Baroness – Gold & Grey
Bokassa - Crimson Riders
The National
Rammstein -Rammstein
Brutus - Nest
In Flames - I, the Mask
Agenda
23 JUN
Graspop 2019
23 JUN
Hellfest 2019
29 JUN
Grensrock 2019
30 JUN
Werchter 2019
02 JUL
Corrosion of Confidence
07 JUL
Ieperfest 2019
07 JUL
Cactusfestival
14 JUL
Bospop 2019
14 JUL
Sjock 2019
14 JUL
Bon Jovi
21 JUL
Melt 2019
27 JUL
Love Family Park
03 AUG
Roadkill 2019
04 AUG
Dranouter 2019
04 AUG
Cirque Magique 2019
04 AUG
Lokerse feesten
11 AUG
Voltage Festival 2019
11 AUG
Alcatraz 2019
13 AUG
Sziget 2019
18 AUG
W-Fest 2019
22 OKT
Angie Stone
30 OKT
Stef Kamiel Carlens
05 NOV
Sheila E
16 NOV
Nikki Lane
22 NOV
Agnostic Front
23 NOV
H8000 Hardcore H8000 Book
22 FEB
The Darkness
Fotogalerij
Festival report: Alcatraz - Vrijdag
Festival report: Alcatraz - Vrijdag
Concert report: Eefje de Visser
Concert report: Eefje de Visser
Festival report: Alcatraz - Zaterdag
Festival report: Alcatraz - Zaterdag
Photo Report: Prong
Photo Report: Prong
Concert report: Millionaire
Concert report: Millionaire
Photo report: Anvil
Photo report: Anvil
Triple Triggerfinger
Triple Triggerfinger
Photo report: Festival aan Zee
Photo report: Festival aan Zee
Photo report: Blast from The Past
Photo report: Blast from The Past
Photo report: Buddha Bash 2016
Photo report: Buddha Bash 2016
Platsedoen 2017
Platsedoen 2017
Concert report: Jean Michel Jarre
Concert report: Jean Michel Jarre
Concert report: Channel Zero Unplugged - Schouwburg Kortrijk
Concert report: Channel Zero Unplugged - Schouwburg Kortrijk
Photo report: Persistence Tour 2019
Photo report: Persistence Tour 2019

The odd man

Een ode aan de norsheid


 

 

“Gelieve ‘Afscheid Nemen Bestaat Niet’ van ‘Marco Borsato’ af te spelen tijdens het lezen van deze column voor een optimale leeservaring”

 

Op 17 mei van dit godverdomde jaar zat ik in de zetel met mijn vrouw toen haar het wenen nabij stond. Bizar genoeg had ik ze die dag nog niet geslagen noch mentaal gekweld, dus kon ik deze emotionele status nog niet verklaren. Maar dan vertelde me ze het nieuws dat ik nooit had verwacht: Grumpy Cat heeft onze wereld verlaten. Gezien dit dier de kat is waar ik altijd van droomde breng ik deze maand een ode aan mijn ‘spirit animal’ door dé drie frustraties van de afgelopen maand op te sommen die mij nog meer grumpy hebben gemaakt dan een vroegtijdige ejaculatie.

 

Numero Uno: Game Of Thrones seizoen acht:

 

Je kan er niet naast kijken, van Newsmonkey tot HLN, van Man-Baby tot Loser-4-Ever-Virgin-Fan-Boy. Het internet is overgesatureerd met leeghoofdige meelopers die aan het b*tchen zijn over het laatste GOT-seizoen en hoe slecht het wel is, bla bla bla. En ik ben nu geen zak geïnteresseerd in al die kutmeningen. Voor mij was dit seizoen best wel OK. Ik vond het leuker toen er op donderdag geprotesteerd werd om deftigere redenen. Maar goed, de mama’s en papa’s zullen wel blij zijn dat hun kroost op donderdag terug naar school gaat en geëngageerd is in kwaliteitstelevisie. Soit, dit gegeven even ter zijde als de linkerkous na het masturberen. Terug naar de essentie!

 

Er werd zelfs een petitie gestart om dit seizoen te herproduceren. Ik zou eerder een petitie willen starten om die mannen een trap in hun poepenhol te verkopen, zodat ze, in de plaats van collectief te fanboy-zagen een collectieve prolaps krijgen. Dan hebben ze tenminste een reden om te zagen. Al die nerds kunnen er gewoon niet tegen dat de serie ten einde is en daarmee basta. Ze zijn even gefrustreerd als wanneer mama de borst wisselde voor de fles. Ze wisten toen al dat dat de laatste maal zou zijn dat ze een vrouwelijke tiet in het echt zouden aanschouwen zonder er een hoop geld voor te geven. Je zou voor minder een petitie starten om zo’n leed (weliswaar in een totaal andere vorm, maar de beleving zal voor hen vermoedelijk identiek zijn) te herbeleven.

En dan zijn er zelfs van die ‘poepgaais’ die in therapie moeten om het laatste GOT-seizoen te verwerken. Sorry, maar als je hiervoor in therapie moet, is je leven gewoonweg te goed en moet je snel eens naalden delen met heroïne-junks en je huis in brand steken. Dan heb je tenminste recht om mijn belastingsgeld te gebruiken voor therapie! Go f*ck yourself brat! Hier werd ik dus zeer grumpy van! NEXT!

 

 

Numero dos: Zwarte Zondag

 

Onvermijdelijk, de ‘Zwarte Zondag’ die België aan de grond heeft genageld. Het volk heeft de volgende generatie volksvertegenwoordigers gekozen. De winnaars en verliezers zijn gekend en ‘s maandags stond iedereen op met een Trumpiaanse kater. Facialbook was gevuld met nog meer verontwaardiging dan mijn vrouw toen ik toonde hoe “goed” ik de ramen had gelapt. Hoewel ongeveer de helft van de Vlamingen rechts en zelfs één vijfde van de Vlamingen extreem rechts heeft gestemd, is dit niet mijn grootste ergernis. Ik moet toegeven dat de vooruitzichten van een bruin hemdje met bijpassende fuck-me-botjes mij totaal niet zinnen, maar er is nog een grotere frustratie die als een donkere wolk boven mij staat te zeiken. We zien overal de verontwaardiging, maar nergens de trots. Ofwel werden massaal veel proteststemmen uitgebracht en hebben al deze anti-stemmers nu iets van “OWWW SHIIIIITT” ofwel werd er doelbewust gestemd en zijn deze rechts rakkers beschaamd om er voor uit te komen. Wat veel betekend natuurlijk… Any-nazi-how, nu mogen we “kampen” met de consequenties van onze stem. Leve de democratie!

 

 

Numero tres: teennagels

 

Waarom hebben we die kutdingen? Ze hebben geen enkel nut en net zoals mijn onkruid, blijven ze groeien. Soms groeien ze zelfs in je huid en heb je een hoop pijn en gezeik. En wat voor voordeel hebben ze? Die dingen aan je vingers zijn ergens nog handig om een sticker of dergelijke los te prutsen van al je brol, maar die teennagels … zo nutteloos als een chronische ethylafhankelijke vetzak op zondagmorgen.

 

 

Grumpy Cat, we zullen je missen. Je humeur zal in ons voortleven en wordt voor eeuwig gekoesterd. In jouw naam zal ik de mensen in mijn omgeving blijven duidelijk maken dat ik ze niet tolereer! Het ga je goed! You never walk alone!

 

Grumpy Cat, 4-4-2012° - 14-5-2019+

 

Yours Truly, The Odd Man

Meer lezen...

Concert review: Gent Jazz

09 JUL 2016
Concert review: Gent Jazz


 

Gent Jazz – Donderdag 7 juli 2016

 

Avond van de jazz-blazers

 

De openingsavond van Gent Jazz 2016 – de 15e editie ondertussen al – stond volledig in het teken van de koperblazers.
Zelfs Wout Gooris Trio was voor de gelegenheid uitgebreid met een saxofoonduo voor de première van hun nieuwe reeks composities.

 

Opener van de avond op mainstage is Terence Blanchard met zijn nieuwe band The E-Collective.
Deze meermaals gelauwerde trompettist draait al sinds de 80-er jaren mee en is vooral bekend voor zijn filmscores (o.a. eerste Spike Lee-films), waarvoor hij ook diverse Grammy’s ontving.
Hij brengt vooral werk uit zijn laatste album “Breathless” (Blue Note – mei 2015), dat hij schreef naar aanleiding van de dood van Eric Garner, die na een gewelddadige arrestatie om het leven kwam (zelfs na ettelijke keren “I can’t breathe” gezegd te hebben), iets wat daarna nationale protestakties uitlokte in de V.S..
Blanchard lijkt zó weggelopen uit een hiphop-crew, met zijn fancy bril, hippe witte sneakers en veel bling-bling om het lijf, en hij klinkt ook wel heel erg funky.
Hij gebruikt – net als gitaristen dat doen – ook effectpedalen om zijn trompet een elektronische toets mee te geven, iets wat wonderwel lekker klinkt.
Ik zag veel virtuositeit, zonder veel overdaad of uitspattingen, maar schijnbaar achteloos spelende muzikanten waarbij niemand echt de bovenhand neemt. Zo ontstond er tijdens het nummer “Tom & Jerry” een soort duel tussen de pianist Taylor Eigsti en gitarist Charles Altura, schitterend gebracht !
Verder gebruikt Blanchard ook samples van zijn zoon Jrei Oliver met politiek geëngageerd spoken word om door zijn nummers te mixen.
In het openingsnummer “See me as I am” krijgt elk bandlid vrijgeleide voor een solo, waarbij Blanchard dan achteraan het podium postvat om goedkeurend te observeren.
Dan volgt het funky “Confident Selflessness”, “Soldiers”, “Everglades”, “Tom & Jerry”, titeltrack “Breahtless” en als afsluiter het weergaloze “Cosmic Warrior”, met een dreigende, zwellende baslijn en zeer sterke solo’s op gitaar en trompet. Dit is ongetwijfeld het beste nummer op het album.
De nog halfvolle tent was toch meteen goed opgewarmd na deze sterke opener.

 

Vervolgens kreeg de winnaar van de wedstrijd Jong Jazztalent Gent 2015 de kans om zijn nieuw werk in première te komen voorstellen aan het publiek. Pianist Wout Gooris schreef een jaar lang aan een nieuw project en bracht dit nu dus in uitgebreide bezetting op Gent Jazz 2016.
Zij schotelden ons heel intimistische nummers voor waarbij de in- en outro’s werden gebracht op piano waarna de overige bandleden konden invallen om een lekkere lounge-sfeer te creëren.
Vooral het perfecte samenspel tussen de beide saxofonen viel mij enorm op : Erwin Vann (B) op tenorsax en Hayden Chisholm (Nieuw-Zeeland) op altsax speelden prachtige, simultaan-solo’s die mij meermaals kippenvel bezorgden. Ook de grappige bindteksten van Wout zelf zorgden voor een zeer ontspannen concert met nummers als “Mr. Anderson”, “Trout”, “Open” en “Fata Morgana”.
Pas naar het einde van hun set kwam er iets meer animo in hun nummers en werd het tempo was opgeschroefd om het publiek extra te plezieren. Na zijn debuut “Current” in 2014 levert Wout Gooris Trio nu dus een nieuw werkstuk af waarmee hij de weg naar zijn toekomst verder kan plaveien.
 

Dan was het tijd voor de man voor wie iedereen duidelijk naar Gent was afgezakt !
Het nieuwe jazz-wonder’kind’ Kamasi Washington kreeg na zijn passages in AB reeds heel wat ‘buzz’ rond zijn album “The Epic” en dus vulde de tent ruim op voorhand snel helemaal vol.
Opvallend veel jonge mensen ook, die in de hippe artiest een nieuwe held ontdekken.
Washington en zijn band van zeer talentrijke muzikanten – de meesten kent hij al van kleinsaf – deden al vooraf een stevige opwinding ontstaan in de tent en diezelfde opwinding kwam er ook op het podium toen ze eraan begonnen.
De groep bestaat uit zangeres Patrice Quinn, het ‘fenomeen’ contrabassist Miles Mosley,
trombonist Ryan Porter (aka Soul Brother n°1), aangevuld met violist Jim Simone én 2 drummers Ronald Bruner Jr en Tony Austin.
Met “Change of the guard” en “Askim” kregen we meteen zeer swingende up-tempo nummers die het stilzitten moeilijk maakten. De ode aan zijn grootmoeder “Henrietta our hero” was een zeer persoonlijk nummer, temeer omdat ook zijn vader Ricky – die hem alles leerde - mee kwam spelen op dwarsfluit. “Oscalypso” was een heerlijk funky nummer, met als blikvanger de blitse toetsenist Brandon Coleman. Daarna volgde een ‘battle of drums’ (of ‘conversation’ zoals Washington het aankondigde), want met 2 drumstellen on stage werd de sound van de groep zeer strak ondersteund.
Het werd een lang uitgesponnen set drumsolo’s die de kwaliteiten van beide drummers duidelijk in het licht stelden.
De set sloot af met “The Rythm change”, waarna de volledige tent een staande ovatie klaarhad voor dit machtige optreden, een terechte headliner en sterke opener van het festival.

 

De echte afsluiter van de avond kwam er met Ibrahim Maalouf, de Frans-Libanese trompettist, die
2 jaar na zijn vorige passage (en toen “een hard-rock set” afleverde), vandaag terugkwam in een kleinere bezetting maar met een speciale missie : een ode aan de grote Egyptische diva Oum Kalthoum, wiens nummers hij tot het jazzgenre herschreef, met zijn trompet als vervanging van de zangstem. We kregen in het Frans eerst de uitleg hoe hij te werk was gegaan : als een klassieke ouverture waar nooit een einde aan komt, met refreinen die evenlang duren als een hedendaagse popsong in hun geheel. Om dit beter te illustreren werd net voor aanvang van hun concert de Syriër
Samir Hamsi op het podium uitgenodigd (“dat wordt explosief, een Libanees en een Syriër samen op het podium” gekscheerde Maalouf) voor een solo op zijn oed (soort luit).
Daarna begon de groep zelf aan zijn set, met Frank Woeste op piano, Scott Colley op contrabas, Mark Turner op sax en Clarence Penn op drums. Het was vooral de trompet van Maalouf die hier de aandacht opeiste, want wat die man uit dit instrument haalt is ongelooflijk. We horen echte zanglijnen, tot soms zelfs een bezwerende fluit, allemaal uit dit ene instrument.
Duidelijk Oosters getinte klanken, soms hard uithalend, soms heel rustig en zacht, maar steeds perfect beheerst, deze man is een magistraal meester op zijn trompet !
Ook hier gaat de bandleider soms opzij staan om zijn bandleden toe te laten te soleren en hun deel van de aandacht op te eisen, maar het zijn wel steeds zijn interventies die het niveau van dit concert de hoogte intillen. Zelden geziene en sublieme instrumentbeheersing, met weeral een staande ovatie bij het afsluiten. We krijgen als toegift nog een nummer van zijn landgenote Fairuz, net als Oum Kalthoum een zeer grote naam in de Arabische wereld, gebracht als duo met vriend Samir Hamsi.
 

Met deze 2 grote namen op de eerste festivaldag werd Gent Jazz op een overtuigende wijze geopend en dat doet ons alleen maar uitkijken naar nog meer van hetzelfde.
Verder nog een speciale vermelding voor zowel de klank- als lichttechnici die schitterend werk leverden en voor onfeilbaar geluid en licht zorgden., wat niet steeds makkelijk is in een tent.

 


Stefaan Delagrange