Rawdriguez - Asylum Of The Arcane
Novelists Fr
Stake – Critical Method
King Hiss - Earthquaker
Opeth – In Cauda Venenum
Tool - Fear Inoculum
Agenda
11 APR
Simple Minds
12 APR
Paaspop
14 APR
TaxiWars
16 APR
Parkway Drive
19 APR
Lamb Of God
23 APR
Bon Iver
25 APR
Compact Disk Dummies
30 APR
Nick Cave
15 MEI
Arno
15 MEI
Masters of Reality
17 MEI
Waregemse Metal Day
24 MEI
W-Festival
05 JUN
Marky Ramone's Blitzkrieg
07 JUN
Vestrock
10 JUN
Rammstein
14 JUN
Best Kept Secret
17 JUN
Green Day
18 JUN
Eric Clapton
21 JUN
Hellfest
21 JUN
TW Classic
27 JUN
Rock The Night
27 JUN
Grensrock
05 JUL
Rock Werchter
09 JUL
Iron Maiden
19 JUL
Zwarte Cross
09 AUG
Alcatraz
09 AUG
Voltage festival 2020
08 SEP
Elton John
19 OKT
Peter Hook
29 OKT
Kensington

The odd man

The Almighty Cornholio


 

 

“My people are without TP for their bungholes”

 

Uiteraard heb ik deze maand terug veel materie om over te schrijven. We herbeleven als mensheid terug een beetje de hoogdagen van de pest, maar dan met wifi. We staan voor een ongekende situatie met ongekende gevolgen en waarvan de fallout onmogelijk te voorspellen is. Wat wel te voorspellen is, is het lot van de Britse en Nederlandse regering, die het lumineuze idee hebben om met de helft minder IC bedden dan in België, de kaart van de groepsimmuniteit te spelen. They are f*cked! Hier zal ik het echter niet over hebben. Ik zou ook een hele ‘rant’ kunnen geven over de vele debielen die in Sluis wat gingen flaneren of lockdownfeestjes bijwoonden en hoe zij er voor zullen zorgen dat dit alles veel erger zal zijn en langer zal duren. Maar ook hierover zal ik het kort houden. Onthou wie de ‘zakzetters’ zijn! Dan kunnen we ze na afloop deporteren naar idiootland!

 

Tijdens deze Covid-dagen zien we op het nieuws evenveel solidariteit rondvliegen als lege beloftes in verkiezingstijd. Op zich wel prachtig, want we kunnen het gebruiken. Maar wat me verkracht in mijn poepenholleke is de steun voor de zorgsector met de witte lakens en het handjesgeklap. Hoewel ik de attentie apprecieer, wuif ik dit cadeau weg als kousen onder de kerstboom. Ik ben verpleegkundige. COVID-19 of niet, ik doe gewoon mijn job zoals van mij verwacht wordt. Toen de regering echter vergaande besparingen doorvoerde in onze sector, zodat ik en mijn collega’s nog meer worden uitgerokken dan het voorvelleke van een tiener en wij met de witte woede massaal op straat kwamen, was er helemaal geen geklap of witte vlaggen. We konden amper op steun of begrip rekenen. Wanneer beslist werd om op een klein facet van het cultuurbudget zestig procent te besparen, zag je plots overal partieel geel gekleurde smoelboek profielfoto’s opduiken. Daarbovenop alle BV’s op straat en hopla! Ze krijgen meer aandacht dan de peuter die zich op de grond gooit in “den Aldi”. Maar wanneer een cruciale sector kreunt onder de besparingen gaan we dat negeren als de bedelaars aan de ingang van diezelfde Aldi. Wie zich niet kan inbeelden wat een besparing in de zorg kan teweeg brengen, moet nu maar eens kijken naar Italië en Spanje. 

 

Terwijl iedereen de verpleegkundigen met veel toeters en bellen een hart onder de riem steekt, moeten mijn collega’s na hun shift lege rekken aantreffen in de winkel, dankzij een bende hamsters die overduidelijk met de schijt zitten. Gelukkig kan er toch nog opvang geregeld worden vanaf 8u30, zodat de vroegdienst om 6u45 al op de dienst kan zijn voor de overdracht door onze nachtcollega’s. Overal op straat zien we onze medemens lopen met mondmaskers aan, als steunbetoog voor het tekort aan beschermend materiaal in de zorgsector. En als dat nog niet genoeg is, breken ze ook nog eens in in de auto’s van thuisverpleegkundigen om mondmaskers te stelen. Gelukkig mogen we dan thuis komen en horen dat de buren een lockdownfeestje geven om ons er aan te herinneren dat het nog lang zal duren.

 

Graag wil ik nog zeggen dat de helden niet enkel in de zorgsector werken. Ik ontspan na het werk graag met een dagelijkse portie Youtube en ben de medewerker van Telenet enorm dankbaar om mij te helpen met mijn internetstoring. Ik ben de kassiersters en rekkenvullers van de supermarkt dankbaar zodat ik nog eten kan kopen voor mijn gezin, alsook de transportsector om het daar te krijgen. Ik ben de vele mensen die mondmaskers aan het naaien zijn dankbaar. Ik ben de kinderopvang van mijn dochter dankbaar zodat ik kan gaan werken. Ik ben de politie dankbaar om de grenzen te sluiten en de achterdeur-café’s op te sporen. Ik ben de mensen die plichtbewust thuis blijven dankbaar. Kortom: we zijn allemaal helden, en dat mag ook eens gezegd worden. En als je dan toch iets wil doen om de zorg te helpen, denk dan goed na voor je het stemhokje in gaat in plaats van te applaudisseren. 

 

Nog een laatste woordje voor de klagers onder ons: we zijn allemaal moe, we hadden allemaal sh*t gepland en we hebben het allemaal lastig. En voor al die hamsterraars, party people en cafégangers: Go F*CK yourself!

 

This is The Odd Man saying: Man ik mis de McDonald's.

Meer lezen...

GENTJAZZ 2015 Dag 7

19 JUL 2015
GENTJAZZ 2015 Dag 7


 

GENTJAZZ - dag 7

 

Perfecte afsluiter van de beste Gentjazz ooit met een imposante Gregory Porter

 

Het festival blijft steeds borgen wat goed is en verfijnen wat beter kan. Zo kregen we een Garden Stage voor nieuw, jong en vooral Belgisch talent. De catering is nog steeds om u tegen te zeggen. Het zijn niet alleen de muzikanten en de pers die verwend worden, maar vooral het publiek. GJ creëerde een kader waar je in alle rust kon genieten van de fantastische muziek en van de fantastische sfeer op de fantastische site. Driemaal fantastisch in een zin dus, en laat dit vooral geen vleierij zijn. Het is gewoon zo. En zo is dit gegroeid tot een van de beste festivals. Getuige hiervan de vijf uitverkochte dagen.  En met Porter kon men zich geen betere afsluiter inbeelden. Zou perfectie dan toch bestaan?

 

SNARKY PUPPY  Michael League (bas), Justin Stanton (trompet, keys), Mike Maher (trompet), Chris Bullock (sax), Bob Lanzetti (gitaar), Shaun Martin (keys), Bill Laurance (keys), Nate Werth (percussie), Larnell Lewis (drums).

 

Snarky Puppy sluit geen compromissen en laat zich inspireren door zowel Herbie Hancock, Björk, James Brown als Radiohead. Hun minimalistische en compromisloze aanpak doet aan Jaga Jazzist denken. Het podium staat lekker vol met percussie, twee drummers, drie blazers, effectenman, bas  en opdringerige gitaar,soms tot vier toetsenisten… Wat ze hun ‘Farm’ noemen telt eigenlijk 40 leden zodat deze steeds met wisselende bezettingen spelen.  Met zovelen trappen ze dan ook in de val van bombast, ondanks sobere basislijntjes. Gezapig loopt de tent vol en het publiek wordt vakkundig opgewarmd. We krijgen gelaagdheid en vele klanktapijtjes en voor de zoveelste keer mag op dit festival het woord speelplezier in de mond genomen worden. Deze Amerikaanse grootheden doen hun zin, spelen zowat alle genres en het publiek lijkt ervan te smullen. Gestructureerde en melodieuze chaos.

 

NENEH CHERRY with RocketNumberNine . Neneh Cherry (zang), Ben Page (synths), Tom Page (drums)

 

Met het risico genadeloos neergesabeld te worden durf ik beweren dat de Zweedse schoonheid wat tegenviel. Er stonden niet echt muzikanten op het podium en met een drummer  en een toesten/effectenman kregen we een hoop electronica door de strot geramd. Neneh begint in ware hiphopstijl te debiteren, begint er dus eerder sober aan en ziet er toch nog ietwat patent uit, hoewel ze eerder mee heeft van onze kinderoppas. Ze vindt het heel leuk om ons te zien en met Recovery begin ik te vrezen voor een makke set. De tent loopt wel vol, maar ze laat ook de tent voor een deel leeglopen omdat een groot deel anders verwacht had.Geen best of van haar gouden jaren tachtig of negentig, maar eerder de experimentele toer op. You like it or not, als het maar goed gebracht wordt.  Daarenboven brent ze nog een afgekookte versie van haar wereldhit Manchild. Rock 9 zorgt wat voor animo. Enkel de harde kern geniet met volle teugen van het trio. “To many faces of Jazz”, beweert Neneh, en de band laat pertinent de bas door merg en been snijden. Wat mij betreft sloeg de vonk niet over. Maar daar trok ze zich geen reet van aan. Maakt van koppigheid en eigenzinnigheid iemand een ware artieste?

 

 GREGORY PORTER Gregory Porter (zang), Chip Crawford (piano, toetsen), Aaron James (contrabas), Yosuke Sato (altsax), Emanuel Harrold (drums)

 

Gregory Porter geldt ongetwijfeld als een van de grootste hedendaagse vocalisten ter wereld. Hij combineert een fenomenale zangstem met doorleefde teksten, rijke melodieën en een volleerd songschrijverschap. Zijn passage op Gent Jazz Festival is de ideale aanloop naar de langverwachte release van zijn nieuwe album later dit jaar. Hij niet alleen fysiek een imposante verschijning, maar ook muzikaal. De meest zachtaardige, menslievende en liefdevolle man die ik ooit op een podium zag staan. Jesus! Gregory Porter loopt niet naast zijn schoenen en maakt zijn epitheton ‘legende’ wordt er parodoxaal alleen maar groter op omdat hij de gewone jongen met de pet (en wat voor een gek exemplaar) uit Californie gebleven is. Met een al even imposante band brengt hij onder meer het gros van zijn Grammy winnende ‘Liquid Stories’.  In zijn ware bescheidenheid bedankte Porter het warme publiek en de warme ontvangst en waande zich in zijn natuurlijke habitat: een kleine jazzclub in Harlem. Je wordt moeiteloos ingepakt met pareltjes als ‘Hey Laura’ en ‘No Love Dying’. Het gebeurt zelden of nooit dat ondergetekende tot tranen toe ontroerd raakt bij zo’n weergaloze schoonheid en puurheid. Nu wel dus. Er werd tevens in primeur aangekondigd dat Gregory Porter in de volgende lente  de AB en Roma passeert. Nu tickets kopen en gaan, eer het alweer uitverkocht is.

 

(lv)

 

 

 

GENTJAZZ 2015 Dag 7
GENTJAZZ 2015 Dag 7
GENTJAZZ 2015 Dag 7
GENTJAZZ 2015 Dag 7
GENTJAZZ 2015 Dag 7
GENTJAZZ 2015 Dag 7
GENTJAZZ 2015 Dag 7
GENTJAZZ 2015 Dag 7
GENTJAZZ 2015 Dag 7
GENTJAZZ 2015 Dag 7