Stake – Critical Method
King Hiss - Earthquaker
Opeth – In Cauda Venenum
Tool - Fear Inoculum
Killswitch Engage - Atonement
Baroness – Gold & Grey
Agenda
19 JAN
Persistence Tour 2020
23 JAN
Motsus - Carneia
24 JAN
Danko Jones
29 JAN
Sunn O)))
01 FEB
Editors
02 FEB
Slipknot
02 FEB
Sabaton
07 FEB
Dropkick Murphys
08 FEB
MoshroomFest
08 FEB
Grauzone Fest
22 FEB
The Darkness
23 FEB
1up
24 FEB
Tenacious D
13 MAA
Morcheeba
03 APR
Millionaire
04 APR
Fleddy Melculy
04 APR
Within Temptation & Evanescence
11 APR
Simple Minds
12 APR
Paaspop
19 APR
Lamb Of God
23 APR
Bon Iver
30 APR
Nick Cave
15 MEI
Masters of Reality
17 MEI
Waregemse Metal Day
24 MEI
W-Festival
07 JUN
Vestrock
10 JUN
Rammstein
14 JUN
Best Kept Secret
17 JUN
Green Day
18 JUN
Eric Clapton
21 JUN
TW Classic
21 JUN
Hellfest
27 JUN
Rock The Night
27 JUN
Grensrock
05 JUL
Rock Werchter
09 JUL
Iron Maiden
19 JUL
Zwarte Cross
09 AUG
Alcatraz
08 SEP
Elton John

The odd man

Kindsoldaten For Life


 

 

“Money makes the world go ... Bonkers?”

 

De feestdagen zijn in volle swing en bpost is verbaasd over de populariteit van hun nieuwe Zespri Gold priorzegel. Verder wordt deze periode voornamelijk gekenmerkt door lekker eten, gezellig samenzijn (voor mensen die nog familie en vrienden hebben) en de stressvolle zoektocht naar het perfecte cadeau (om dan uiteindelijk toch maar te grijpen naar een Zalando-bon of een Yves Rocher-pakket en te hopen dat de anderen toch wat origineler zijn). Mijn vrouw en ik wisten dit jaar, door een gebrek aan inspiratie en kapitalistische behoefte, totaal niet wat kopen voor elkaar. We hebben dan maar beslist om elk een bedrag te storten voor een goed doel, waarvan we we zeker wisten dat elke euro effectief naar dit doel gaat en niet naar wilde seksfeestjes of iPhone-needy-tieners die donateurs sprokkelen op de Lange Steenstraat in K-Town (yeah, we watch Pano). En om duidelijk te maken dat dit niet het masturberen van ons ego tot doel had, hebben we de ‘share-knop’ dan ook maar links laten liggen. Waar ik dan wel volledig de difterie van kreeg was dat ik later die dag naar ‘Game Mania’ ging, aangesproken werd om deel te nemen aan een actie voor ‘De Warmste Week’ en bij weigering het Kinderkankerfonds recht op de smoel van mijn geweten kreeg gesmeten. F*ck!  

 

Ongeacht hoe prachtig al deze arme centjes ook zijn, initiatieven als de Warmste Week zouden in feite nooit mogen bestaan in ons socialistische systeem. Nog absurder wordt het wanneer je naar de laatste ‘Roze Neuzen’-actie kijkt. Een mooie 4,3 miljoen euro werd ingezameld voor jongeren met mentale problemen. Diezelfde week kondigde de regering een besparing van 6 miljoen euro aan in deze sector. Het is alsof onze solidariteit de begroting stuurt.

 

Aan de andere kant is onze eigen regering zelf een goed doel die steun nodig heeft, maar in de plaats van financiële steun, hebben ze eerder een dosis gezond verstand nodig. Een neerwaartse spiraal van regressie, stijgende polarisatie, valse Vlaamse identiteitskaarten en de abstinentie van een nieuwe regering zijn enkel het onverteerde pindanootje in de mesthoop. Defensies nieuwste frats is de zoektocht naar Belgische kindsoldaten om hun vernieuwde voertuigen te bemannen. Na een investering van 31 miljoen euro om hun gepantserde voertuigen te “tunen” blijkt immers dat militairen er niet meer in passen, dus wordt er nu gezocht naar kleine militairen. Nu mag minister van Defensie Philippe Goffin, nadat Didier Reynders het zinkende schip heeft verlaten, dit met een rood hoofd in plaats van een rode neus gaan uitleggen in de Kamer.

 

Nu, al deze waanzin terzijde, trok ik toch eens naar het duizendjarige, verzegelde rijk van Van Quickenborne om die warmste sfeer eens zelf te gaan opsnuiven. Gelukkig had de camera geen oog voor mij, anders moest ik ook als een debiel staan zwaaien zoals de meeste van die arme stakkers op televisie. Wat ik daar wel aantrof was bijna even absurd als de Belgische midget-soldaten in een tank. Naast alle blije Kortrijkse handelaars en talrijke mensen die trots op een podium stonden om te tonen hoe hard ze hun best hadden gedaan voor anderen, zag ik een rolstoelgebonden man zonder begeleiding die zich met enige moeite op het kasseien terrein door de massa moest wurmen. Hij werd door niemand door gelaten en werd te pas en te onpas af gecoupeerd door beter mobiele mensen. Ik walgde gewoon van dit collectief negeren van deze mindervalide man. Niemand zag de man staan. Iedereen was bezig met zichzelf en hun goede doel en dit in de zogezegd “warmste” stad en de “warmste” week van het jaar. Dit is de kracht van de VRT en hun warme hersenspoeling van collectieve solidariteit waar zij vooral heel warm worden van de publiciteit. Zowel ik als mijn vrouw hadden het koud wanneer we richting auto wandelden.

 

This is The Odd Man Saying: Kijk eens eerst eens om je heen in plaats van in je portemonnee.

 

(Hans B.)

 

Meer lezen...

Festival report: Alcatraz 2019

13 AUG 2019
Festival report: Alcatraz 2019


 

Alcatraz 2019 

 

Lange munte Kortrijk, 09-11/08/2019

 

Alcatraz 2019, u was fantastisch

 

Niet aan te ontsnappen

 

Alle gekheid op een stokje, wat moet er nog geschreven worden over deze prachtige editie dat nog niet verteld is geweest!? We vroegen het ons stilletjes af toen we dit neerpenden.

Headliners komen en gaan, vooraf beweerden kwatongen dat ze op deze editie van Alcatraz ontbraken. De aanwezige bands en de oerdegelijke organisatie gaven de recordopkomst aan festivalgangers een weekend om in te kaderen en te koesteren. Alcatraz moest dit jaar afrekenen met regen en wind, maar aan dit spitant sfeertje viel niet te ontsnappen.

 

Vrijdag kregen we van Nervosa een eerste por te verwerken. Dit trio van furies afkomstig uit Brazilië, testte met verdeeld succes de stevigheid van de Swamp tent uit. Multicultuur boven op deze editie want daarna mocht het Japanse Crystal Lake zijn kamikaze-aanvallen ten berde brengen. We waren danig onder de indruk en vergaten snel de wel hele vreemde afkomst voor een metalband. Dat hun t-shirts als zoete broodjes over de toonbank gingen was het bewijs van een strakke show. Verder werd de eerste dag gevuld met een vurige vertoning van Thy Art Is Murder uit Australië, om het internationale gezelschap compleet te maken. Deze heerschappen brengen deathcore met thema’s als godsdienstoorlogen, dierenleed en ander onrecht. Hun laatste worp die begin augustus het levenslicht zag is een baken voor het genre.

 

Maar het waren uiteindelijk de klinkende namen die op het einde van de dag met de hoofdprijzen gingen lopen. Een oude vos verleert zijn streken niet, moet Biff Byford gedacht hebben. Saxon speelde op automatische piloot de wei plat. Er moesten zelfs enkelingen rondom ons, knock-out geslagen, een eerste dutje doen. Opeth deed er nog een schepje bovenop. Dat progressieve metal een hele tent tot de nok gevuld in extase kan brengen, hadden wij zelf nooit voor mogelijk gehouden. Frontman Mikael Åkerfeldt nam naar oude gewoonte zichzelf niet te serieus en reeg hun oerdegelijke set, bestaande uit amper zeven tracks, met leutige bindteksten aan elkaar.

 

Na een korte nacht waren we zaterdag nog vroeger op post. Bury Tomorrow zou dag twee op gang trappen op de Prison stage. Door harde windstoten moest er geschoven worden in het programma en het metalcore-fenomeen uit het Verenigd Koninkrijk verschoof ten koste van Carnation (die de dag erna mochten terugkeren) naar de Swamp. Bury Tomorrow bulkte van het zelfvertrouwen en deed Alcatraz op een ontiegelijk vroeg festivaluur ontploffen. Er werd gemosht, gesprongen, gecrowdsurft en meegebruld… Iedereen was opgewarmd en de wind moest intussen aan fluitende kracht inboeten. Daarna volgde Crossfaith, een tweede formatie uit het land van de rijzende zon. Met een portie Japanse werkethiek en ongebreidelde gedrevenheid kreeg dit vijftal de aandachtige inmates op hun hand. Ook Soilwork maar vooral Hypocrisy kon het reeds goed gerodeerde publiek bij de les houden. Eraser en Roswell 47 sprongen, qua decibels deze dag, danig uit de band.

 

La Morgue, het nieuwste paradepaardje van Alcatraz, bleek al vlug een schot in de roos. Het uit Mechelen afkomstige Psychonaut kreeg de kleinste tent van het festival met gemak vol en speelden de set van hun leven. Nadat het duister over de Lange Munte was neergedaald was het tijd voor het misschien wel meest gehypete concert van het weekend: Avatar. Een eerste keer als headliner zorgde voor een ietwat nerveus begin. Maar al na enkele nummers ontpopte frontman Johannes Eckerström zich als een ware ceremoniemeester. Hun laatste album is stukken beter dan dat van Ghost en het aantal jonge metal-classics in wording zijn niet meer op één hand te tellen, headliner-waardig dus! Wie na middernacht nog niet tegen dek was gegaan zou daar binnen een dik uur wel te vinden zijn. Amenra mocht in hun eigen achtertuin dag twee afsluiten. Door de afwisseling van spirituele preludes en mokerende middenstukken waanden we ons op één of andere hallucinerende ceremonie. A Solitary Reign werd als zwaartepunt van de set tot in de puntjes als hapklare brok post-metal naar voor geschoven. Schreeuwen is een kunstvorm die bij Amenra flirt met de perfectie. We geraakten met ons fietsje via de kortste weg vermoeid maar voldaan nipt thuis.

 

Om op de dag des heren meteen met een vol festivalterrein te starten werd Alien Weaponry, de metalhype van het moment, als opener op de Prison Stage gezet. Deze jonkies zijn sinds hun debuutalbum Tu aan een steile opmars bezig binnen de scene. Hun Maori-metal is zo aanstekelijk dat het bij de fans enthousiasme van haka-niveau genereert. Daarna mocht Fire Down Below La Morgue nog eens in vuur en vlam zetten. De Gentenaren hadden zelfs Jan Coudron (frontman Carneia en King Hiss) uitgenodigd om op één song mee te zingen. Dit is met voorsprong de meest Kyuss-waardige Belgische band die we op dit moment hebben. Decapitated tapte op zijn beurt uit een ander vaatje om een reeds goed gevuld Alcatraz naar hun hand te zetten. Deze Poolse platwals heeft bakken ervaring en een laatste album dat meekan met de metalgrootheden op deze aardkloot. Met de panache van landgenoot Lewandowski werd het een doelpuntenkermis voor liefhebbers van technisch onderlegde combinatie-metal. Meshuggah deed er iets later nog een flinke geut bovenop. Moshpits worden door ons meestal gemeden maar hier lieten we ons toch even meeslepen door de droeve dreunen van deze toppers. Samen met Opeth en Amenra zorgden deze Zweedse legendes voor de vetste vertoning van het weekend. De blauwe plekken nemen we er graag bij. Rotting Christ ontgoochelde evenmin. De copulatie van logge blackmetal en een frontman Sakis Tolis die nog steeds goed bij stem is, zorgt er voor dat deze niet zo gelovige Grieken na dertig jaar nog steeds zieltjes en volgelingen bijwinnen. Off The Cross mocht met recht en rede La Morgue afsluiten en stoomde lustig de nacht in op een reeds murw geslagen publiek. We vernamen uit goede bron dat Avantasia en Powerwolf ook dik in orde waren, maar zelf hebben we maar een klein stukje van deze kleppers mee kunnen pikken. De lekkere ketels kippenkibbeling waren de kers op de taart.

 

Na twaalf jaar is Alcatraz, na deze topeditie, voor ons part vertrokken voor nog drie keer zoveel.

(BG)

Festival report: Alcatraz 2019
Festival report: Alcatraz 2019
Festival report: Alcatraz 2019
Festival report: Alcatraz 2019
Festival report: Alcatraz 2019
Festival report: Alcatraz 2019
Festival report: Alcatraz 2019
Festival report: Alcatraz 2019
Festival report: Alcatraz 2019
Festival report: Alcatraz 2019
Festival report: Alcatraz 2019
Festival report: Alcatraz 2019