Russian Circles
Baroness – Gold & Grey
The National
Rammstein -Rammstein
Brutus - Nest
In Flames - I, the Mask
Agenda
15 SEP
Schippersweekend 2019
22 SEP
Inhaler
17 OKT
ADE LIVE
22 OKT
Killswitch Engage
22 OKT
Angie Stone
30 OKT
Stef Kamiel Carlens
02 NOV
RGMC XXL
05 NOV
Sheila E
16 NOV
Nikki Lane
22 NOV
Agnostic Front
23 NOV
H8000 Hardcore H8000 Book
02 DEC
Bokassa
07 DEC
Max and Igor Cavalera
02 FEB
Sabaton
22 FEB
The Darkness
Fotogalerij
Photo report: Hellfest 2017
Photo report: Hellfest 2017
Festival report: Alcatraz 2019
Festival report: Alcatraz 2019
Sharon Corr - Concertgebouw Brugge
Sharon Corr - Concertgebouw Brugge
Buddha Bash 2015
Buddha Bash 2015
Cult Corner: The Rotten Pistols
Cult Corner: The Rotten Pistols
Arsenal - De kreun
Arsenal - De kreun
Photo report:  Zillion, The Final Rave
Photo report: Zillion, The Final Rave
Modern Art @ Den Trap - Kortrijk
Modern Art @ Den Trap - Kortrijk
Grensrock 2014 - Menen
Grensrock 2014 - Menen
Photo report:  Floyd Matters
Photo report: Floyd Matters
Photo report:  Meuris
Photo report: Meuris
Dyscordia & Vanden Plas @ De Kreun
Dyscordia & Vanden Plas @ De Kreun
Photo report: Rock Zottegem - Zaterdag
Photo report: Rock Zottegem - Zaterdag
Photo report: Evil or Die Fest 2015
Photo report: Evil or Die Fest 2015

The odd man

Hotel Roborovski


 

 

“Up next: Hondenbordeel” #hiermetdieteef

 

Het meest voor de hand liggende thema om mijn literaire diarree van deze maand mee uit te schijten is onbetwistelijk de warmte en droogte van de afgelopen weken. Aan de andere kant ben ik er steevast van overtuigend dat jullie letterlijk geen ballen geïnteresseerd zijn om een column lang te lezen hoe mijn zak aan mijn billen plakte van het zweet, om nog maar te zwijgen van de geur! Als ik er bij stil sta is het meerendeel van de mensen gewoonweg helemaal niet geïnteresseerd in mij of wat ik uit kraam (aan deze mensen een welgemeende FU!). Aan de overige, vermoedelijk twee, mensen die wel enige interesse hebben: uw gebeden werden verhoord! In deze column komen er geen zweterige ballen aan te pas. Lees hier het relaas van een filosofische avond in de zetel.

 

Op 15 juli was ik met mijn prachtige vrouw aan het kijken naar het WTV-nieuws, toen een reportage van een dierenhotel aan bod kwam. Dit minuscule, banale bericht zette om de één of andere reden mijn bizarre en gestoorde grijze massa in werking. Tijd voor een grondige analyse. Volgens de reportage zijn er steeds minder mensen die hun dieren tijdens de verlofperiode in het asiel dumpen en meer en meer mensen die beroep doen op een dierenhotel. Deze hotels zijn perfect uitgerust zodat je met een gerust hartje Bobby en Felix kan achterlaten, terwijl jij van je strandvakantie geniet. Je kan zelfs via webcam vanaf het zwembad in Bodrum mee volgen hoe je geliefde viervoeter een drol legt in zijn kennel. Dit alles voor een “schamele” 150 euro per week (ongeveer de prijs van een goede beurt in de Wevelgemse plezierhuizen). Ik denk dat de meeste mensen een goedkoper hotel kunnen vinden via Trivago.

 

Hoe wij met onze dieren omgaan zegt veel over onze maatschappij de dag van vandaag. De woedekreten die we allemaal uitriepen wanneer we de beelden zagen van mishandelde dieren in slachthuizen, terwijl papa het vlees nog eens draaide op de BBQ, of de Dutroux-like woede wanneer een filmpje opduikt van een student die een katje uit het raam gooit. Ondertussen is niemand begaan met de dakloze man die aan de Aldi zit te bedelen. Ikzelf als dierenvriend neem hier ook op een passieve manier aan deel, want passief zijn is nu éénmaal mijn ding (de cijfertjes op mijn weegschaal zijn hier het bewijs van).

 

Anyhow, terug naar het dierenhotel... Ik ben die avond tot de volgende vaststelling gekomen. We hebben blijkbaar meer en meer kapitaal om aan onze huisdieren uit te geven. De welvaart van onze dieren is afhankelijk van de welvaart van de mensen. Ik hoor al heel mijn leven crisis hier en crisis daar, maar toch heb ik het gevoel dat de poel van welgestelde mensen alsmaar groter wordt. Mijn vooroordeel was dat enkel “gestekakkers” hun dieren naar zo’n luxueus hotel brengen. De “gewone werkmens” vraagt aan de buren om hun dieren te verzorgen wanneer ze op reis zijn, maar met een groeiende hoeveelheid “gestekakkers” is de kans echter groot dat de buren ook “gestekakkers” zijn. Vinden we die leuk? Nee, want “gestekakkers” doen hautain en zijn niet sympathiek. Gevolg: we hebben minder contact met onze buren. Gevolg van dit gevolg: we kunnen niet vragen aan de buren om op onze dieren te passen tijdens het verlof. Resultaat: we brengen onze dieren naar een dierenhotel. Iedereen in de straat, inclusief jezelf is een “gestekakker”.

 

Zoals je kan waarnemen is het een eindeloze, vicieuze cirkel van “gesten” en “kakken”. De grote vraag: waar is het begonnen? Dierenhotel of vervreemden van buren en medemens. De kip of het ei? Deze interessante kwestie zal me mijn hele leven blijven boeien. En dat allemaal door een banaal nieuws-item van het WTV-nieuws. Er zit altijd veel informatie in weinig nieuws.

 

This is The Odd Man Saying: Waar een levenswijze man van intussen 31 zomers zich zoal mee kan bezig houden.

Meer lezen...

Filmreview: Passengers

08 JAN 2017
Filmreview: Passengers


 

Passengers (4/5)

 

Futuristische fairytale

 

We zijn vertrokken! 2017 belooft een hemels filmjaar te worden. Passengers, de eerste loeier waar we reikhalzend naar uitkeken, werd nog net voor de jaarwisseling op ons losgelaten. Deze prent van de Noorse regisseur Morten Tyldum (The Imitation Game) heeft alles in zich om zowel een kaskraker te worden als ook een cultklassieker in het sci-fi-genre. Wij werden bij momenten van onze sokken geblazen door de prachtig in beeld gebrachte scènes – zie gewichtloze zwembadscène – en bleven aan het scherm gekluisterd tot het einde.

 

Jim Preston (Chris Pratt) wordt door een foutje veel te vroeg – 90 jaar – gewekt op een ruimteschip met 5000 diep slapende passagiers. De Homestead is op weg naar een planeet waar leven mogelijk is. Preston amuseert zich de eerste weken rot met de eindeloze mogelijkheden op het met zotte snufjes uitgeruste starship. Maar de verveling en vooral de eenzaamheid slaan na enige tijd bikkelhard toe. Preston dwaalt triest en doelloos rond tot zijn oog op een beeldschone medepassagier valt. Hij twijfelt om Aurora Lane (Jennifer Lawrence) al dan niet zelf wakker te maken. Is het ethisch verantwoord om zijn solitaire bestaan op het onnoemelijk grote ruimteschip dat hem tot wanhoop drijft op die manier op te lossen? Preston neemt een drastisch besluit…

 

Vergeet Gravity (2013) en alle nieuwe Star Wars-episodes want Passengers steekt hen met een supersonische snelheid voorbij. Lawrence en Pratt zijn perfect op elkaar ingespeeld en horen momenteel meer dan terecht tot de populairste schare acteurs en actrices van Hollywood. Laat je dus gerust meevoeren in dit fantastisch futuristische fairytale.

(BG)