Seether - Si Vis Pacem Para Bellum
Reckless! - Not As Think As You Drunk
Valkyrie – Fear
BEAR – Propaganda
Elder - Omens
Nightwish - Human. :II: Nature.
Agenda
09 AUG
Festival Dranouter 2020
18 SEP
Rock Beats Cancer
26 SEP
Devils Rock For An Angel 2020
19 OKT
Peter Hook
29 OKT
Kensington
29 MEI
Waregemse Metal Day 2021
29 MEI
Annisokay
15 AUG
Alcatraz 2021

The odd man

Halfvolle Maatregelen


 

 

“Give me back my handdoek, or no koffiekoek for you é!”

 

Hoewel ik even tevreden ben met de versoepeling van de maatregelen als de menig Brussels jeugd zonder pleinvrees (in tegenstelling tot hen kan ik echter wel mijn enthousiasme de baas), zijn er toch enkele facetten van de lockdown die ik mis. Ja, je hebt het goed gehoord. Ik mis de lockdown soms, maar voor jullie mij compleet mis begrijpen en met de hooivorken komen aandraven, wil ik me even verduidelijken. Ik wil zeker niet insinueren dat die hele Covid toestand positief was. In deze tijden moeten we toch trachten het glas halfvol te zien. En voor wie toch een pessimistische, melancholische Debby Downer is, niet erg! Je mocht toch niet buiten, dus kon ik je niet zien! Ha!

 

Ten eerste waren onze weekends zo volgepropt met plannen als Maggie haar maag bij een all-you-can-eat-buffet, dus was het tot op een zekere hoogte rustgevend om thuis te moeten blijven. Zelfs de groeiende afstandelijkheid heeft zijn voordeel bewezen. Hoe kut is het niet om ergens als laatste te arriveren en de hele tafel te moeten aflopen om een bende wijven te gaan muilen en hun venten datzelfde hand te schudden waar ze enkele uren eerder hun piemels mee hebben opgeblonken. Nu kan ik eindelijk gewoon zwaaien en de alom bekende woorden “Ik ga zwaaien, want de corona’s é!” te gebruiken. Omdat er niets open en niets te doen was, had ik ook het perfecte excuus om een nieuwe Nintendo Switch te kopen, zonder enig schuldgevoel. Van Zelda tot lekker nostalgisch met Pokémon (Gotta catch’em all, behalve corona!).

 

En wie kon nu de rust en stilte op de openbare weg niet appreciëren? Wat er voornamelijk niet op de openbare weg te vinden was, waren de Fransen. Nooit was ik, als grensbewoner, zo blij om die kaasfrettende baguette-muilen niet te moeten aanschouwen. De constante grensbewaking, die iedere naderende Fransman een pain, vin et boursin op hun kont gaf, omdat hij zonder geldig formulier naar de Floralux trachtte te gaan, bracht niet alleen rust en verminderde criminaliteit in de buurt, maar ook properheid. Er werd in mijn buurt opvallend veel minder gesluikstort en er was minder zwerfvuil langs de straten te vinden. Daarbovenop voelde ik me ook een heel stuk veiliger in mijn auto, wetende dat er nu een hoger percentage aan deftig gekeurde auto’s rond reden. Als kers op de taart mocht ik ook enkele amusante taferelen aanschouwen zoals toen enkele Fransmannen tussen de struiken aan de Match van Halluin kropen om in België goedkope sigaretten te kunnen kopen (Nu ja, als ik zeg sigaretten, bedoel ik eigenlijk de “succesvoller’ ogende variant: emmers tabak en lege hulzen). Nooit gedacht dat het Tweede Wereldoorlogse fenomeen van ‘blauwen’ terug in zou zijn. En ik maar wachten om een Belg te zien terugkomen met boter aan de billen geplakt.

 

Maar net zoals bij het eten van taart, komt aan alle lekkere verhalen een eind; een bruin, fecaal einde om precies te zijn. Het bevoorradingshuis der margi’s terug open, ‘den Action’ en voor ik het wist stonden ‘les Ch’tis’ daar aan te schuiven voor Poolse afgedankte shampoo en goedkope wasmanden vervaardigd uit Oekraïense asbest. En niet alleen ik heb me geërgerd aan de terugkeer van deze chauvinistische klootzakken. Toen een melancholische Debby Downer vorig weekend op het strand van Oostende ging vertoeven, werd ze geconfronteerd met een handdoekloze Fransman die het op haar gemunt had. Voor wie het filmpje heeft gezien. Wie was naast gechoqueerd ook onder de indruk van de transformatie naar ‘Directe Dulle Dubby’? You go girl!

 

Dus, zoals de Piet Huysen-trut zou zeggen: “Wat hebben we vandaag geleerd?” Ten eerste: dat we zeker niet op Debby haar handdoek mogen gaan liggen. Ten tweede: dat de Franse autokeuring minderwaardig is aan de Belgische. En ten derde: dat ik helemaal niets beter had om deze maand over te schrijven.

 

This is The Odd Man saying: inspiratieloosheid is een excuus om te gaan lullen.

Meer lezen...

DVZ: Set Animal

16 NOV 2019
DVZ: Set Animal


 

Dump's Veske Zever #12

 

Set Anima (3.5) 

 

“Soundgarden who fucked Billy Talent, who is a cousin of The Mars Volta, who dates Amen Ra ... Set Animal?!”

 

De Veske Zjever die ik deze maand aan jullie mag introduceren heeft meer weg van een hutsepot dan van vers gezever van Belgische bodem. ‘Set Animal’ is gegroeid uit voornamelijk hardcore- en metalmuzikanten (overlopers!) waarbij heel wat invloeden, zelfs uit de pop, aan het stoofpotje werden toegevoegd. Deze metaforische hutsepot is misschien nog niet van de hand van Peter Goossens, maar zou op zijn minst afkomstig kunnen zijn van de stagiair van ‘t ‘Hof Van Cleve’. Met andere woorden: steengoeie muziek, met voldoende doorgroeimogelijkheden en potentieel om het tot sterrenchef te schoppen.

 

‘Set Animal’ werd vernoemd naar de hamster (of was het nu de hond?) van de Egyptische god Seth en alle nummers worden dan ook geschreven vanuit een voorliefde voor het mythologische en cults. De teksten, voornamelijk door de bassist geschreven, bevatten een diepe, soms dubbele betekenis, met een niet gedefinieerde stijl als resultaat. Maar net zoals ik me er kon uitlullen bij een slecht rapport, kan Set Animal dit ook. Ze brengen vier uiteenlopende singles uit, waarvan er twee, ‘Roses’ en ‘Cult of the Sun’, binnenkort vanuit het godenrijk zullen neerdalen op de aarde. Deze verafgoding is echter niet zonder risico. De vier nummers balanceren gevaarlijk op het touw van variatie, neigend zich te verliezen in een kakofonie (haha, kaka). Zelfs binnenin de nummers is dit soms het geval. En toch is alles op een bizarre manier in balans.

 

De twee nummers die nu al op Spotify te beluisteren zijn, zijn ‘Spent’ en ‘Rainstorms’. ‘Spent’ is een stevige head bobber met een ronde sound en een ritmesectie die duidelijk van aanpakken weet. Jammer dat de zang soms wat uitgerokken aanvoelt en zo het nummer soms wat doet slepen over de grond. Waar ‘Spent’ mij bijna verloor trekt ‘Rainstorms’ mijn dan volledig terug naar het ja-kamp. Deze song heeft veel weg van een verfijnde Billy Talent (denk maar aan ‘Rusted From The Rain’) waar op 3:09 de muzikale roots van de drummer ook nog even komt piepen.

 

Toen ik de nieuwste nummers beluisterde kwam voor mij pas echt de openbaring. ‘Cult Of The Sun’ is een meesterwerk van formaat dat als een Soundgarden-ish nummer aanvangt en gezapig evolueert naar een song a la ‘The Mars Volta’. Het nummer bevat een geniale cohesie van zang en drums, perfecte wissels tussen opbouw, afkoeling en terug extase, en wat een stem! Enige minpuntje zijn de backing vocals die me lichtelijk stoorden naar het midden van het nummer toe. De laatste single ‘Roses’, is dan een ware ode aan Seth, god van de oorlog. Zacht en dromerig, met een diepe en grote sound vanuit de drumketels, tot de roos je prikt met zijn post-rock doorns.

 

Met de twee nieuwe nummers tonen de mannen van ‘Set Animal’ dat ze koningen (of eerder sub-goden) zijn in het creëren van sfeer en setting. Eenmaal deze laatste singles gereleased zijn, komt de volledige debuutplaat online en zou volgens de band het gevarieerde concept meer vorm en duidelijkheid krijgen. De plaat zal immers nog vier andere nummers bevatten die je qua stijl kan linken aan één van de vier singles. Vier paartjes dus, even verschillend als de windstreken. Kom dus maar op met de rest van die plaat! ‘Set Animal’ is trouwens live te bewonderen op 7 december @ Roeselare city.

 

This is The Odd Man saying: Risico’s zijn leuk...