Novelists Fr
Stake – Critical Method
King Hiss - Earthquaker
Opeth – In Cauda Venenum
Tool - Fear Inoculum
Killswitch Engage - Atonement
Agenda
03 APR
Millionaire
04 APR
Fleddy Melculy
04 APR
Within Temptation & Evanescence
11 APR
Simple Minds
12 APR
Paaspop
14 APR
TaxiWars
16 APR
Parkway Drive
19 APR
Lamb Of God
23 APR
Bon Iver
25 APR
Compact Disk Dummies
30 APR
Nick Cave
15 MEI
Arno
15 MEI
Masters of Reality
17 MEI
Waregemse Metal Day
24 MEI
W-Festival
05 JUN
Marky Ramone's Blitzkrieg
07 JUN
Vestrock
10 JUN
Rammstein
14 JUN
Best Kept Secret
17 JUN
Green Day
18 JUN
Eric Clapton
21 JUN
TW Classic
21 JUN
Hellfest
27 JUN
Rock The Night
27 JUN
Grensrock
05 JUL
Rock Werchter
09 JUL
Iron Maiden
19 JUL
Zwarte Cross
09 AUG
Voltage festival 2020
09 AUG
Alcatraz
08 SEP
Elton John
19 OKT
Peter Hook
29 OKT
Kensington

The odd man

The Almighty Cornholio


 

 

“My people are without TP for their bungholes”

 

Uiteraard heb ik deze maand terug veel materie om over te schrijven. We herbeleven als mensheid terug een beetje de hoogdagen van de pest, maar dan met wifi. We staan voor een ongekende situatie met ongekende gevolgen en waarvan de fallout onmogelijk te voorspellen is. Wat wel te voorspellen is, is het lot van de Britse en Nederlandse regering, die het lumineuze idee hebben om met de helft minder IC bedden dan in België, de kaart van de groepsimmuniteit te spelen. They are f*cked! Hier zal ik het echter niet over hebben. Ik zou ook een hele ‘rant’ kunnen geven over de vele debielen die in Sluis wat gingen flaneren of lockdownfeestjes bijwoonden en hoe zij er voor zullen zorgen dat dit alles veel erger zal zijn en langer zal duren. Maar ook hierover zal ik het kort houden. Onthou wie de ‘zakzetters’ zijn! Dan kunnen we ze na afloop deporteren naar idiootland!

 

Tijdens deze Covid-dagen zien we op het nieuws evenveel solidariteit rondvliegen als lege beloftes in verkiezingstijd. Op zich wel prachtig, want we kunnen het gebruiken. Maar wat me verkracht in mijn poepenholleke is de steun voor de zorgsector met de witte lakens en het handjesgeklap. Hoewel ik de attentie apprecieer, wuif ik dit cadeau weg als kousen onder de kerstboom. Ik ben verpleegkundige. COVID-19 of niet, ik doe gewoon mijn job zoals van mij verwacht wordt. Toen de regering echter vergaande besparingen doorvoerde in onze sector, zodat ik en mijn collega’s nog meer worden uitgerokken dan het voorvelleke van een tiener en wij met de witte woede massaal op straat kwamen, was er helemaal geen geklap of witte vlaggen. We konden amper op steun of begrip rekenen. Wanneer beslist werd om op een klein facet van het cultuurbudget zestig procent te besparen, zag je plots overal partieel geel gekleurde smoelboek profielfoto’s opduiken. Daarbovenop alle BV’s op straat en hopla! Ze krijgen meer aandacht dan de peuter die zich op de grond gooit in “den Aldi”. Maar wanneer een cruciale sector kreunt onder de besparingen gaan we dat negeren als de bedelaars aan de ingang van diezelfde Aldi. Wie zich niet kan inbeelden wat een besparing in de zorg kan teweeg brengen, moet nu maar eens kijken naar Italië en Spanje. 

 

Terwijl iedereen de verpleegkundigen met veel toeters en bellen een hart onder de riem steekt, moeten mijn collega’s na hun shift lege rekken aantreffen in de winkel, dankzij een bende hamsters die overduidelijk met de schijt zitten. Gelukkig kan er toch nog opvang geregeld worden vanaf 8u30, zodat de vroegdienst om 6u45 al op de dienst kan zijn voor de overdracht door onze nachtcollega’s. Overal op straat zien we onze medemens lopen met mondmaskers aan, als steunbetoog voor het tekort aan beschermend materiaal in de zorgsector. En als dat nog niet genoeg is, breken ze ook nog eens in in de auto’s van thuisverpleegkundigen om mondmaskers te stelen. Gelukkig mogen we dan thuis komen en horen dat de buren een lockdownfeestje geven om ons er aan te herinneren dat het nog lang zal duren.

 

Graag wil ik nog zeggen dat de helden niet enkel in de zorgsector werken. Ik ontspan na het werk graag met een dagelijkse portie Youtube en ben de medewerker van Telenet enorm dankbaar om mij te helpen met mijn internetstoring. Ik ben de kassiersters en rekkenvullers van de supermarkt dankbaar zodat ik nog eten kan kopen voor mijn gezin, alsook de transportsector om het daar te krijgen. Ik ben de vele mensen die mondmaskers aan het naaien zijn dankbaar. Ik ben de kinderopvang van mijn dochter dankbaar zodat ik kan gaan werken. Ik ben de politie dankbaar om de grenzen te sluiten en de achterdeur-café’s op te sporen. Ik ben de mensen die plichtbewust thuis blijven dankbaar. Kortom: we zijn allemaal helden, en dat mag ook eens gezegd worden. En als je dan toch iets wil doen om de zorg te helpen, denk dan goed na voor je het stemhokje in gaat in plaats van te applaudisseren. 

 

Nog een laatste woordje voor de klagers onder ons: we zijn allemaal moe, we hadden allemaal sh*t gepland en we hebben het allemaal lastig. En voor al die hamsterraars, party people en cafégangers: Go F*CK yourself!

 

This is The Odd Man saying: Man ik mis de McDonald's.

Meer lezen...

GENTJAZZ 2015 Dag 4

16 JUL 2015
GENTJAZZ 2015 Dag 4


 

GENTJAZZ dag 4 : Ladies night

 

15/07/2015

 

Traditiegetrouw gaat het tweede luik van dit festival breder en kiest voor genres die ergens wel aansluiten bij de eerder klassieke jazz die we konden bewonderen in het meer dan geslaagde eerste luik.  De puike organisatie koos voor een heuse vrouwenavond en het zal niemand gespeten hebben. We integendeel. Het talrijk opgekomen publiek smulde ervan. Gentjazz kan niet meer stuk en in de wetenschap wat ons nog te wachten staat mag nu al besloten worden tot de beste editie ooit.

Je kan al beginnen met zich af te vragen waarom de super getalenteerde ANDREYA TRIANA niet internationaal doorbreekt . Ze bracht op het befaamde Ninja Tune label Lost Where I belong en Giants uit, werkte samen met Bonobo en passeerde niet onopgemerkt bij Jools Holland. Deze heerlijke casual Britse lady weet het publiek probleemloos in te palmen met een soort ingetogen grootsheid die je zelden tegenkomt. Eigenlijk heeft ze iets van de vroegere en betere Moloko meets Simply Red. De electronica is heel subtiel aanwezig en Andreya zorgt via modules voor haar eigen backing vocals.  Haar diepe, soulvolle en heel persoonlijke stem en haar gedrevenheid en enthousiasme zorgt voor een publiek dat snel meegaat. Zeker wanneer ze een héél warme versie van Lauren Hill’s Lullaby ten berde brengt. Domper op de feestvreugde was wel een band die je nu en dan zag twijfelen en aan overtuigingskracht miste.Zo viel bijvoorbeeld Song For A Friend wat in het water.

MELANIE DE BIASIO Melanie De Biasio (zang, dwarsfluit), Pascal Paulus (vintage keyboards, gitaar), Pascal Mohy (piano), Dré Pallemaerts (drums, percussie)

In de jazzscène weet Melanie De Biasio met haar naturelle, warme en heldere stemtimbre al jarenlang haar publiek te ontroeren. Recentste album No Deal bracht haar carrière afgelopen jaar in een stroomversnelling. Vorig jaar bracht ze al een begeesterend concert op Gent Jazz Festival .Deze Italiaanse Belg uit Charleroi speelt dus jazz, wat zij eerder blues noemt. Ze mooi om naar te kijken en mooi om naar te luisteren. Natural beauty en voice overheersen, zodat je steeds meer van haar muziek wil horen en genieten. Het is duidelijk dat er meer dan één Beth Gibbons bestaat. We krijgen een zeer ingetogen en subtiele start. Wat een stem. Zo puur. Het geroezemoes van het publiek  werkt  als een rode lap op haar fragiele set en verhindert  ruimte voor bewondering en verwondering, zodat ze eigenlijk meer tot haar recht zou komen in een zaal of theater. Ze bleef halsstarrig in haar eigen wereldje, communiceerde nauwelijks met het publiek zodat vooraan op de eerste rijen staan de boodschap was. Melanie schildert donkere taferelen - met haar monotone diepe stem - intrieste blik, met dwarsfluit als vaste metgezel. De band is een symbiose tussen elektronica, vleugel en een stampende drummer als onnavolgbare motor van de band. Melanie eindigt toepasselijk met ‘I’m gonna leave you’. Het meegaan door het publiek in haar minimalistische repetitieve muzikale trip is niet echt geslaagd te noemen, zelfs al was er een bisrondje.

Op naar het feest van ZAZ. Paris (2014) is een ode aan de Franse hoofdstad met 11 covers en twee nieuwe nummers en wordt hier zowat integraal gebracht. Voor het album kreeg ze medewerking van bijvoorbeeld Charles Aznavour, Quincy Jones en Thomas Dutronc. “Paris sera toujours Paris! La plus belle ville du monde” vat het album prima samen. Speciaal voor Gent Jazz Festival treedt Zaz aan in een uitgebreide bezetting met het  Ghent Youth Jazz Orchestra. Zaz brengt dus een ode aan de stad Parijs van de jaren dertig uit de vorige eeuw tot nu, waarbij ze geroutineerde chansonniers gaat voeren, maar dan wel subliem. met bigband, stuk voor stuk supermuzikanten. Ze bezit een misthoorn, en een schwung ala charme waarmee ze moeiteloos de tent inpakt. ze wordt werkelijk op handen gedragen,  en spreekt een aardig woordje Frans (c'est comme une reveille comme ils disent en Francais) . Alle soms clichématige ingrediënten voor een dijk van een concert zijn aanwezig. Als een 30ies diva het podium opstappen, charlestonsfeertje, humor, entertainment en communicatie. Met Parissienne begint het feest dat niet meer zal stoppen. Paris s’eveille zet de tent definitief op haar kop. Zaza heeft er duidelijk zin in en sleurt een heus mannenkoortje het podium op.  Met plezier geeft Zaza ruimte aan de voortreffelijke blazerssectie en aan boven,genoemde vier zwarte heren.  Puur muzikaal gezien was het echter niet zo spitant en perfect, maar onze no nonsense Zazaatje deed er alles aan om het publiek – dat nog een beetje mak was na de bezinning van Melanie - mee te krijgen. En daarin is ze met verve geslaagd.

 

(Lode Vanassche)

GENTJAZZ 2015 Dag 4
GENTJAZZ 2015 Dag 4
GENTJAZZ 2015 Dag 4
GENTJAZZ 2015 Dag 4
GENTJAZZ 2015 Dag 4
GENTJAZZ 2015 Dag 4
GENTJAZZ 2015 Dag 4
GENTJAZZ 2015 Dag 4