BEAR – Propaganda
Loathe – I Let It in and It Took Everything
Elder - Omens
Nightwish - Human. :II: Nature.
Rawdriguez - Asylum Of The Arcane
Novelists Fr
Agenda
07 JUN
Vestrock
10 JUN
Rammstein
14 JUN
Best Kept Secret
17 JUN
Green Day
18 JUN
Eric Clapton
21 JUN
TW Classic
21 JUN
Hellfest
27 JUN
Rock The Night
27 JUN
Grensrock
05 JUL
Rock Werchter
09 JUL
Iron Maiden
19 JUL
Zwarte Cross
09 AUG
Voltage festival 2020
09 AUG
Alcatraz
08 SEP
Elton John
19 OKT
Peter Hook
29 OKT
Kensington
28 NOV
Waregemse Metal Day

The odd man

United States of achterlijkheid


 

 

“M-merika ... fuck yeah”

 

Er bestaan vele soorten blokken: legoblokken, oostblokken, Maggie De Blocken, ... Nu ik een dochter heb, besef ik ook dat er zoiets bestaat als cockblocken en voor het eerst kreeg ik deze maand ook de writer’s block op mijn schoot geworpen. Gezien ik mijn dyslexie als sinds het lager als excuus gebruik en dus deze leugen in leven moet houden, heb ik altijd mijn bevallige echtgenote nodig om te voorkomen dat deze berg stront van een column geen uitgesmeerde poep wordt. Zonder haar zou ik namelijk een tekst produceren die Henri Poincaré zou kunnen gebruiken om zijn chaostheorie te staven. Helaas was mijn vrouwmens het strontmoe om coronacolumns te verbeteren, dus moest ik elders inspiratie zoeken.

 

Even dacht ik om te schrijven over onze eigenste Belgische Trump Junior, het broekventje Van Langenhove, die er terug in geslaagd is half Vlaanderen te verontwaardigen door een 19-jarig meisje te body-shamen. Aan de andere kant is het misschien ook diezelfde helft van Vlaanderen die gretig een filmpje deelt op sociale media van Stef Wauters die Maggie De Block in het VTM-nieuws ‘het zwaargewicht van Open-VLD’ noemt. Ik moet toegeven, ik moest toch ook wel even gniffelen... Dat vond ik wat hypocriet, dus dat idee heb ik dan maar van tafel gegooid.

 

Gelukkig kan je er nog altijd op vertrouwen dat ‘the big dog’ señor Donald Trump himself, weer een stoot uit haalt. Hij maakte namelijk bekend dat hij uit het WHO stapt en de bijhorende 450 miljoen dollar elders zal besteden (aan de opstart van Trump-care eventueel?). Volgens ‘The Donald’ staat het WHO te veel onder invloed van China en is het dus hun schuld dat er meer dan 100.000 Amerikaanse burgers overleden zijn aan Covid-19. De gradatie waarin hij zijn verantwoordelijkheid weg wuift en de rollen tracht om te keren, zorgt er zelfs voor dat Zach ‘Fuckboy Airlines’ van Temptation Island onder de indruk is.

 

Waar ik vroeger opkeek naar het almachtige Amerika, is mijn perceptie van het land, mede door wat maturiteit bij te kweken, maar ook door Trump aan het werk te zien, de laatste jaren sterk veranderd. Als je kijkt naar de gradatie van armoede en de hoeveelheid mensen in de rij van de voedselbanken, beginnen er al wat belletjes te rinkelen. Één dag beademing op de Intensive Care kost een Amerikaan net iets meer dan 10.000 dollar. Zelfs de gaatjes vullen in hun tanden zit er voor de meeste Amerikanen niet in, terwijl dit bij ons grotendeels wordt terugbetaald. Laat ons vooral ook niet de watercrisis van Flint (Michigan) vergeten, waarbij een volledige (voornamelijk gekleurde) stad loodvergiftiging opliep. Dat was nog in Obama-tijden, je kan dus niet alles op arme Donald afschuiven, maar je kan er toch echt niet omheen dat Amerika op een derdewereldland begint te lijken... Toch kijken nog steeds heel veel mensen op naar deze ‘failed state’.

 

Niet enkel op vlak van volksgezondheid en politiek is deze natie een farce. Acht op de tien Amerikanen gelooft in engelen en Darwins evolutietheorie staat nog steeds ter discussie. De reden waarom ze het metrische systeem niet gebruiken is zelfs religieus getint. Lobbyisten hadden de regering namelijk gezegd dat het metrische systeem door Franse atheïsten werd bedacht. Need I say more? Begint het grote Amerika wat te stinken? Wacht, het wordt alleen maar erger als je weet dat naast Somalië en Zuid-Soedan, de VS het derde land is die het internationale Verdrag van de Rechten van het Kind niet heeft ondertekent. Ga naar Walmart en je zal naast het knutselgerief munitie kunnen kopen. Een vuurwapen van ‘Hello Kitty’ voor de kids? No problemo!

 

Het begint stilaan door te dringen dat de zogezegde Amerikaanse droom meer weg heeft van een nachtmerrie. Taferelen als in ‘The Handsmaid Tale’ zouden wel eens waar kunnen worden. Als ik Mexico was, zou ik betalen voor die muur...

 

This is The Odd Man saying: Dan hebben we het nog niet gehad over die Dettol

Meer lezen...

Film review: Bohemian Rhapsody

16 NOV 2018
Film review: Bohemian Rhapsody


 

Bohemian Rhapsody (3/5)

 

Generatie nu, meet Queen, Queen meet generatie nu. Now boost the record sales!

 

 

Een film over de meest legendarische rocksymfonie aller tijden, die ook de band die dit meesterwerk uit zijn poepenolleke heeft geperst de status van LEGENDS heeft bezorgd. (Ik heb het over Queen, moest je dat om de één of andere ongegronde reden niet door hebben). Wie, net zoals ik, niet genoeg kan krijgen van deze 5:55 minuten durende genialiteit, moet maar eens naar het minder vulgaire neefje van ‘Youporn’ surfen en deze titel ingeven. Je krijgt een hele resem filmpjes van beschonken mensen die het nummer van A tot Z uit volle borst en met een afgrijselijke toonvastheid meezingen, eventueel vanop de achterbank van een politiewagen (mijn vrouw doet dat trouwens ook, maar dan nuchter en niet van haar vrijheid beroofd). Ook de Muppets hebben een hilarische parodie gemaakt die je zo doet bulderlachen dat je je broekje zal vol schijten. Daarbovenop hebben ook bands als Greenday en Weezer het “monkey see monkey do”-principe toegepast en op die manier nummers geschreven die deze formule weerspiegelen. En we hebben het hier nog maar over één nummer uit het erg indrukwekkende repertoire van Queen. Voeg daar nog eens de flamboyante frontman Freddy Mercury aan toe en ‘El Hollywood-io’ heeft alle elementen voor een ‘gebaseerd-op-waargebeurde-feiten’ blockbuster die onze vette konten naar de bioscoop lokt tijdens de kouder wordende wintermaanden! $ Ka-ching $

 

 

De film, die soms neigt naar een rockumentary, werd geschreven door Anthony Mccarten en Peter Morgen en geregisseerd door Bryan Singer (bekend ‘The Usual Suspects’ en enkele X-men films) en vertelt het verhaal van (hoe kan je het raden) Queen.

 

 

De film legt vooral de focus op Freddy Mercury (du-uh), gespeeld door Rami Malek. Een rol die hij, mede dankzij de pruik en kunstgebit verkregen via de lokale carnavalwinkel, formidabel vertolkt. Ook veel lof voor Gwilym Lee, die de rol van Brian May op zich neemt. De gelijkenis is bijzonder treffend. De mannen die Dolly het schaap hebben gekloond kunnen er zelfs nog iets van leren! Ik vermoed dat Brians vrouw van haar bioscoopzetel zal glijden (if you know what I mean ;) ) bij het zicht van haar man in zijn gloriejaren. Ow, en Mike Myers himself heeft ook een rol in de film. Yeah, I know?!

 

 

De film neemt je mee vanaf het ontstaan van Queen, wanneer Freddy een plaatsje verovert als leadzanger van de band Smile, nadat hun zanger het was afgebold (Ha, loser!). Er wordt verder opgebouwd langsheen talloze hits, maar ook de vele struggles, naar één van hun meest legendarische optredens: Grensrock! Of was het nu Live-Aid? Nu, sowieso een optreden met veel volk dus. Dit alles overgoten met een dramasausje en soms wat besprenkeld met “grote mensen humor”. Leuk!

 

 

En voor ik het vergeet: poesjes, veel poesjes. Geen vuile gedachten krijgen! We weten allemaal wat de geaardheid van meneer Mercury was, dus is het maar al te duidelijk dat ik het over katjes heb. Die gast was dol op zijn kleine haarballen, die dan ook geregeld spinnend het scherm inpalmen. Zij dragen ook bij aan de ontelbare hoeveelheid snorren die de film telt, de ene al afgrijselijker dan de andere. Wat een vreselijke tijd voor mannen-baard mode was me dat, gelukkig hebben we in anno 2018 het hele snorgedoe kunnen herleiden tot één maand per jaar (november voor de onwetenden onder ons).

 

 

De film is leuk en ontspannend om naar te kijken, maar mist de nodige diepgang om het tot een klassieker te schoppen. De vele concert-reenactments staan goed uitgediepte personages en verhaallijnen in de weg. Soms voelde het alsof er te vluchtig en te voorzichtig doorheen alle turbulentie in het leven van Freddy Mercury werd gevlogen. Hierdoor kan ik de film slechts een 3/5 geven. Toch is het zeker de moeite waard om uw zeer verdiende centjes aan dat ferm overpriced zetelke en bijhorend pakje zoete popcorn en aangelengde Cola te spenderen “to escape from reality”. Ook even vermelden dat de soundtrack fenomenaal was en verrassend herkenbaar! Zeker eens beluisteren!

 

 

The Odd Man