The Night Flight Orchestra
The Sore Losers - Gracias Senor
Soulfly – Ritual
Behemoth - I loved You At Your Darkest
Editors - Violence
Avenged Sevenfold - The Stage Deluxe edition
Agenda
25 JAN
Persistence Tour 2019
28 JAN
Monster Magnet
31 JAN
Massive Attack
03 FEB
Behemoth
05 FEB
Parkway Drive
06 FEB
Ghost
09 FEB
Mastodon
16 FEB
Steel Panther
16 FEB
Game expo 1UP
20 FEB
Tears for Fears
02 MAA
Neneh Cherry
08 MAA
Doro
08 MAA
The Sore Losers
13 MAA
Betizfest 2019
22 MAA
Whispering Sons
22 MAA
Unearth
28 MAA
Deus - Triggerfinger
02 APR
Rhea
09 APR
Giorgio Moroder
10 APR
In flames
10 APR
Eriksson Delcroix - Antler King
18 APR
All Them Witches
22 APR
Novastar
23 APR
Paaspop 2019
04 MEI
Headbangers Ball Fest
22 MEI
Deus
28 MEI
Trixie Whitley
02 JUN
Vestrock 2019
09 JUN
Hello Festival
16 JUN
Metallica
18 JUN
Tool
23 JUN
Graspop 2019
23 JUN
Hellfest 2019
30 JUN
Werchter 2019
14 JUL
Sjock 2019
14 JUL
Bon Jovi
11 AUG
Alcatraz 2019
13 AUG
Sziget 2019
22 OKT
Angie Stone
Fotogalerij
Concert review: Sass Jordan
Concert review: Sass Jordan
Concert report: Idiots
Concert report: Idiots
Concert report: 25 Jaar Den Trap
Concert report: 25 Jaar Den Trap
Lady Linn - Handelsbeurs Gent
Lady Linn - Handelsbeurs Gent
Student Welcome Concert - 2014
Student Welcome Concert - 2014
Frank Boeijen Begijnhofpark
Frank Boeijen Begijnhofpark
Photo report: MTV Headbangers Ball
Photo report: MTV Headbangers Ball
Concert report: UB40
Concert report: UB40
Photo report: Therapy
Photo report: Therapy
Concert report: SWC 2016
Concert report: SWC 2016
Photo report: Magnus
Photo report: Magnus
Photo report: Reo Rock Roeselare
Photo report: Reo Rock Roeselare
Hell City - Snot @ De Kreun
Hell City - Snot @ De Kreun
Photo report: Summerrock 2015 EM
Photo report: Summerrock 2015 EM

The odd man

Een dikke zoen van je achterlijke Kapoen


 

“Liefste peter, hoe meer dat je geeft hoe beter, geef je niets … wel dan zal ik je later niet veel bezoeken in het rusthuis”

 

Ik herinner me nog goed nieuwsjaarsdag in mijn bescheten kindertijd. Ik lig moe in de zetel omdat mijn wettelijke voogden mij veel te lang lieten opblijven om oudejaarsavond te vieren. De dieren zijn net terug genormaliseerd nadat marginale Noord-Fransen ons bombardeerden met goedkoop Chinees vuurwerk. Opa is er nu pas van overtuigd dat het daadwerkelijk vuurwerk was en geen nieuwe Duitse invasie. Moeder loopt over gestresseerd rond terwijl ze tegen iedereen roept uit angst dat ze niet op tijd zal klaar zijn. En dan het geluid dat de chaos aankondigt: ding-deurbel-f*ck-dong. Opa en oma, meters en peters, tantes en nonkels, … Ze zijn allemaal aanwezig in ons bescheiden middenstandskasteel om het nieuwe jaar al drinkend en vretend in te zetten. Een beetje zoals de week voordien, maar dan met goedkope champagne en minder cadeautjes. En dan komt het moment waar wij allen evenzeer naar uit keken als het volgende tandartsbezoek: het voorlezen van de nieuwjaarsbrief! “Please kill me”

 

Daar sta je dan moederziel alleen voor een oger-achtig leger van half aangeschoten volwassenen. Je enige wapen is een dom, samen geknutselde kroon of toverstaf met daarop uw nieuwjaarsbrief. De rijmende, geconstrueerde rommel die meer weg heeft van ordinaire, literaire diaree is vol trots door juf Ann samengesteld en wij krijgen de eer om dit voor te lezen samen met de bijhorende gebaren en/of dansjes. Na deze helse beproeving komt de magere financiële beloning van opa en oma. Amper genoeg om een paar snoepen mee te gaan kopen. Zelfs niet voldoende voor een pakje Pokémonkaarten! Pure afzetterij als je het mij vraagt! Wij hadden in die tijd meer recht op protest voor deze onderbetaling van onze jeugdige kunsten dan de ‘gele hesjes’ tegenwoordig het recht hebben! Maar wij zijn geen autostrades beginnen afzetten hoor! Dat mocht niet van de mama en de papa, veel te gevaarlijk. Dus slikten wij dit onrecht zoals ‘Hot Marijke’ de volledige ‘Erolife’-beurs in 2012 moest slikken met haar pijpmarathon. En terwijl de hele familie zich aan het volproppen is gaan we verder naar de volgende helse laag in Dantes nieuwjaars diner: de goede voornemens.

 

Het is geen toeval dat de psychiatrische ziekenhuizen van ons kleine landje een plotse stijging van bezette bedden kunnen waarnemen in januari, voornamelijk te observeren op de ontwenningsafdelingen. In het Kruidvat zien we plots lege rekken waar ooit de pseudo-geneeskundige medicijnen stonden die je zogezegd helpen met afslanken. Er is een boost in reclamespotjes op de televisie van Nicorette en Basic-fit en TLC doet een marathon van ‘My 600-lb Life’. Na een maand of twee zie je ze echter, fietsend op de hometrainer, hun vette reet vol nicotinepleisters, al dromen van het worstenbroodje die ze als beloning achterna zullen binnenwerken. De meeste van die arme stakkers houden het dus niet langer vol dan een maagds eerste vrijbeurt met zijn sokken. Na talloze opeenvolgende jaren van falen, moet men het misschien eens over een andere boeg gooien. Daarom stem ik voor een meer paradoxale aanpak. Laten we de raad van Sandra Bekkari opvolgen: nooit meer diëten! In plaats het risico te lopen op anorexia met die belachelijke shakes en crash-diëten, gaan we voor een all-you-can-eat Maggie style. Dat resulteert dan misschien in genoeg gewichtstoename om in aanmerking te komen bij meneer de plastische chirurg. Dan is dikke tante Maggie toch nog eens geringeld in haar leven. Verder kan ik voor de niet-rokers onder ons ook nog een oplossing bieden. Ze noemen sigaretten niet voor niets ‘thin sticks’ hoor! Wanneer dit allemaal geen soelaas brengt kan je nog naar de fles grijpen, om al je zorgen weg te drinken. Een goede coma af en toe doet wonderen!

 

Daarmee eindig ik graag deze nieuwjaarsboodschap. Nog een laatste tip: Heb je zelf goede voornemens voor dit jaar? Goed voor jou! Hou ze voor jezelf, niemand is geïnteresseerd.

 

This is The Odd Man saying, “Hopelijk kan ik nog elf maanden vullen met zulke zever”.

 

Meer lezen...

Concert review: Gent Jazz

09 JUL 2016
Concert review: Gent Jazz


 

Gent Jazz – Donderdag 7 juli 2016

 

Avond van de jazz-blazers

 

De openingsavond van Gent Jazz 2016 – de 15e editie ondertussen al – stond volledig in het teken van de koperblazers.
Zelfs Wout Gooris Trio was voor de gelegenheid uitgebreid met een saxofoonduo voor de première van hun nieuwe reeks composities.

 

Opener van de avond op mainstage is Terence Blanchard met zijn nieuwe band The E-Collective.
Deze meermaals gelauwerde trompettist draait al sinds de 80-er jaren mee en is vooral bekend voor zijn filmscores (o.a. eerste Spike Lee-films), waarvoor hij ook diverse Grammy’s ontving.
Hij brengt vooral werk uit zijn laatste album “Breathless” (Blue Note – mei 2015), dat hij schreef naar aanleiding van de dood van Eric Garner, die na een gewelddadige arrestatie om het leven kwam (zelfs na ettelijke keren “I can’t breathe” gezegd te hebben), iets wat daarna nationale protestakties uitlokte in de V.S..
Blanchard lijkt zó weggelopen uit een hiphop-crew, met zijn fancy bril, hippe witte sneakers en veel bling-bling om het lijf, en hij klinkt ook wel heel erg funky.
Hij gebruikt – net als gitaristen dat doen – ook effectpedalen om zijn trompet een elektronische toets mee te geven, iets wat wonderwel lekker klinkt.
Ik zag veel virtuositeit, zonder veel overdaad of uitspattingen, maar schijnbaar achteloos spelende muzikanten waarbij niemand echt de bovenhand neemt. Zo ontstond er tijdens het nummer “Tom & Jerry” een soort duel tussen de pianist Taylor Eigsti en gitarist Charles Altura, schitterend gebracht !
Verder gebruikt Blanchard ook samples van zijn zoon Jrei Oliver met politiek geëngageerd spoken word om door zijn nummers te mixen.
In het openingsnummer “See me as I am” krijgt elk bandlid vrijgeleide voor een solo, waarbij Blanchard dan achteraan het podium postvat om goedkeurend te observeren.
Dan volgt het funky “Confident Selflessness”, “Soldiers”, “Everglades”, “Tom & Jerry”, titeltrack “Breahtless” en als afsluiter het weergaloze “Cosmic Warrior”, met een dreigende, zwellende baslijn en zeer sterke solo’s op gitaar en trompet. Dit is ongetwijfeld het beste nummer op het album.
De nog halfvolle tent was toch meteen goed opgewarmd na deze sterke opener.

 

Vervolgens kreeg de winnaar van de wedstrijd Jong Jazztalent Gent 2015 de kans om zijn nieuw werk in première te komen voorstellen aan het publiek. Pianist Wout Gooris schreef een jaar lang aan een nieuw project en bracht dit nu dus in uitgebreide bezetting op Gent Jazz 2016.
Zij schotelden ons heel intimistische nummers voor waarbij de in- en outro’s werden gebracht op piano waarna de overige bandleden konden invallen om een lekkere lounge-sfeer te creëren.
Vooral het perfecte samenspel tussen de beide saxofonen viel mij enorm op : Erwin Vann (B) op tenorsax en Hayden Chisholm (Nieuw-Zeeland) op altsax speelden prachtige, simultaan-solo’s die mij meermaals kippenvel bezorgden. Ook de grappige bindteksten van Wout zelf zorgden voor een zeer ontspannen concert met nummers als “Mr. Anderson”, “Trout”, “Open” en “Fata Morgana”.
Pas naar het einde van hun set kwam er iets meer animo in hun nummers en werd het tempo was opgeschroefd om het publiek extra te plezieren. Na zijn debuut “Current” in 2014 levert Wout Gooris Trio nu dus een nieuw werkstuk af waarmee hij de weg naar zijn toekomst verder kan plaveien.
 

Dan was het tijd voor de man voor wie iedereen duidelijk naar Gent was afgezakt !
Het nieuwe jazz-wonder’kind’ Kamasi Washington kreeg na zijn passages in AB reeds heel wat ‘buzz’ rond zijn album “The Epic” en dus vulde de tent ruim op voorhand snel helemaal vol.
Opvallend veel jonge mensen ook, die in de hippe artiest een nieuwe held ontdekken.
Washington en zijn band van zeer talentrijke muzikanten – de meesten kent hij al van kleinsaf – deden al vooraf een stevige opwinding ontstaan in de tent en diezelfde opwinding kwam er ook op het podium toen ze eraan begonnen.
De groep bestaat uit zangeres Patrice Quinn, het ‘fenomeen’ contrabassist Miles Mosley,
trombonist Ryan Porter (aka Soul Brother n°1), aangevuld met violist Jim Simone én 2 drummers Ronald Bruner Jr en Tony Austin.
Met “Change of the guard” en “Askim” kregen we meteen zeer swingende up-tempo nummers die het stilzitten moeilijk maakten. De ode aan zijn grootmoeder “Henrietta our hero” was een zeer persoonlijk nummer, temeer omdat ook zijn vader Ricky – die hem alles leerde - mee kwam spelen op dwarsfluit. “Oscalypso” was een heerlijk funky nummer, met als blikvanger de blitse toetsenist Brandon Coleman. Daarna volgde een ‘battle of drums’ (of ‘conversation’ zoals Washington het aankondigde), want met 2 drumstellen on stage werd de sound van de groep zeer strak ondersteund.
Het werd een lang uitgesponnen set drumsolo’s die de kwaliteiten van beide drummers duidelijk in het licht stelden.
De set sloot af met “The Rythm change”, waarna de volledige tent een staande ovatie klaarhad voor dit machtige optreden, een terechte headliner en sterke opener van het festival.

 

De echte afsluiter van de avond kwam er met Ibrahim Maalouf, de Frans-Libanese trompettist, die
2 jaar na zijn vorige passage (en toen “een hard-rock set” afleverde), vandaag terugkwam in een kleinere bezetting maar met een speciale missie : een ode aan de grote Egyptische diva Oum Kalthoum, wiens nummers hij tot het jazzgenre herschreef, met zijn trompet als vervanging van de zangstem. We kregen in het Frans eerst de uitleg hoe hij te werk was gegaan : als een klassieke ouverture waar nooit een einde aan komt, met refreinen die evenlang duren als een hedendaagse popsong in hun geheel. Om dit beter te illustreren werd net voor aanvang van hun concert de Syriër
Samir Hamsi op het podium uitgenodigd (“dat wordt explosief, een Libanees en een Syriër samen op het podium” gekscheerde Maalouf) voor een solo op zijn oed (soort luit).
Daarna begon de groep zelf aan zijn set, met Frank Woeste op piano, Scott Colley op contrabas, Mark Turner op sax en Clarence Penn op drums. Het was vooral de trompet van Maalouf die hier de aandacht opeiste, want wat die man uit dit instrument haalt is ongelooflijk. We horen echte zanglijnen, tot soms zelfs een bezwerende fluit, allemaal uit dit ene instrument.
Duidelijk Oosters getinte klanken, soms hard uithalend, soms heel rustig en zacht, maar steeds perfect beheerst, deze man is een magistraal meester op zijn trompet !
Ook hier gaat de bandleider soms opzij staan om zijn bandleden toe te laten te soleren en hun deel van de aandacht op te eisen, maar het zijn wel steeds zijn interventies die het niveau van dit concert de hoogte intillen. Zelden geziene en sublieme instrumentbeheersing, met weeral een staande ovatie bij het afsluiten. We krijgen als toegift nog een nummer van zijn landgenote Fairuz, net als Oum Kalthoum een zeer grote naam in de Arabische wereld, gebracht als duo met vriend Samir Hamsi.
 

Met deze 2 grote namen op de eerste festivaldag werd Gent Jazz op een overtuigende wijze geopend en dat doet ons alleen maar uitkijken naar nog meer van hetzelfde.
Verder nog een speciale vermelding voor zowel de klank- als lichttechnici die schitterend werk leverden en voor onfeilbaar geluid en licht zorgden., wat niet steeds makkelijk is in een tent.

 


Stefaan Delagrange