Tool - Fear Inoculum
Killswitch Engage - Atonement
Russian Circles
Baroness – Gold & Grey
The National
Rammstein -Rammstein
Agenda
22 SEP
Inhaler
28 SEP
Devils Rock for an angel.
05 OKT
CVTCH NORRIS
10 OKT
Hugh Cornell
17 OKT
Gepetto & the Whales
17 OKT
ADE LIVE
22 OKT
Killswitch Engage
22 OKT
Angie Stone
24 OKT
Dez Mona
29 OKT
John Mayall
30 OKT
Stef Kamiel Carlens
02 NOV
RGMC XXL 2019
05 NOV
Sheila E
16 NOV
Nikki Lane
22 NOV
Agnostic Front
23 NOV
The bollock Brothers
23 NOV
H8000 Hardcore H8000 Book
02 DEC
Bokassa
03 DEC
Trixie Whitley
07 DEC
Max and Igor Cavalera
01 FEB
Editors
02 FEB
Sabaton
22 FEB
The Darkness
13 MAA
Morcheeba
Fotogalerij
Festival report: Alcatraz - Zondag
Festival report: Alcatraz - Zondag
Concert report: Y&T
Concert report: Y&T
Photo report: Dranouter 2017
Photo report: Dranouter 2017
Photo report: Daniel Lanois
Photo report: Daniel Lanois
Photo report: PIL
Photo report: PIL
Photo report: Wallace Vanborn
Photo report: Wallace Vanborn
Student Welcome Concert - 2014
Student Welcome Concert - 2014
Chronicles 2014 Expo Kortrijk
Chronicles 2014 Expo Kortrijk
Photo report: Santana
Photo report: Santana
Hooverphonic - Music for life St-Niklaas
Hooverphonic - Music for life St-Niklaas
Zandrock 2016
Zandrock 2016
Photo report: Kreator
Photo report: Kreator
Review & Fotospecial : Idiots
Review & Fotospecial : Idiots
Review: Masters @ Rock - Vrijdag
Review: Masters @ Rock - Vrijdag

The odd man

Van Black Flag naar Yellow Flag


 

 

De Festivalposter anno 2019

 

“There is a special place in hell for people who waste good festivals”

 

Er is geen ontkomen aan. Ik word ouder en dat begin ik te merken aan de evoluerende omgeving rondom mij. Eindelijk snap ik de stress der vooruitgang die mijn grootouders voelden als ze voor de eerste keer een computer zagen. Ik beleef nu hetzelfde verhaal, maar met andere personages in de hoofdrol.

 

In mijn jeugdige jaren gooide de festivalorganisatie alle frisdrankdopjes weg. Zo kon je geen drank opsparen om te kamperen op de eerste rij van de main stage. Uiteraard smokkelden we er van thuis mee naar binnen, maar zelfs daarop maakte de Pukkelpop-organisatie jacht. Het was makkelijker om wacky tabacky binnen te smokkelen dan een Fanta-dopje. Hoe absurd het ook klinkt. Maar de tijden veranderen. De focus ligt nu op vlaggen, meer bepaald op “collaboratievlaggen”. Deze heksenjacht was hét hoogtepunt van het nieuws, naast de geboorte van de aardslelijke panda-tweeling in Pairi Daiza (#cute). Nu we enkele weken later zijn en ik mijn maandelijkse mening op Dump mag uitbrengen, kan ik mij alleen maar aansluiten bij Family Guy’s Peter Griffin: “Oh My God, Who The Hell Cares?!”

 

Al dat stupide gelul en vlaggengezwaai over cultuurstrijd hier en charmeoffensief daar maakt me misselijk. We zijn allen evenzeer Belg, als West-Vlaming als inwoner van Kortrijk of Wevelgem. What’s next? Een vlagje voor de identiteit van de inwoners van ‘de Lange Munte?’ Heel deze identiteitsdrang is compleet nutteloos. Bovendien worden al deze vlaggen snel opgeborgen en vervangen door de Belgische drapeau wanneer de voetbalgekte terug uitbreekt, één van de zeldzame momenten waarop we harmonieus kunnen samenleven.

 

Hoe is dit toch mogelijk? Is dit uit verveling, onvermogen om rationeel te denken of beide? Wat zijn we toch een zielig zooitje. Ik ging naar de festivals voor de muziek, niet voor de politiek. Voor je het weet staat er volgend jaar een Politico-dome naast de main stage. “Volg alle politieke debatten in de Politico-dome, links van de Humo-tent.” Wat ben ik blij dat ik dit allemaal ontgroeid ben of kon het mijn generatie gewoon allemaal geen kersen schelen?

 

Het is allemaal gewoon niet relevant, want tijdens al deze heisa rond een stom vlagske, staan ook de F*CKING longen van de F*CKING wereld in brand. Niemand zal lullen over welke vlag dan ook, wanneer we stikken in onze eigen atmosfeer. (Je weet natuurlijk nooit, er lopen nu éénmaal veel debielen rond dezer dagen. Je zal wel zien wanneer Trump wordt herverkozen). I know, I know, er zijn zogezegd minder bosbranden dan andere jaren, maar het ontbossingsbeleid van de Trump van de Tropen is bijzonder alarmerend. Als we nog eens tien procent van het Amazonewoud verliezen brengt dit een onomkeerbare kettingreactie teweeg, die het Amazonegebied zou omtoveren tot een savanne. Maar first things first: laten we eerst onze tijd verspillen aan het voeren van een compleet nutteloze en van de pot gerukte discussie over een stomme vlag...

 

Voor ik het vergeet: Anuna, jammer dat zoiets infantiels is gebeurd, maar je hebt jezelf in de spotlight gezet. Wat had je verwacht? En aan de hoogbegaafde flesplassers: zijn jullie gewoon dom of is dit de maximale capaciteit van ontwikkeling waar jullie thuis van genoten hebben?

 

This is The Odd Man Saying: Wat is er gebeurd met de intelligente gematigdheid.

Meer lezen...

Concert report: Up in Smoke Volume 6

19 FEB 2016
Concert report: Up in Smoke Volume 6


 

Up In Smoke Volume 6

 

Trix 18 feb. 2016

 

19u30, een avondje ‘stoner rock’ gaat van start. Ik heb geen flauw idee waar me aan te verwachten, maar ik laat me meesleuren met de stroom en zie wel waar ik aanspoel. Mammoth Mammoth, een Australische band, komt als eerste op het podium en ze spelen harder dan ik had verwacht, met een grunge sound en een soms haast trashy kantje. De zanger, Mickey Tucker, staat blijkbaar bekend om zijn ‘grenzenloosheid’ en doet ook ditmaal zijn reputatie eer aan. Hij is licht bezopen en blijft zichzelf herhaaldelijk op het hoofd slaan, ook spuugt hij in het publiek en gooit bier in het rond. Niet wat ik verwacht had, zeker niet van een man met de looks van de vader in ‘grounded for life’, maar op zich niet oninteressant om gade te slaan. Je vergeeft deze schattige jongens snel hun technische foutjes, maar de distortion op de lead gitaar vind ik wel zeer storend. Deze is te chaotisch en de gitarist heeft ze zelf niet onder controle. Door deze ruis verstaat niemand de speech van Mickey of kunnen we überhaupt deftig naar een solo luisteren, maar dat doet er niet toe. Het is de sfeer die telt, het lawaai, het gevoel. Of ze echt ‘Bigger than Jesus – Louder than hell’ zijn zoals hun poster het ons predikt, daar zult u zelf over moeten oordelen.


Tijdens de kleine pauze zie ik wat voor mensen er eigenlijk naar dit concert gekomen zijn. Een heerlijke mix van hippies en metalheads. Erg uniek. Beeld u in, mensen die eruit zien alsof ze in Korn zouden spelen, maar dan met een hennepbroek aan en een leren jas erover. Erg verfrissende stijlen. Hier en daar duikt de occasionele pretsigaret op en de geur van weed wordt intenser. Voorlopig ben ik voldaan met mijn appelsiensap en de vriendelijke dame achter de bar die me vraagt of ik een liefdesbrief aan het schrijven ben. “Sorry, het is maar een review.”

 

20u30, Greenleaf begint. Deze Zweedse band doet me denken aan rode afbladderende Ford pick-up trucks, lowriders met tribal stickers en saloons met van die typische klapdeuren. Ondanks het hoge redneck gehalte is de audio hier haarfijn geregeld en zijn de artiesten goed afgestemd op het samenspel, misschien valt dit me nu extra op omdat ik ze vergelijk met hun voorgangers. Het soleerwerk van deze Scandinavische hillbillies verbaast me, feilloos en zeer pittig. Gaandeweg het concert transformeert de happy rock ‘n’ roll en wordt ze duisterder. Van Texas crossroad deuntjes naar de achtergrondmuziek van een haast apocalyptische ‘the walking dead’ woestijnscène, of iets in die aard. Greenleaf, niet slecht. U moet voor het genre zijn, maar desalniettemin een zeer professioneel doch integer performance.

 

21u50. Next, My Sleeping Karma. Een Duitse instrumentale rockband die haar naam niet gestolen heeft. Ik sta hier als recensent en ben natuurlijk erg bezig met wat er op het podium gebeurt, de show, en ik blijf jammer genoeg op mijn honger zitten. Zeker nadat ik warm gemaakt ben door twee vurige up tempo bands, stelt My Sleeping Karma me teleur. Ze noemen zichzelf een psychedelische rockband, dus verwacht ik op z’n minst dat ik iets te zien krijg. Wanneer ik rond mij kijk zie ik mensen in hun eigen wereldje, met de handen op het gezicht, lichtjes het hoofd schuddend en met de knieën knikkend. Toegegeven, hun sound wekt wel een bepaalde trance op, maar ik had ook graag een visueel aspect, lichtshow, lasers, rook, projecties, whatever. Ze zijn soundtrackwaardig, en voor een belachelijk goede film zelfs, maar live vind ik ze saai en alles behalve charismatisch. De boeddhistische hardrock synthesizer doet het volledige optreden als één lange intro van een Limp Bizkit nummer lijken maar met een beetje hulp van de THC-wolk die zich nu in de zaal gevormd heeft begint hun muziek op me te groeien. De repetitieve drums en het honderd keren aanslaan van één snaar door de vol getatoeëerde grote vriendelijke reus aan de gitaar doet me zoeken naar de kleine verschillen in de muziek. Dit is waarschijnlijk ook de bedoeling, het geeft rust. Achter de performance van een veredelde garageband hoor ik een zeer professionele sound. Misschien ben ik het die opgehitst wilt worden tijdens een optreden, moshpits wilt zien ontstaan en pas voldaan is als hij een bepaald niveau van shock bereikt heeft. Deze combinatie van kalmerende zen en hardrock had ik nog niet gelinkt met elkaar. Voor mij is het aangename muziek voor op reis, of tijdens het schrijven, maar live wil ik spektakel. Ach, wanneer ik rond mij kijk zie ik dat het voor sommigen wel schijnt te werken, dus wie ben ik om dit voor hun af te kraken? 

 

 

Foto's & Review: Jules Maeyens

Concert report: Up in Smoke Volume 6
Concert report: Up in Smoke Volume 6
Concert report: Up in Smoke Volume 6
Concert report: Up in Smoke Volume 6
Concert report: Up in Smoke Volume 6
Concert report: Up in Smoke Volume 6
Concert report: Up in Smoke Volume 6
Concert report: Up in Smoke Volume 6
Concert report: Up in Smoke Volume 6
Concert report: Up in Smoke Volume 6