Seether - Si Vis Pacem Para Bellum
Reckless! - Not As Think As You Drunk
Valkyrie – Fear
BEAR – Propaganda
Elder - Omens
Nightwish - Human. :II: Nature.
Agenda
10 OKT
Sound of Noise 1
19 OKT
Peter Hook
29 OKT
Kensington
29 MEI
Waregemse Metal Day 2021
29 MEI
Annisokay
15 AUG
Alcatraz 2021

The odd man

Social Suicide slak: Tweet er over


 

 

“De Ariolimaxslak heeft de kleinste penis van het dierenrijk (in verhouding tot zijn lichaam) en is tevens Hummer-geel #geentoeval ”

 

Een nieuwe maand, een nieuwe coronagolf en een nieuwe column. De deadline voor deze column heb ik met meer dan een week gemist. Hierbij bied ik mijn onoprechte excuses aan aan mijn hoofdredacteur en mijn drie lezers (mijn vrouw, mijn mama en een seniele nachtcollega met een abonnement op De Tijd). Ik kan mijn lakse gedrag echter perfect verklaren aan de hand van twee zaken.

 

Ten eerste ‘Zelda Breath Of The Wild’ op de Nintendo Switch(ehm). Wie een beetje gaming-minded is, zal met dit eerste excuus al voldoende hebben om mij te vergeven.

 

De tweede reden is een compleet verlies van alle oriëntatie betreffende tijd en ruimte en dit ten gevolge van een sociale zelfmoord, bij zowel mijn vrouw als ik. Een familiedrama als het ware. Hoewel noch mijn vrouw, dochter, als ik hier geen graatje hinder van hebben ondervonden, hoe paradoxaal dit ook mag klinken. Ons volledig distantiëren van alle sociale media als smoelboek en instafuck, is iets wat al langer in onze gedachten huis hield. Maar zoals een dertigjarige maagd keuzestress zou hebben in een bordeel, hadden wij ook onze twijfels. Het FOMO-fenomeen stond ons aan te staren met dezelfde blik als de hond die de rest van het worstenbroodje wil oppeuzelen. Uiteindelijk hebben we dan toch maar het broodje opgepeuzeld en die hond een dreun op zijn kont gegeven. Behalve een langere batterijduur en een verlies aan methoden om mensen te negeren, heb ik er nog niks van gemerkt. En die hele FOMO is toch maar paardenpoep. Geen enkel verschil. Ik heb nog steeds geen vrienden, niemand vindt wat ik aan het doen ben leuk en ik word nog steeds niet uitgenodigd op evenementen. Misschien heeft dat rondzwaffelende virus hier ook wel wat mee te maken...

 

Mijn social suicide heeft verschillende motieven. Van frustraties rond debiele mensen die zaken posten die even zinnig zijn als een tomaat die een goede vorm van thuisisolatie is, tot al die politieke framing shit, die via algoritmische reclame in mijn strot wordt geramd. Het onderscheiden van fake news van the real deal is moeilijker geworden dan liggend schijten. Het is zelfs al een uitdaging geworden om advertenties en artikels van elkaar te onderscheiden. Het is trouwens uit voldoende onderzoek gebleken dat excessief gebruik van sociale media een negatieve vervorming van je (kritisch) denkvermogen teweeg brengt. We worden allemaal gemanipuleerd, zonder glijmiddel en in de poep van onze geest! Dit alles om bevestiging te krijgen van mensen die we amper kennen om zo een kortstondige dopamine-shot te krijgen. De grootste beweegreden om deze platformen te verlaten is echter dat ik weiger Zuckerbergs’ businessmodel te steunen. Deze ‘minion of the antichrist’ kiest enkel de kant van het geld. We kunnen hem moeilijk ongelijk geven, maar moreel gezien wringt het schoentje toch. Gezien tonnen geld binnenrolt via advertenties, kan het Mark niks schelen of deze waarheidsgetrouw zijn of niet. Klant, in dit geval de adverteerder, is koning. De schade die hier al mee werd aangericht is enorm. Trump is aan de macht en nu staat iedereen te lachen met Kanye en zijn debiele uitspraken tijdens zijn legendarische verkiezingscampagne. Nu, de kans dat hij zal verkozen worden is even klein als de micropenis van een Ariolimaxslak met dwerggroei. Laten we toch niet te veel lachen, want we stonden ook hartelijk te lachen met Trump...

 

Uiteindelijk hebben de VS het nog zo slecht niet met Trump. Zij hebben tenminste een regering. Op dat vlak hebben wij enkel records. 

 

This is the odd man saying: Formateren, formateren, wie zijn best doet zal het ...

 

 

 

Meer lezen...

Ep review: Endnote - Traces

10 AUG 2020
Ep review: Endnote - Traces


 

EP-review: Endnote – Traces (4,5/5)

 

Tussen Daizle en Moorslee èt Endnote under gewèrd, minsn ga gan kiekn want tist kiekn wèrd,…

 

Ergens te velde tussen Moorslede en Dadizele bevindt zich een repetitiekot/opnamestudio. Een stek die door MoshRoom vzw werd ingericht voor beginnende bands en andere artiesten die willen repeteren of hun eigengereide riedels op tape willen zetten. Endnote bestaat uit Wouter Vandamme (gitaar), Miguel De Meulenaere (zang), Lucas Opsomer (gitaar), Roel Ghesquiere (drums) en Bjorn Demeyer (bas). Met vier van de vijf leden in het MoshRoom-bestier was het dan ook vanzelfsprekend dat hun eerste muzikale kronkels op deze idyllische locatie zouden worden opgenomen.

 

Endnote is de zoveelste metalband, uit Zuid-Westvlaamse klei getrokken, die met nodige lef zijn neus aan het spreekwoordelijke venster van de scene steekt. Hun eerste EP Traces trekt met drie bulderende asfaltwalsen een spoor van vernieling door deze corona-crazed world. Met Matthijs Quaars (drummer Spoil Engine) achter de knoppen hadden ze niet de eerste de beste meegenomen in de studio. Het artwork samen met het bandnaamlettertype straalt bokkige ruwheid uit, iets wat nog het best bij hun muziek past. Cold Heart komt recht uit het edelmetalen hart. Na een prelude met flarden van een conversatie tussen Russische gevechtspiloten trekt het vijftal ten strijde. Frontman Miguel zet zijn rauwe strot open en grossiert met zijn vocale mogelijkheden. De drums van Roel komen binnen als een tank die in de frontlinie van de tegenstand beukt. Het opzwepende gesnaar van Wouter en Lucas wordt ook bij Walk Away goed in de verf gezet. Deze tweede track is een kat-en muisspel van tempowissels, grunts en cleane zanglijnen. De derde in de rij hakt er met een gezonde mélange van thrash en hardcore gewillig in. Ook al wil Endnote genregewijs geen etiket opgeplakt krijgen.

 

Er gingen drie jaren van noeste arbeid, twee verschroeiende optredens en enkele afzeggingen (dankzij Covid-19) aan vooraf om de eerste vette strepen Endnote aan de wereld te laten horen. Mocht Alcatraz volgend jaar in hun vier dagen durende programma nog ergens een gaatje willen vullen met talent van eigen bodem, dan weten ze waar ze moeten aankloppen, tussen Daizle en Moorslee!

 

(BG)

 

Orken doe je Hier!