GENTJAZZ dag 4 : Ladies night
15/07/2015
Traditiegetrouw gaat het tweede luik van dit festival breder en kiest voor genres die ergens wel aansluiten bij de eerder klassieke jazz die we konden bewonderen in het meer dan geslaagde eerste luik. De puike organisatie koos voor een heuse vrouwenavond en het zal niemand gespeten hebben. We integendeel. Het talrijk opgekomen publiek smulde ervan. Gentjazz kan niet meer stuk en in de wetenschap wat ons nog te wachten staat mag nu al besloten worden tot de beste editie ooit.
Je kan al beginnen met zich af te vragen waarom de super getalenteerde ANDREYA TRIANA niet internationaal doorbreekt . Ze bracht op het befaamde Ninja Tune label Lost Where I belong en Giants uit, werkte samen met Bonobo en passeerde niet onopgemerkt bij Jools Holland. Deze heerlijke casual Britse lady weet het publiek probleemloos in te palmen met een soort ingetogen grootsheid die je zelden tegenkomt. Eigenlijk heeft ze iets van de vroegere en betere Moloko meets Simply Red. De electronica is heel subtiel aanwezig en Andreya zorgt via modules voor haar eigen backing vocals. Haar diepe, soulvolle en heel persoonlijke stem en haar gedrevenheid en enthousiasme zorgt voor een publiek dat snel meegaat. Zeker wanneer ze een héél warme versie van Lauren Hill’s Lullaby ten berde brengt. Domper op de feestvreugde was wel een band die je nu en dan zag twijfelen en aan overtuigingskracht miste.Zo viel bijvoorbeeld Song For A Friend wat in het water.
MELANIE DE BIASIO Melanie De Biasio (zang, dwarsfluit), Pascal Paulus (vintage keyboards, gitaar), Pascal Mohy (piano), Dré Pallemaerts (drums, percussie)
In de jazzscène weet Melanie De Biasio met haar naturelle, warme en heldere stemtimbre al jarenlang haar publiek te ontroeren. Recentste album No Deal bracht haar carrière afgelopen jaar in een stroomversnelling. Vorig jaar bracht ze al een begeesterend concert op Gent Jazz Festival .Deze Italiaanse Belg uit Charleroi speelt dus jazz, wat zij eerder blues noemt. Ze mooi om naar te kijken en mooi om naar te luisteren. Natural beauty en voice overheersen, zodat je steeds meer van haar muziek wil horen en genieten. Het is duidelijk dat er meer dan één Beth Gibbons bestaat. We krijgen een zeer ingetogen en subtiele start. Wat een stem. Zo puur. Het geroezemoes van het publiek werkt als een rode lap op haar fragiele set en verhindert ruimte voor bewondering en verwondering, zodat ze eigenlijk meer tot haar recht zou komen in een zaal of theater. Ze bleef halsstarrig in haar eigen wereldje, communiceerde nauwelijks met het publiek zodat vooraan op de eerste rijen staan de boodschap was. Melanie schildert donkere taferelen - met haar monotone diepe stem - intrieste blik, met dwarsfluit als vaste metgezel. De band is een symbiose tussen elektronica, vleugel en een stampende drummer als onnavolgbare motor van de band. Melanie eindigt toepasselijk met ‘I’m gonna leave you’. Het meegaan door het publiek in haar minimalistische repetitieve muzikale trip is niet echt geslaagd te noemen, zelfs al was er een bisrondje.
Op naar het feest van ZAZ. Paris (2014) is een ode aan de Franse hoofdstad met 11 covers en twee nieuwe nummers en wordt hier zowat integraal gebracht. Voor het album kreeg ze medewerking van bijvoorbeeld Charles Aznavour, Quincy Jones en Thomas Dutronc. “Paris sera toujours Paris! La plus belle ville du monde” vat het album prima samen. Speciaal voor Gent Jazz Festival treedt Zaz aan in een uitgebreide bezetting met het Ghent Youth Jazz Orchestra. Zaz brengt dus een ode aan de stad Parijs van de jaren dertig uit de vorige eeuw tot nu, waarbij ze geroutineerde chansonniers gaat voeren, maar dan wel subliem. met bigband, stuk voor stuk supermuzikanten. Ze bezit een misthoorn, en een schwung ala charme waarmee ze moeiteloos de tent inpakt. ze wordt werkelijk op handen gedragen, en spreekt een aardig woordje Frans (c'est comme une reveille comme ils disent en Francais) . Alle soms clichématige ingrediënten voor een dijk van een concert zijn aanwezig. Als een 30ies diva het podium opstappen, charlestonsfeertje, humor, entertainment en communicatie. Met Parissienne begint het feest dat niet meer zal stoppen. Paris s’eveille zet de tent definitief op haar kop. Zaza heeft er duidelijk zin in en sleurt een heus mannenkoortje het podium op. Met plezier geeft Zaza ruimte aan de voortreffelijke blazerssectie en aan boven,genoemde vier zwarte heren. Puur muzikaal gezien was het echter niet zo spitant en perfect, maar onze no nonsense Zazaatje deed er alles aan om het publiek – dat nog een beetje mak was na de bezinning van Melanie - mee te krijgen. En daarin is ze met verve geslaagd.
(Lode Vanassche)