niet onder controle. Door deze ruis verstaat niemand de speech van Mickey of kunnen we überhaupt deftig naar een solo luisteren, maar dat doet er niet toe. Het is de sfeer die telt, het lawaai, het gevoel. Of ze echt ‘Bigger than Jesus – Louder than hell’ zijn zoals hun poster het ons predikt, daar zult u zelf over moeten oordelen.


Tijdens de kleine pauze zie ik wat voor mensen er eigenlijk naar dit concert gekomen zijn. Een heerlijke mix van hippies en metalheads. Erg uniek. Beeld u in, mensen die eruit zien alsof ze in Korn zouden spelen, maar dan met een hennepbroek aan en een leren jas erover. Erg verfrissende stijlen. Hier en daar duikt de occasionele pretsigaret op en de geur van weed wordt intenser. Voorlopig ben ik voldaan met mijn appelsiensap en de vriendelijke dame achter de bar die me vraagt of ik een liefdesbrief aan het schrijven ben. “Sorry, het is maar een review.”

 

20u30, Greenleaf begint. Deze Zweedse band doet me denken aan rode afbladderende Ford pick-up trucks, lowriders met tribal stickers en saloons met van die typische klapdeuren. Ondanks het hoge redneck gehalte is de audio hier haarfijn geregeld en zijn de artiesten goed afgestemd op het samenspel, misschien valt dit me nu extra op omdat ik ze vergelijk met hun voorgangers. Het soleerwerk van deze Scandinavische hillbillies verbaast me, feilloos en zeer pittig. Gaandeweg het concert transformeert de happy rock ‘n’ roll en wordt ze duisterder. Van Texas crossroad deuntjes naar de achtergrondmuziek van een haast apocalyptische ‘the walking dead’ woestijnscène, of iets in die aard. Greenleaf, niet slecht. U moet voor het genre zijn, maar desalniettemin een zeer professioneel doch integer performance.

 

21u50. Next, My Sleeping Karma. Een Duitse instrumentale rockband die haar naam niet gestolen heeft. Ik sta hier als recensent en ben natuurlijk erg bezig met wat er op het podium gebeurt, de show, en ik blijf jammer genoeg op mijn honger zitten. Zeker nadat ik warm gemaakt ben door twee vurige up tempo bands, stelt My Sleeping Karma me teleur. Ze noemen zichzelf een psychedelische rockband, dus verwacht ik op z’n minst dat ik iets te zien krijg. Wanneer ik rond mij kijk zie ik mensen in hun eigen wereldje, met de handen op het gezicht, lichtjes het hoofd schuddend en met de knieën knikkend. Toegegeven, hun sound wekt wel een bepaalde trance op, maar ik had ook graag een visueel aspect, lichtshow, lasers, rook, projecties, whatever. Ze zijn soundtrackwaardig, en voor een belachelijk goede film zelfs, maar live vind ik ze saai en alles behalve charismatisch. De boeddhistische hardrock synthesizer doet het volledige optreden als één lange intro van een Limp Bizkit nummer lijken maar met een beetje hulp van de THC-wolk die zich nu in de zaal gevormd heeft begint hun muziek op me te groeien. De repetitieve drums en het honderd keren aanslaan van één snaar door de vol getatoeëerde grote vriendelijke reus aan de gitaar doet me zoeken naar de kleine verschillen in de muziek. Dit is waarschijnlijk ook de bedoeling, het geeft rust. Achter de performance van een veredelde garageband hoor ik een zeer professionele sound. Misschien ben ik het die opgehitst wilt worden tijdens een optreden, moshpits wilt zien ontstaan en pas voldaan is als hij een bepaald niveau van shock bereikt heeft. Deze combinatie van kalmerende zen en hardrock had ik nog niet gelinkt met elkaar. Voor mij is het aangename muziek voor op reis, of tijdens het schrijven, maar live wil ik spektakel. Ach, wanneer ik rond mij kijk zie ik dat het voor sommigen wel schijnt te werken, dus wie ben ik om dit voor hun af te kraken? 

 

 

Foto's & Review: Jules Maeyens

Concert report: Up in Smoke Volume 6
Concert report: Up in Smoke Volume 6
Concert report: Up in Smoke Volume 6
Concert report: Up in Smoke Volume 6
Concert report: Up in Smoke Volume 6
Concert report: Up in Smoke Volume 6
Concert report: Up in Smoke Volume 6
Concert report: Up in Smoke Volume 6
Concert report: Up in Smoke Volume 6
Concert report: Up in Smoke Volume 6