BEAR – Propaganda
Loathe – I Let It in and It Took Everything
Elder - Omens
Nightwish - Human. :II: Nature.
Rawdriguez - Asylum Of The Arcane
Novelists Fr
Agenda
07 JUN
Vestrock
10 JUN
Rammstein
14 JUN
Best Kept Secret
17 JUN
Green Day
18 JUN
Eric Clapton
21 JUN
TW Classic
21 JUN
Hellfest
27 JUN
Rock The Night
27 JUN
Grensrock
05 JUL
Rock Werchter
09 JUL
Iron Maiden
19 JUL
Zwarte Cross
09 AUG
Voltage festival 2020
09 AUG
Alcatraz
08 SEP
Elton John
19 OKT
Peter Hook
29 OKT
Kensington
28 NOV
Waregemse Metal Day

The odd man

United States of achterlijkheid


 

 

“M-merika ... fuck yeah”

 

Er bestaan vele soorten blokken: legoblokken, oostblokken, Maggie De Blocken, ... Nu ik een dochter heb, besef ik ook dat er zoiets bestaat als cockblocken en voor het eerst kreeg ik deze maand ook de writer’s block op mijn schoot geworpen. Gezien ik mijn dyslexie als sinds het lager als excuus gebruik en dus deze leugen in leven moet houden, heb ik altijd mijn bevallige echtgenote nodig om te voorkomen dat deze berg stront van een column geen uitgesmeerde poep wordt. Zonder haar zou ik namelijk een tekst produceren die Henri Poincaré zou kunnen gebruiken om zijn chaostheorie te staven. Helaas was mijn vrouwmens het strontmoe om coronacolumns te verbeteren, dus moest ik elders inspiratie zoeken.

 

Even dacht ik om te schrijven over onze eigenste Belgische Trump Junior, het broekventje Van Langenhove, die er terug in geslaagd is half Vlaanderen te verontwaardigen door een 19-jarig meisje te body-shamen. Aan de andere kant is het misschien ook diezelfde helft van Vlaanderen die gretig een filmpje deelt op sociale media van Stef Wauters die Maggie De Block in het VTM-nieuws ‘het zwaargewicht van Open-VLD’ noemt. Ik moet toegeven, ik moest toch ook wel even gniffelen... Dat vond ik wat hypocriet, dus dat idee heb ik dan maar van tafel gegooid.

 

Gelukkig kan je er nog altijd op vertrouwen dat ‘the big dog’ señor Donald Trump himself, weer een stoot uit haalt. Hij maakte namelijk bekend dat hij uit het WHO stapt en de bijhorende 450 miljoen dollar elders zal besteden (aan de opstart van Trump-care eventueel?). Volgens ‘The Donald’ staat het WHO te veel onder invloed van China en is het dus hun schuld dat er meer dan 100.000 Amerikaanse burgers overleden zijn aan Covid-19. De gradatie waarin hij zijn verantwoordelijkheid weg wuift en de rollen tracht om te keren, zorgt er zelfs voor dat Zach ‘Fuckboy Airlines’ van Temptation Island onder de indruk is.

 

Waar ik vroeger opkeek naar het almachtige Amerika, is mijn perceptie van het land, mede door wat maturiteit bij te kweken, maar ook door Trump aan het werk te zien, de laatste jaren sterk veranderd. Als je kijkt naar de gradatie van armoede en de hoeveelheid mensen in de rij van de voedselbanken, beginnen er al wat belletjes te rinkelen. Één dag beademing op de Intensive Care kost een Amerikaan net iets meer dan 10.000 dollar. Zelfs de gaatjes vullen in hun tanden zit er voor de meeste Amerikanen niet in, terwijl dit bij ons grotendeels wordt terugbetaald. Laat ons vooral ook niet de watercrisis van Flint (Michigan) vergeten, waarbij een volledige (voornamelijk gekleurde) stad loodvergiftiging opliep. Dat was nog in Obama-tijden, je kan dus niet alles op arme Donald afschuiven, maar je kan er toch echt niet omheen dat Amerika op een derdewereldland begint te lijken... Toch kijken nog steeds heel veel mensen op naar deze ‘failed state’.

 

Niet enkel op vlak van volksgezondheid en politiek is deze natie een farce. Acht op de tien Amerikanen gelooft in engelen en Darwins evolutietheorie staat nog steeds ter discussie. De reden waarom ze het metrische systeem niet gebruiken is zelfs religieus getint. Lobbyisten hadden de regering namelijk gezegd dat het metrische systeem door Franse atheïsten werd bedacht. Need I say more? Begint het grote Amerika wat te stinken? Wacht, het wordt alleen maar erger als je weet dat naast Somalië en Zuid-Soedan, de VS het derde land is die het internationale Verdrag van de Rechten van het Kind niet heeft ondertekent. Ga naar Walmart en je zal naast het knutselgerief munitie kunnen kopen. Een vuurwapen van ‘Hello Kitty’ voor de kids? No problemo!

 

Het begint stilaan door te dringen dat de zogezegde Amerikaanse droom meer weg heeft van een nachtmerrie. Taferelen als in ‘The Handsmaid Tale’ zouden wel eens waar kunnen worden. Als ik Mexico was, zou ik betalen voor die muur...

 

This is The Odd Man saying: Dan hebben we het nog niet gehad over die Dettol

Meer lezen...

Film-review: La La Land

13 FEB 2017
Film-review: La La Land


 

La La Land (5/5)

 

Tralala van onweerstaanbaar niveau

 

‘City of stars, are you shining just for me?’ Al een week lang kuiert de soundtrack van La La Land – met de glimlach op het gezicht – rond in ons hoofd. Als een enthousiaste citytripper die met de knapzak van de ene bezienswaardigheid naar het andere huppelt. Het genre musical dat in deze topprent een even grote rol speelt als de twee hoofdrolspelers, Ryan Gosling en Emma Stone, is volgens velen oubollig en ontoegankelijk. Het ooit zo populaire filmthema was jarenlang verleden tijd en not done in Hollywood, want er werden simpelweg geen dollars voor neergeteld. Maar La La Land zorgt er op eigen houtje voor dat de musical terug hip en happening is. Met de topregisseur Damien Chazelle (Whiplash, aanrader!) aan het roer en camerashots vol paarse en andere kleurenpracht is dit één van de mooiste filmische kunststukjes van de laatste tien jaar.

 

Met een degelijk verhaal dat de doorsnee romcom moeiteloos overstijgt kon er een slimme romantische prent gemaakt worden. Maar Chazelle gaat zoals in Whiplash verder, veel verder. Het zijn vooral de acteerprestaties, het zelf zingen/piano spelen, en het sublieme camera-/belichtingswerk dat van La La Land de grootste kanshebber op een karrevracht aan Oscars maakt. Het sprookje van de toevallige ontmoeting tussen pianist Sebastian (Gosling) en actrice Mia (Stone) wordt in afgewogen dosissen rechtstreeks in het bonzende filmhart geïnjecteerd. Het enthousiasme van beider hoofdrollen, alle bijrollen, extra’s, decorstukken… spat vanaf minuut één van het scherm – zie openingsscène: dansen, huppelen, gekscheren en zingen in de file op de ring van LA – en neemt twee uur lang geen seconde af. Het enige moment waar op ons grote voorhoofd een lichte frons verscheen was bij de zwevende dansscène in het planetarium, blijkbaar een knipoog naar de filmklassieker Rebel Without A Cause. Het onverwachte onhollywoodiaanse einde is de glimmende kers op de romige taart.

 

Ook al is de competitie in heel wat Oscarcategorieën van hoog niveau (zie: Moonlight, Manchester By The Sea, Hacksaw Ridge…), La La Land verdient alle prijzen waarvoor ze genomineerd werden. Zet het remorke maar klaar, hier zullen records van de tabellen geveegd worden.  ‘City of stars, you never shined so brightly!’

(BG)