Opeth – In Cauda Venenum
Tool - Fear Inoculum
Killswitch Engage - Atonement
Baroness – Gold & Grey
The National
Rammstein -Rammstein
Agenda
22 OKT
Angie Stone
22 OKT
Killswitch Engage
24 OKT
Dez Mona
26 OKT
Y&T
29 OKT
John Mayall
30 OKT
Stef Kamiel Carlens
31 OKT
Machine Head
01 NOV
King Hiss
02 NOV
RGMC XXL 2019
02 NOV
Brit Floyd
04 NOV
Volbeat
05 NOV
Sheila E
16 NOV
Devin Townsend
16 NOV
Nikki Lane
22 NOV
Agnostic Front
23 NOV
The bollock Brothers
23 NOV
H8000 Hardcore H8000 Book
27 NOV
Gwar
27 NOV
Cult of Luna
28 NOV
Stake
29 NOV
Goose
30 NOV
Mustasch
02 DEC
Bokassa
03 DEC
Trixie Whitley
06 DEC
Mauro - Per W
07 DEC
Max and Igor Cavalera
07 DEC
Age of Love xxl
01 FEB
Editors
02 FEB
Slipknot
02 FEB
Sabaton
22 FEB
The Darkness
13 MAA
Morcheeba
04 APR
Fleddy Melculy
04 APR
Within Temptation & Evanescence
19 APR
Lamb Of God
30 APR
Nick Cave
17 JUN
Green Day
18 JUN
Eric Clapton

The odd man

Space Indians 2000


 

 

“One small madras for man, one giant leap for the curry”

 

India, het land waar goden meerdere armen hebben, koeien en pepersaus minstens drie meter van elkaar verwijderd zijn en waar ze een eigen filmindustrie hebben die flamboyanter is dan een fel paarse Lamborghini Gallardo met vlammen op de zijkant. Daarnaast ook veel armoede, reïncarnatie, expert level train surfing-skills en blijkbaar ook discriminatie naar landgenoten met een donkerdere huidskleur, iets wat ‘Viceland’ recent aankaartte in een documentaire over de Indiase cosmetica-industrie. De kans op het vinden van werk of een partner is er blijkbaar veel groter voor mensen met een blekere huidskleur en hier spelen cosmeticaproducenten gretig op in door producten aan de man/vrouw te brengen die je huid blanker maken.

 

Je zou dus kunnen stellen dat India met hun versie van Hollywood, Bollywood, en hun discriminatie naar donkerder gekleurde mensen, krampachtig en op een absurde manier als het westen probeert te zijn. Daar komt nu ook nog bij dat ze een poging gewaagd hebben om, zoals de grote wereldmachten, een ruimtetuig op de maan te laten landen en deel uit te maken van de Super High Club. Op 7 september konden we het avontuur volgen van het Indische ruimtevaartprogramma ISRO, dat de onbemande maanlander Vikram richting zuidpool van de maan stuurde om (volgens queen of conspiracy theories Joke Schauvliege) op zoek te gaan naar de beruchte maanpinguïns. Alles verliep volgens plan tot ze de laatste minuten voor de landing alle contact verloren met het ruimtetuig. Expeditie gefaald.

 

India wilde hiervoor geen buitenlandse technologieën aankopen, maar alles zelf produceren. Goedkoop produceren, wel te verstaan, wat volgens mij evenveel risico’s inhoudt als wij die zelf onze elektriciteit leggen om er ook maar goedkoop vanaf te zijn. Hoe goedkoop vraag je je af? Wel, deze missie heeft zo’n 127 miljoen dollar gekost. Even ter vergelijking, de laatste ‘Avengers’-film, ‘End Game’, had een budget van 356 miljoen dollar. Met andere woorden, een lachwekkend budget voor een ruimtemissie. Dat is natuurlijk relatief, want stel je voor wat India allemaal had kunnen doen met een gigantische som van 127 miljoen dollar op vlak van leefomstandigheden en infrastructuur voor hun bevolking. Een dergelijke investering in riolering en nutsvoorzieningen zou een immens direct effect hebben op de levenskwaliteit en gezondheid van de Indiase bevolking. Waarom je niet eerst focussen op je bevolking en pas later op een levenloos ruimtetuig, dat overduidelijk nergens naar toe gaat? Aan de andere kant kan deze investering in technologie een gunstig effect hebben voor het land op langere termijn. Heel paradoxaal allemaal. Kiezen voor welvaart nu, of welvaart morgen. Toch blijf ik er bij dat die 127 miljoen dollar beter besteed waren aan de mensen, dan aan het achternalopen van dromen uit de jaren ‘50. Maar wat ik me nog meer afvraag: wat een verschil hadden we kunnen maken als die laatste Avengers-film nu eens niet was gemaakt.

 

This is The Odd Man saying: Gandhi phone home?!

.

Meer lezen...

Film-review: La La Land

13 FEB 2017
Film-review: La La Land


 

La La Land (5/5)

 

Tralala van onweerstaanbaar niveau

 

‘City of stars, are you shining just for me?’ Al een week lang kuiert de soundtrack van La La Land – met de glimlach op het gezicht – rond in ons hoofd. Als een enthousiaste citytripper die met de knapzak van de ene bezienswaardigheid naar het andere huppelt. Het genre musical dat in deze topprent een even grote rol speelt als de twee hoofdrolspelers, Ryan Gosling en Emma Stone, is volgens velen oubollig en ontoegankelijk. Het ooit zo populaire filmthema was jarenlang verleden tijd en not done in Hollywood, want er werden simpelweg geen dollars voor neergeteld. Maar La La Land zorgt er op eigen houtje voor dat de musical terug hip en happening is. Met de topregisseur Damien Chazelle (Whiplash, aanrader!) aan het roer en camerashots vol paarse en andere kleurenpracht is dit één van de mooiste filmische kunststukjes van de laatste tien jaar.

 

Met een degelijk verhaal dat de doorsnee romcom moeiteloos overstijgt kon er een slimme romantische prent gemaakt worden. Maar Chazelle gaat zoals in Whiplash verder, veel verder. Het zijn vooral de acteerprestaties, het zelf zingen/piano spelen, en het sublieme camera-/belichtingswerk dat van La La Land de grootste kanshebber op een karrevracht aan Oscars maakt. Het sprookje van de toevallige ontmoeting tussen pianist Sebastian (Gosling) en actrice Mia (Stone) wordt in afgewogen dosissen rechtstreeks in het bonzende filmhart geïnjecteerd. Het enthousiasme van beider hoofdrollen, alle bijrollen, extra’s, decorstukken… spat vanaf minuut één van het scherm – zie openingsscène: dansen, huppelen, gekscheren en zingen in de file op de ring van LA – en neemt twee uur lang geen seconde af. Het enige moment waar op ons grote voorhoofd een lichte frons verscheen was bij de zwevende dansscène in het planetarium, blijkbaar een knipoog naar de filmklassieker Rebel Without A Cause. Het onverwachte onhollywoodiaanse einde is de glimmende kers op de romige taart.

 

Ook al is de competitie in heel wat Oscarcategorieën van hoog niveau (zie: Moonlight, Manchester By The Sea, Hacksaw Ridge…), La La Land verdient alle prijzen waarvoor ze genomineerd werden. Zet het remorke maar klaar, hier zullen records van de tabellen geveegd worden.  ‘City of stars, you never shined so brightly!’

(BG)