Novelists Fr
Stake – Critical Method
King Hiss - Earthquaker
Opeth – In Cauda Venenum
Tool - Fear Inoculum
Killswitch Engage - Atonement
Agenda
03 APR
Millionaire
04 APR
Fleddy Melculy
04 APR
Within Temptation & Evanescence
11 APR
Simple Minds
12 APR
Paaspop
14 APR
TaxiWars
16 APR
Parkway Drive
19 APR
Lamb Of God
23 APR
Bon Iver
25 APR
Compact Disk Dummies
30 APR
Nick Cave
15 MEI
Arno
15 MEI
Masters of Reality
17 MEI
Waregemse Metal Day
24 MEI
W-Festival
05 JUN
Marky Ramone's Blitzkrieg
07 JUN
Vestrock
10 JUN
Rammstein
14 JUN
Best Kept Secret
17 JUN
Green Day
18 JUN
Eric Clapton
21 JUN
TW Classic
21 JUN
Hellfest
27 JUN
Rock The Night
27 JUN
Grensrock
05 JUL
Rock Werchter
09 JUL
Iron Maiden
19 JUL
Zwarte Cross
09 AUG
Voltage festival 2020
09 AUG
Alcatraz
08 SEP
Elton John
19 OKT
Peter Hook
29 OKT
Kensington

The odd man

The Almighty Cornholio


 

 

“My people are without TP for their bungholes”

 

Uiteraard heb ik deze maand terug veel materie om over te schrijven. We herbeleven als mensheid terug een beetje de hoogdagen van de pest, maar dan met wifi. We staan voor een ongekende situatie met ongekende gevolgen en waarvan de fallout onmogelijk te voorspellen is. Wat wel te voorspellen is, is het lot van de Britse en Nederlandse regering, die het lumineuze idee hebben om met de helft minder IC bedden dan in België, de kaart van de groepsimmuniteit te spelen. They are f*cked! Hier zal ik het echter niet over hebben. Ik zou ook een hele ‘rant’ kunnen geven over de vele debielen die in Sluis wat gingen flaneren of lockdownfeestjes bijwoonden en hoe zij er voor zullen zorgen dat dit alles veel erger zal zijn en langer zal duren. Maar ook hierover zal ik het kort houden. Onthou wie de ‘zakzetters’ zijn! Dan kunnen we ze na afloop deporteren naar idiootland!

 

Tijdens deze Covid-dagen zien we op het nieuws evenveel solidariteit rondvliegen als lege beloftes in verkiezingstijd. Op zich wel prachtig, want we kunnen het gebruiken. Maar wat me verkracht in mijn poepenholleke is de steun voor de zorgsector met de witte lakens en het handjesgeklap. Hoewel ik de attentie apprecieer, wuif ik dit cadeau weg als kousen onder de kerstboom. Ik ben verpleegkundige. COVID-19 of niet, ik doe gewoon mijn job zoals van mij verwacht wordt. Toen de regering echter vergaande besparingen doorvoerde in onze sector, zodat ik en mijn collega’s nog meer worden uitgerokken dan het voorvelleke van een tiener en wij met de witte woede massaal op straat kwamen, was er helemaal geen geklap of witte vlaggen. We konden amper op steun of begrip rekenen. Wanneer beslist werd om op een klein facet van het cultuurbudget zestig procent te besparen, zag je plots overal partieel geel gekleurde smoelboek profielfoto’s opduiken. Daarbovenop alle BV’s op straat en hopla! Ze krijgen meer aandacht dan de peuter die zich op de grond gooit in “den Aldi”. Maar wanneer een cruciale sector kreunt onder de besparingen gaan we dat negeren als de bedelaars aan de ingang van diezelfde Aldi. Wie zich niet kan inbeelden wat een besparing in de zorg kan teweeg brengen, moet nu maar eens kijken naar Italië en Spanje. 

 

Terwijl iedereen de verpleegkundigen met veel toeters en bellen een hart onder de riem steekt, moeten mijn collega’s na hun shift lege rekken aantreffen in de winkel, dankzij een bende hamsters die overduidelijk met de schijt zitten. Gelukkig kan er toch nog opvang geregeld worden vanaf 8u30, zodat de vroegdienst om 6u45 al op de dienst kan zijn voor de overdracht door onze nachtcollega’s. Overal op straat zien we onze medemens lopen met mondmaskers aan, als steunbetoog voor het tekort aan beschermend materiaal in de zorgsector. En als dat nog niet genoeg is, breken ze ook nog eens in in de auto’s van thuisverpleegkundigen om mondmaskers te stelen. Gelukkig mogen we dan thuis komen en horen dat de buren een lockdownfeestje geven om ons er aan te herinneren dat het nog lang zal duren.

 

Graag wil ik nog zeggen dat de helden niet enkel in de zorgsector werken. Ik ontspan na het werk graag met een dagelijkse portie Youtube en ben de medewerker van Telenet enorm dankbaar om mij te helpen met mijn internetstoring. Ik ben de kassiersters en rekkenvullers van de supermarkt dankbaar zodat ik nog eten kan kopen voor mijn gezin, alsook de transportsector om het daar te krijgen. Ik ben de vele mensen die mondmaskers aan het naaien zijn dankbaar. Ik ben de kinderopvang van mijn dochter dankbaar zodat ik kan gaan werken. Ik ben de politie dankbaar om de grenzen te sluiten en de achterdeur-café’s op te sporen. Ik ben de mensen die plichtbewust thuis blijven dankbaar. Kortom: we zijn allemaal helden, en dat mag ook eens gezegd worden. En als je dan toch iets wil doen om de zorg te helpen, denk dan goed na voor je het stemhokje in gaat in plaats van te applaudisseren. 

 

Nog een laatste woordje voor de klagers onder ons: we zijn allemaal moe, we hadden allemaal sh*t gepland en we hebben het allemaal lastig. En voor al die hamsterraars, party people en cafégangers: Go F*CK yourself!

 

This is The Odd Man saying: Man ik mis de McDonald's.

Meer lezen...

GENTJAZZ 2015 Dag 2

11 JUL 2015
GENTJAZZ 2015 Dag 2


 

GENTJAZZ 2015 dag 2

 

Zaterdag 11 juli : subtiele flexibiliteit.

 

Vandaag staan lokale artiesten, Europese helden, New York’s finest, East and Westcoast en Afrika mmo samen naast elkaar. Nog maar eens een bewijs hoe breed en veelzijdig Flamand kan programmeren.  Op naar het tweede avontuur op rij.

 

ABDULLAH IBRAHIM Mukashi Trio.Minimalisme met Arabische en Japanse invloeden. De inmiddels tachtig jarige Abdullah is niet direct wat je een vrolijke Frans noemt, maar deze pionier van de Jazz is wel een iconische pianist. Hij was een van de artiesten die tijdens de eerste jaargang van het Gent Jazz Festival in het Gravensteen op de planken stond. Zowel in Mukashi (2014) als in The Song Is My Story (2015) vinden we Ibrahims verhalende kracht terug. Op Mukashi (Japans voor “Er was eens…”) treffen we de pianist in een eerder nostalgische bui. Hij begint er alleen aan en we horen een gevarieerd en soundtrackachtig geheel, niet bijster vrolijk, doch lichtvoetig. Helaas worden we wat gestoord door geroezemoes en getetter van mensen die nog op zoek zijn naar hun genummerd stoeltje.  Abdullah lijkt zich daar niet aan te storen, concentreert zich ten volle op zijn muziek dat heel wiegend overkomt, maar zeker niet in de zin van slaapverwekkend. Wat later gaat een heuse contrabassolo de melodieuze dwarsfluit vooraf en krijgen we enige dynamiek en een warm applaus. En dan gaat het trio weer rustig kabbelend verder. Eerlijk gezegd een moeilijk te vatten en vol te houden concert. Abdullah Ibrahim (piano), Cleave Guyton (fluit, klarinet), Noah Jackson (cello, bas)

 

CHARLES LLOYD QUARTET. Charles Lloyd, 77 ondertussen, is een immer kwieke post-bopper, die in 2013 nog hét concert van Jazz Middelheim speelde, en er moeiteloos in slaagt gevestigde waarden (jong en iets ouder) in zijn bands met zich mee te krijgen. En hij ziet er verdomd patent uit. Deze saxofonist en fluitspeler kan ook rustig thuis blijven en op zijn lauweren rusten, maar gelukkig kiest hij ervoor te blijven vernieuwen en spelen. Zo ook op Gentjazz. Lloyd stuwt met ogenschijnlijk verbazend gemak zijn kwartet naar creatieve hoogtes. Ze spelen heel intuitief, vooral tijdens Wild Man Dance Suite onder leiding van Charles die heel intense melodiëen uit zijn longen en blaasinstrument perst. Uiteraard houdt hij zijn sax wanneer pianist Clayton soleert. Alles wordt vastgehouden door een hypnotiserende bas en strakke ritmes. Het is en blijft heerlijk om de sax en de piano te horen dialogeren . Wat een fascinerende afsluiter van de tweede dag. We zijn in de ban van virtuositeit. Charles Lloyd (saxofoon), Gerald Clayton (piano), Joe Sanders (contrabas), Kendrick Scott (drums)

 

(lv)

GENTJAZZ 2015 Dag 2
GENTJAZZ 2015 Dag 2
GENTJAZZ 2015 Dag 2
GENTJAZZ 2015 Dag 2