Russian Circles
Baroness – Gold & Grey
The National
Rammstein -Rammstein
Brutus - Nest
In Flames - I, the Mask
Agenda
15 SEP
Schippersweekend 2019
22 SEP
Inhaler
17 OKT
ADE LIVE
22 OKT
Killswitch Engage
22 OKT
Angie Stone
30 OKT
Stef Kamiel Carlens
02 NOV
RGMC XXL
05 NOV
Sheila E
16 NOV
Nikki Lane
22 NOV
Agnostic Front
23 NOV
H8000 Hardcore H8000 Book
02 DEC
Bokassa
07 DEC
Max and Igor Cavalera
02 FEB
Sabaton
22 FEB
The Darkness
Fotogalerij
Photo report: Villa Pace / St- Niklaas 4-5 september
Photo report: Villa Pace / St- Niklaas 4-5 september
Blaudzun @ De Kreun
Blaudzun @ De Kreun
Chronicles 2014 Expo Kortrijk
Chronicles 2014 Expo Kortrijk
Photo report: The Dandy Warhols
Photo report: The Dandy Warhols
Filmvoorstelling "Image"
Filmvoorstelling "Image"
Photo report: Macy Gray
Photo report: Macy Gray
Desert Drones @ De Kreun
Desert Drones @ De Kreun
K's Choice @ De Casino - St-Niklaas
K's Choice @ De Casino - St-Niklaas
Concert report: Kamelot
Concert report: Kamelot
Photo report: Summerrock 2015 EM
Photo report: Summerrock 2015 EM
Concert report: Black Tolex
Concert report: Black Tolex
Photo report: Schippersweekend 2016
Photo report: Schippersweekend 2016
Filmfestival Oostende
Filmfestival Oostende
Photo report: Evanescence
Photo report: Evanescence

The odd man

Hotel Roborovski


 

 

“Up next: Hondenbordeel” #hiermetdieteef

 

Het meest voor de hand liggende thema om mijn literaire diarree van deze maand mee uit te schijten is onbetwistelijk de warmte en droogte van de afgelopen weken. Aan de andere kant ben ik er steevast van overtuigend dat jullie letterlijk geen ballen geïnteresseerd zijn om een column lang te lezen hoe mijn zak aan mijn billen plakte van het zweet, om nog maar te zwijgen van de geur! Als ik er bij stil sta is het meerendeel van de mensen gewoonweg helemaal niet geïnteresseerd in mij of wat ik uit kraam (aan deze mensen een welgemeende FU!). Aan de overige, vermoedelijk twee, mensen die wel enige interesse hebben: uw gebeden werden verhoord! In deze column komen er geen zweterige ballen aan te pas. Lees hier het relaas van een filosofische avond in de zetel.

 

Op 15 juli was ik met mijn prachtige vrouw aan het kijken naar het WTV-nieuws, toen een reportage van een dierenhotel aan bod kwam. Dit minuscule, banale bericht zette om de één of andere reden mijn bizarre en gestoorde grijze massa in werking. Tijd voor een grondige analyse. Volgens de reportage zijn er steeds minder mensen die hun dieren tijdens de verlofperiode in het asiel dumpen en meer en meer mensen die beroep doen op een dierenhotel. Deze hotels zijn perfect uitgerust zodat je met een gerust hartje Bobby en Felix kan achterlaten, terwijl jij van je strandvakantie geniet. Je kan zelfs via webcam vanaf het zwembad in Bodrum mee volgen hoe je geliefde viervoeter een drol legt in zijn kennel. Dit alles voor een “schamele” 150 euro per week (ongeveer de prijs van een goede beurt in de Wevelgemse plezierhuizen). Ik denk dat de meeste mensen een goedkoper hotel kunnen vinden via Trivago.

 

Hoe wij met onze dieren omgaan zegt veel over onze maatschappij de dag van vandaag. De woedekreten die we allemaal uitriepen wanneer we de beelden zagen van mishandelde dieren in slachthuizen, terwijl papa het vlees nog eens draaide op de BBQ, of de Dutroux-like woede wanneer een filmpje opduikt van een student die een katje uit het raam gooit. Ondertussen is niemand begaan met de dakloze man die aan de Aldi zit te bedelen. Ikzelf als dierenvriend neem hier ook op een passieve manier aan deel, want passief zijn is nu éénmaal mijn ding (de cijfertjes op mijn weegschaal zijn hier het bewijs van).

 

Anyhow, terug naar het dierenhotel... Ik ben die avond tot de volgende vaststelling gekomen. We hebben blijkbaar meer en meer kapitaal om aan onze huisdieren uit te geven. De welvaart van onze dieren is afhankelijk van de welvaart van de mensen. Ik hoor al heel mijn leven crisis hier en crisis daar, maar toch heb ik het gevoel dat de poel van welgestelde mensen alsmaar groter wordt. Mijn vooroordeel was dat enkel “gestekakkers” hun dieren naar zo’n luxueus hotel brengen. De “gewone werkmens” vraagt aan de buren om hun dieren te verzorgen wanneer ze op reis zijn, maar met een groeiende hoeveelheid “gestekakkers” is de kans echter groot dat de buren ook “gestekakkers” zijn. Vinden we die leuk? Nee, want “gestekakkers” doen hautain en zijn niet sympathiek. Gevolg: we hebben minder contact met onze buren. Gevolg van dit gevolg: we kunnen niet vragen aan de buren om op onze dieren te passen tijdens het verlof. Resultaat: we brengen onze dieren naar een dierenhotel. Iedereen in de straat, inclusief jezelf is een “gestekakker”.

 

Zoals je kan waarnemen is het een eindeloze, vicieuze cirkel van “gesten” en “kakken”. De grote vraag: waar is het begonnen? Dierenhotel of vervreemden van buren en medemens. De kip of het ei? Deze interessante kwestie zal me mijn hele leven blijven boeien. En dat allemaal door een banaal nieuws-item van het WTV-nieuws. Er zit altijd veel informatie in weinig nieuws.

 

This is The Odd Man Saying: Waar een levenswijze man van intussen 31 zomers zich zoal mee kan bezig houden.

Meer lezen...

Interview Avatar

13 NOV 2014
Interview Avatar


 

Avatar interview

 

Naar het schijnt zijn Scandinaviers goed in metal. Een van deze exponenten blijkt Avatar te heten. Niets te maken met een of andere oosterse godsdienst, wel met wat je denkt. In 2001 gestart als een eerder klassieke melodische metal band, zijn Johannes en co intussen geëvolueerd tot een heuse melodische technische death ’n roll ensemble met de nodige show en parfums. Ik mocht zanger en bezieler Johannes Eckerström interviewen. Tijdens het interview een ietwat frêle sympathieke knul, om later met een heus alter ego het podium te bestijgen. Johannes kon netjes in het Zweeds vertaalde vragen uitpikken. Je zal maar eens familie hebben die in hetzelfde dorp woont.

 

Hoe komt heavy metal in het landelijke Lindome? (Nabij Göteborg)

 

Omdat metal nu eenmaal landelijk is! Niet dat we geen keuze hadden, maar van alle jeugdculturen en subculturen leek metal het meest voor de hand liggende. Zeg maar rebellie tegen die eeuwig durende Hillbilly cultuur in Zweden. Het is moeilijker om in pakweg Berlijn te starten met een metal band dan in het landelijke Lindome.  In  het nabije Kungsbacka, waar je schoonbroer woont, valt er nog minder te beleven. Je kan niet anders dan naar Göteborg trekken om iets op te snuiven. Ik heb daar als jonge snaak ooit eens AC/DC mogen zien.

 

Hoe schrijf je jouw songs? Start je met een tekst, een idee, of als een gitarist – je startte met een Mexican Fender Telecaster – met een rif?

 

Eigenlijk was ik als snaak een piano en een trombonespeler, redelijk klassiek dus. De puberteit vroeg achter een gitaar. Nu start ik eerder met een tekst, maar  ook in samenspraak met de anderen een mix van alles. Trouwens, ik verkocht ooit die gitaar en nu wil ik dat verdomde ding terug.

 

Is het schrijven van nummers van anderen en van elkaar stelen, of is er een ‘Big Brain’ die alles beslist?

 

Zoals ik al zopas vertelde, zijn we geïnspireerd door elkaar. Er komt iemand aanzetten met iets, en als iedereen er van houdt, pikken we dit op. Vandaar de eeuwige angst dat, als we iets hebben, het al eens ergens zou kunnen bestaan. We doen liever aan het betere jatwerk, zoals bijvoorbeeld een reggae baslijn transponeren naar een heuse metalriff. Een beetje creativiteit kan geen kwaad. Ik zou eerder iets van Bach of Bob marley stelen dan van Judas Priest. Je kan moeilijk Breaking the Law herschrijven in een gelijkaardig  genre.

 

Waarom ‘ something in the way ‘?

 

Was gestart als B-kantje. We hadden even studiotijd over en the Ramones moesten het afleggen tegenover Nirvana. Niet voor Cobain hoor, we zijn enorm gefascineerd door Dave Grohl. Daarbij, iedere metalband covert een metalnummer, vaak met wat ironie. Wij deden iets anders en dan nog eens serieus.

 

Als iggy Pop naar de bank gaat, is hij duidelijk James Osterberg. Enkel op het podium is hij zijn alter ego Iggy. Kan dit een verklaring zijn waarom je op het podium make up en een outfit draagt?

 

Je doet me denken aan Alice Cooper. Je bent op het  podium iemand anders, maar toch dezelfde. Denk aan The Dice Man. Iedereen sprokkelt ikjes, maar je blijkft dezelfde. Nu ben je ander ikje als je mij interviewt. Vanavond ben je een ander ikje als je tegen je vrouw praat. Niets fake dus.

 

Ben je religieus?

 

Je lijkt op een leraar godsdienst! Ik ben ook leerkracht geweest. Zweden is wat moeilijk. Als je religieus bent, moet je overdrijven.  Next!

 

Hoe belangrijk zijn jullie clips? Ze zijn gewoonweg briljant en zeer goed geproduced!

 

Zie het als een totaalconcept. Ik streef ernaar om de muziek, het imago, een clip als allemaal onderdelen die van het geheel meer maken dan de som van die delen. Pure Gestalt dus.

 

Geef eens advies aan Steak Number 8.  

 

Goeie band. Veelbelovend. Leg de lat hoog en neem je vak ernstig. Zoek een eigen identiteit is plaats van anderen te willen nadoen. Vergelijk je dus niet met een andere band. Repeteer tot vervelens toe en zorg dat je net iets beter bent. En vooral, wees eerlijk, ook met jezelf. Identiteit en eerlijkheid zullen altijd overleven. We zijn niet Mili Vanilly, hé.

 

En je spreekt zo zacht, en nochtans heb je een misthoorn van een stem!

 

Je speelt ook wat gitaar, jij, hé? Je kan maar spelen als je oefent, constant oefent. Dit is wat ik doe met mijn keelgat, jong.

 

Nu worden we wel onderbroken zeker! De sympa zal zich direct transformeren in een eerder clowneske podiumgig en toch zichzelf blijven.

 

 

Even later stalkt Johannes het podium met een geschminkte kop, een hooghoed, lederen handschoentjes en een heuse stok. Hij verkent het podium en dirigeert zowaar het publiek. Gitarist Tim Öhrström en Jonas Jarlsby, samen met  bassist Henrik Sandelin, openenen de show, want dit is het wel, door unisono hun afro en andere kapsels cirkelgewijs rond te draaien terwijl drummer John Alfredsson in een waas van rook gehuld zat.  

 

We krijgen dus een portie metal in ons strot geramd met de nodige bombast en theatraliteit. Clown Eckerström nam even zijn hoed af en zette  “Torn Apart” in. Intussen hitste hij het volk verder op met zijn staf, dronk uit een vreemde beker en bracht zijn metalcircus naar een climax.

 

Een resem fans stonden mee te springen alsof hun leven ervan afhing. Drie kwart van het vrouwelijke gedeelte gingen volledig mee, terwijl hun mannen de zekerheid van den toog verkozen, bij wijze van spreken dus. ‘Dying to see you dead’ mokerde het best. Het publiek bleef geduldig en enthousiast wachten en meeschudden tot de clown zijn zogezegd persoonlijke en eigenzinnige show afgewerkt had. Ideale show, maar niet bijster origineel. Toch wel succesvol, ophitsend en redelijk fantastisch, ideaal voer voor de kenners en fans. Something in the way werd achterwege gelaten.

 

(LVK)