MSG - Universal
All I Know - Vanity Kills
Oh Hiroshima – Myriad.
Ernst - Sad Seasons - Winter
King Buffalo - Acheron
Monolord - Your Time To Shine
Agenda
03 JUL
Ieper Hardcore Fest
09 JUL
Mad Cool Festival (ES)
09 JUL
Bos Festival 2022
10 JUL
Cactus Festival
10 JUL
Rock Zottegem 2022
10 JUL
Bospop 2022
10 JUL
Sjock 2022
11 JUL
The Rolling Stones
21 JUL
Toto
03 AUG
Rammstein (BE)
06 AUG
Coldplay
07 AUG
Lokerse feesten - Metalday
07 AUG
Dranouter 2022
14 AUG
Cirque Magique 2022
14 AUG
Alcatraz Open Air 2022
27 AUG
Roadrock 2022
28 AUG
W-fest 2022
03 SEPT
Epica
05 SEPT
Factory of Sweetness
12 SEPT
Arcade Fire
14 OKT
Godsmack
17 OKT
Sting
23 OKT
Kansas
30 OKT
Fleddy Melculy
02 NOV
Blue Oyster Cult
10 DEC
BFTP 2
11 DEC
WMD 2022

The odd man

The Final Rant


 

 

“Lees deze laatste wijze woorden... ’

 

De meeste wijven in mijn omgeving hebben altijd beweerd dat de tijd zo snel gaat eens je kinderen hebt. En dat blijkt dus nog f*cking te kloppen ook. Ik ben dus genoodzaakt de drie à vier losers die dit lezen teleur te stellen. Deze column, die meer weg heeft van een zelftherapeutische ‘rant’ dan van een hoogwaardige literaire prestatie, kent hier zijn eindstation. Om dit hoofdstuk af te sluiten vroeg mijn hoofdredacteur of ik nog een laatste universele column uit mijn aars kon persen. Dus voor de laatste keer ‘all aboard the poopoo train!’ Na lang (half geïnteresseerd) na te denken over deze moeilijke opgave, werd het thema in mijn schoot geworpen door niemand anders dan die covid A-hole himself.

 

Sinds woensdag is de Belgische covid-tracking app, ‘Coronalert’ (how cleaver) online. Tot niemands verbazing heeft slechts een fractie van de Belgische bevolking deze reeds geïnstalleerd. Dus ofwel wil niemand deze app gebruiken, ofwel zijn er meer ‘bapple oogphones’ in omloop dan dat er schaamluizen in Hot Marijke haar kelderbos zitten. Na een uitvoerige bespreking met al mijn vrienden, zijn we alle drie tot de conclusie gekomen dat het de eerste optie moet zijn.

 

Als je dan eens gaat rondvragen waarom men de app niet wil gebruiken krijg je meestal hetzelfde debiele standaard antwoord: “Ik moet niet weten dat Vaderke Staat weet wat ik zoal doe. Ik hou van mijn privacy.” Een standpunt dat ik enigszins begrijp. Je kan dan de discussie voeren of de voordelen opwegen tegen de nadelen. Misschien kan deze app de versoepelingen van onze “competente” (ex-)regering uitbalanceren? De echte absurditeit van dit verhaal komt echter naar boven wanneer je gaat doorvragen naar die zogezegde privacy. De regering mag niet aan mijn gewaardeerde privacy zitten hoor, maar internetgiganten mogen uw privacy wel volproppen met Rohipnol en lekker verkrachten. Say wutt?! Ik verduidelijk even.

 

Het blijkt dat de meeste mensen ‘Google’ als standaard search engine gebruiken. De ruwe versie dan nog, waarvan ze de privacy-gegevens van hun account nog nooit bekeken, laat staan gewijzigd hebben. Met andere woorden: Google mag alle verkregen informatie van zaken als ‘Google Maps’, zoekopdrachten, internetgedrag, ... morgen doorverkopen aan derden. Bovendien worden de opnames van hun ‘Google-assistant’ die ze in huis hebben, naar echte mensen geoutsourcet om te analyseren. En laten we het dan zeker nog eens hebben over Suckerberg en zijn Smoelboek, die niet alleen hetzelfde doet, maar nog zoveel meer. Zoals bijvoorbeeld video-opnames en foto’s naar derden (meestal in lage loonlanden) sturen om ze te laten analyseren. Dankzij Face-fuck en Insta-kak zit er dus ergens in Somalië een gozer naar jouw vakantiefoto’s te gluren, zodat Facebook nog beter informatie kan verzamelen over jou, zodat ze “hun producten nog beter kunnen maken”. But, who cares wanneer je veel likes kan halen, hé... Maar dat Big Brother jou zou kunnen volgen in tijden van een pandemie, “No way, José”.

 

Please, curb your narcissism! We zijn ruw geschat met zo’n 11,5 miljoen belgen. In de begroting is er nog geen plaats voor essentiële zaken. Denk je dan dat ze geld en middelen over hebben om 11 miljoen Belgen te begluren? Denk je nu echt dat JIJ, uitgesproken JIJ, zooooooo belangrijk bent voor de staat dat ze per sé jouw doen en laten willen volgen? De meesten onder ons zijn grijze muizen en val jij vandaag dood, kan dat de staat geen zier schelen. En moest je nu toch zo stout zijn, dat je toch wel een beetje interessant bent voor de regering, hebben ze heus geen Covid-app nodig om jou te volgen. Dus opnieuw: curb your narcissism. Jij bent niemand en totaal niet relevant of speciaal. Een ‘niemand’ zijn kan trouwens nog zijn voordelen hebben. Denk maar aan het verhaal van Odyseus en de cycloop: “Niemand heeft mijn oog uitgestoken en is ontsnapt!”. Stop dus met janken bende Calimero’s en installeer die app. De staat is niet geïnteresseerd in een niemand zoals jij. Het kan alleen maar het collectief ten goede komen.

 

Mijn eindboodschap zou dus eigenlijk moeten zijn: wees rationeel als mens (en gebruik uw richtingsaanwijzers). Maar ik mag ook niet teveel verwachten van onze maatschappelijke evolutie. Het heeft ons ruw geschat zo’n 150.000 jaar gekost om deftig onze handen te leren wassen. Laat staan mens te worden.

 

This is The Odd Man saying: bye bye sletjes. Bye bye. X

 

 

Meer lezen...

Concert review: Gent Jazz

09 JUL 2016
Concert review: Gent Jazz


 

Gent Jazz – Donderdag 7 juli 2016

 

Avond van de jazz-blazers

 

De openingsavond van Gent Jazz 2016 – de 15e editie ondertussen al – stond volledig in het teken van de koperblazers.
Zelfs Wout Gooris Trio was voor de gelegenheid uitgebreid met een saxofoonduo voor de première van hun nieuwe reeks composities.

 

Opener van de avond op mainstage is Terence Blanchard met zijn nieuwe band The E-Collective.
Deze meermaals gelauwerde trompettist draait al sinds de 80-er jaren mee en is vooral bekend voor zijn filmscores (o.a. eerste Spike Lee-films), waarvoor hij ook diverse Grammy’s ontving.
Hij brengt vooral werk uit zijn laatste album “Breathless” (Blue Note – mei 2015), dat hij schreef naar aanleiding van de dood van Eric Garner, die na een gewelddadige arrestatie om het leven kwam (zelfs na ettelijke keren “I can’t breathe” gezegd te hebben), iets wat daarna nationale protestakties uitlokte in de V.S..
Blanchard lijkt zó weggelopen uit een hiphop-crew, met zijn fancy bril, hippe witte sneakers en veel bling-bling om het lijf, en hij klinkt ook wel heel erg funky.
Hij gebruikt – net als gitaristen dat doen – ook effectpedalen om zijn trompet een elektronische toets mee te geven, iets wat wonderwel lekker klinkt.
Ik zag veel virtuositeit, zonder veel overdaad of uitspattingen, maar schijnbaar achteloos spelende muzikanten waarbij niemand echt de bovenhand neemt. Zo ontstond er tijdens het nummer “Tom & Jerry” een soort duel tussen de pianist Taylor Eigsti en gitarist Charles Altura, schitterend gebracht !
Verder gebruikt Blanchard ook samples van zijn zoon Jrei Oliver met politiek geëngageerd spoken word om door zijn nummers te mixen.
In het openingsnummer “See me as I am” krijgt elk bandlid vrijgeleide voor een solo, waarbij Blanchard dan achteraan het podium postvat om goedkeurend te observeren.
Dan volgt het funky “Confident Selflessness”, “Soldiers”, “Everglades”, “Tom & Jerry”, titeltrack “Breahtless” en als afsluiter het weergaloze “Cosmic Warrior”, met een dreigende, zwellende baslijn en zeer sterke solo’s op gitaar en trompet. Dit is ongetwijfeld het beste nummer op het album.
De nog halfvolle tent was toch meteen goed opgewarmd na deze sterke opener.

 

Vervolgens kreeg de winnaar van de wedstrijd Jong Jazztalent Gent 2015 de kans om zijn nieuw werk in première te komen voorstellen aan het publiek. Pianist Wout Gooris schreef een jaar lang aan een nieuw project en bracht dit nu dus in uitgebreide bezetting op Gent Jazz 2016.
Zij schotelden ons heel intimistische nummers voor waarbij de in- en outro’s werden gebracht op piano waarna de overige bandleden konden invallen om een lekkere lounge-sfeer te creëren.
Vooral het perfecte samenspel tussen de beide saxofonen viel mij enorm op : Erwin Vann (B) op tenorsax en Hayden Chisholm (Nieuw-Zeeland) op altsax speelden prachtige, simultaan-solo’s die mij meermaals kippenvel bezorgden. Ook de grappige bindteksten van Wout zelf zorgden voor een zeer ontspannen concert met nummers als “Mr. Anderson”, “Trout”, “Open” en “Fata Morgana”.
Pas naar het einde van hun set kwam er iets meer animo in hun nummers en werd het tempo was opgeschroefd om het publiek extra te plezieren. Na zijn debuut “Current” in 2014 levert Wout Gooris Trio nu dus een nieuw werkstuk af waarmee hij de weg naar zijn toekomst verder kan plaveien.
 

Dan was het tijd voor de man voor wie iedereen duidelijk naar Gent was afgezakt !
Het nieuwe jazz-wonder’kind’ Kamasi Washington kreeg na zijn passages in AB reeds heel wat ‘buzz’ rond zijn album “The Epic” en dus vulde de tent ruim op voorhand snel helemaal vol.
Opvallend veel jonge mensen ook, die in de hippe artiest een nieuwe held ontdekken.
Washington en zijn band van zeer talentrijke muzikanten – de meesten kent hij al van kleinsaf – deden al vooraf een stevige opwinding ontstaan in de tent en diezelfde opwinding kwam er ook op het podium toen ze eraan begonnen.
De groep bestaat uit zangeres Patrice Quinn, het ‘fenomeen’ contrabassist Miles Mosley,
trombonist Ryan Porter (aka Soul Brother n°1), aangevuld met violist Jim Simone én 2 drummers Ronald Bruner Jr en Tony Austin.
Met “Change of the guard” en “Askim” kregen we meteen zeer swingende up-tempo nummers die het stilzitten moeilijk maakten. De ode aan zijn grootmoeder “Henrietta our hero” was een zeer persoonlijk nummer, temeer omdat ook zijn vader Ricky – die hem alles leerde - mee kwam spelen op dwarsfluit. “Oscalypso” was een heerlijk funky nummer, met als blikvanger de blitse toetsenist Brandon Coleman. Daarna volgde een ‘battle of drums’ (of ‘conversation’ zoals Washington het aankondigde), want met 2 drumstellen on stage werd de sound van de groep zeer strak ondersteund.
Het werd een lang uitgesponnen set drumsolo’s die de kwaliteiten van beide drummers duidelijk in het licht stelden.
De set sloot af met “The Rythm change”, waarna de volledige tent een staande ovatie klaarhad voor dit machtige optreden, een terechte headliner en sterke opener van het festival.

 

De echte afsluiter van de avond kwam er met Ibrahim Maalouf, de Frans-Libanese trompettist, die
2 jaar na zijn vorige passage (en toen “een hard-rock set” afleverde), vandaag terugkwam in een kleinere bezetting maar met een speciale missie : een ode aan de grote Egyptische diva Oum Kalthoum, wiens nummers hij tot het jazzgenre herschreef, met zijn trompet als vervanging van de zangstem. We kregen in het Frans eerst de uitleg hoe hij te werk was gegaan : als een klassieke ouverture waar nooit een einde aan komt, met refreinen die evenlang duren als een hedendaagse popsong in hun geheel. Om dit beter te illustreren werd net voor aanvang van hun concert de Syriër
Samir Hamsi op het podium uitgenodigd (“dat wordt explosief, een Libanees en een Syriër samen op het podium” gekscheerde Maalouf) voor een solo op zijn oed (soort luit).
Daarna begon de groep zelf aan zijn set, met Frank Woeste op piano, Scott Colley op contrabas, Mark Turner op sax en Clarence Penn op drums. Het was vooral de trompet van Maalouf die hier de aandacht opeiste, want wat die man uit dit instrument haalt is ongelooflijk. We horen echte zanglijnen, tot soms zelfs een bezwerende fluit, allemaal uit dit ene instrument.
Duidelijk Oosters getinte klanken, soms hard uithalend, soms heel rustig en zacht, maar steeds perfect beheerst, deze man is een magistraal meester op zijn trompet !
Ook hier gaat de bandleider soms opzij staan om zijn bandleden toe te laten te soleren en hun deel van de aandacht op te eisen, maar het zijn wel steeds zijn interventies die het niveau van dit concert de hoogte intillen. Zelden geziene en sublieme instrumentbeheersing, met weeral een staande ovatie bij het afsluiten. We krijgen als toegift nog een nummer van zijn landgenote Fairuz, net als Oum Kalthoum een zeer grote naam in de Arabische wereld, gebracht als duo met vriend Samir Hamsi.
 

Met deze 2 grote namen op de eerste festivaldag werd Gent Jazz op een overtuigende wijze geopend en dat doet ons alleen maar uitkijken naar nog meer van hetzelfde.
Verder nog een speciale vermelding voor zowel de klank- als lichttechnici die schitterend werk leverden en voor onfeilbaar geluid en licht zorgden., wat niet steeds makkelijk is in een tent.

 


Stefaan Delagrange