Russian Circles
Baroness – Gold & Grey
The National
Rammstein -Rammstein
Brutus - Nest
In Flames - I, the Mask
Agenda
15 SEP
Schippersweekend 2019
22 SEP
Inhaler
17 OKT
ADE LIVE
22 OKT
Killswitch Engage
22 OKT
Angie Stone
30 OKT
Stef Kamiel Carlens
02 NOV
RGMC XXL
05 NOV
Sheila E
16 NOV
Nikki Lane
22 NOV
Agnostic Front
23 NOV
H8000 Hardcore H8000 Book
02 DEC
Bokassa
07 DEC
Max and Igor Cavalera
02 FEB
Sabaton
22 FEB
The Darkness
Fotogalerij
Tomorrowland 2015
Tomorrowland 2015
Photo report: The Sore Losers
Photo report: The Sore Losers
Photo report: Crammerock 2016 - Saturday
Photo report: Crammerock 2016 - Saturday
Miava - Essay On Bentham
Miava - Essay On Bentham
Monster Magnet @ Trix
Monster Magnet @ Trix
Bockor Rock 2016
Bockor Rock 2016
Photo report: Wovenhand
Photo report: Wovenhand
Photo report: Royal Blood
Photo report: Royal Blood
John Garcia @ Trix
John Garcia @ Trix
Concert report: Headbangers Balls Fest 2016
Concert report: Headbangers Balls Fest 2016
Photo report: Tjens Matic
Photo report: Tjens Matic
Groezrock 2016
Groezrock 2016
AC/DC - Dessel
AC/DC - Dessel
Festival aan zee
Festival aan zee

The odd man

Hotel Roborovski


 

 

“Up next: Hondenbordeel” #hiermetdieteef

 

Het meest voor de hand liggende thema om mijn literaire diarree van deze maand mee uit te schijten is onbetwistelijk de warmte en droogte van de afgelopen weken. Aan de andere kant ben ik er steevast van overtuigend dat jullie letterlijk geen ballen geïnteresseerd zijn om een column lang te lezen hoe mijn zak aan mijn billen plakte van het zweet, om nog maar te zwijgen van de geur! Als ik er bij stil sta is het meerendeel van de mensen gewoonweg helemaal niet geïnteresseerd in mij of wat ik uit kraam (aan deze mensen een welgemeende FU!). Aan de overige, vermoedelijk twee, mensen die wel enige interesse hebben: uw gebeden werden verhoord! In deze column komen er geen zweterige ballen aan te pas. Lees hier het relaas van een filosofische avond in de zetel.

 

Op 15 juli was ik met mijn prachtige vrouw aan het kijken naar het WTV-nieuws, toen een reportage van een dierenhotel aan bod kwam. Dit minuscule, banale bericht zette om de één of andere reden mijn bizarre en gestoorde grijze massa in werking. Tijd voor een grondige analyse. Volgens de reportage zijn er steeds minder mensen die hun dieren tijdens de verlofperiode in het asiel dumpen en meer en meer mensen die beroep doen op een dierenhotel. Deze hotels zijn perfect uitgerust zodat je met een gerust hartje Bobby en Felix kan achterlaten, terwijl jij van je strandvakantie geniet. Je kan zelfs via webcam vanaf het zwembad in Bodrum mee volgen hoe je geliefde viervoeter een drol legt in zijn kennel. Dit alles voor een “schamele” 150 euro per week (ongeveer de prijs van een goede beurt in de Wevelgemse plezierhuizen). Ik denk dat de meeste mensen een goedkoper hotel kunnen vinden via Trivago.

 

Hoe wij met onze dieren omgaan zegt veel over onze maatschappij de dag van vandaag. De woedekreten die we allemaal uitriepen wanneer we de beelden zagen van mishandelde dieren in slachthuizen, terwijl papa het vlees nog eens draaide op de BBQ, of de Dutroux-like woede wanneer een filmpje opduikt van een student die een katje uit het raam gooit. Ondertussen is niemand begaan met de dakloze man die aan de Aldi zit te bedelen. Ikzelf als dierenvriend neem hier ook op een passieve manier aan deel, want passief zijn is nu éénmaal mijn ding (de cijfertjes op mijn weegschaal zijn hier het bewijs van).

 

Anyhow, terug naar het dierenhotel... Ik ben die avond tot de volgende vaststelling gekomen. We hebben blijkbaar meer en meer kapitaal om aan onze huisdieren uit te geven. De welvaart van onze dieren is afhankelijk van de welvaart van de mensen. Ik hoor al heel mijn leven crisis hier en crisis daar, maar toch heb ik het gevoel dat de poel van welgestelde mensen alsmaar groter wordt. Mijn vooroordeel was dat enkel “gestekakkers” hun dieren naar zo’n luxueus hotel brengen. De “gewone werkmens” vraagt aan de buren om hun dieren te verzorgen wanneer ze op reis zijn, maar met een groeiende hoeveelheid “gestekakkers” is de kans echter groot dat de buren ook “gestekakkers” zijn. Vinden we die leuk? Nee, want “gestekakkers” doen hautain en zijn niet sympathiek. Gevolg: we hebben minder contact met onze buren. Gevolg van dit gevolg: we kunnen niet vragen aan de buren om op onze dieren te passen tijdens het verlof. Resultaat: we brengen onze dieren naar een dierenhotel. Iedereen in de straat, inclusief jezelf is een “gestekakker”.

 

Zoals je kan waarnemen is het een eindeloze, vicieuze cirkel van “gesten” en “kakken”. De grote vraag: waar is het begonnen? Dierenhotel of vervreemden van buren en medemens. De kip of het ei? Deze interessante kwestie zal me mijn hele leven blijven boeien. En dat allemaal door een banaal nieuws-item van het WTV-nieuws. Er zit altijd veel informatie in weinig nieuws.

 

This is The Odd Man Saying: Waar een levenswijze man van intussen 31 zomers zich zoal mee kan bezig houden.

Meer lezen...

Interview: Graham Gouldman - 10CC

15 FEB 2016
Interview: Graham Gouldman - 10CC


 

10cc frontman Graham Gouldman

 

Songsmid pur sang 

 

Met spilfiguur Graham Gouldman bracht 10cc tien studioalbums uit waarvan een goeie 30 miljoen exemplaren over de toonbank gingen. Tien tijdloze singles haalden de hitparade. “Cijfers die tellen,” zou mijn wiskundeleraar gezegd hebben.

 

Gouldman is stichtend lid, bezieler en songschrijver van 10cc. Ik interview Mr. Gouldman om 10 uur ’s morgens. Hiermee ontkrachten we het cliché dat artiesten tot ’s middags in hun vlooienbak liggen. Als introductie vertel ik hem: “Ik leerde je kennen via James Last. De LP Non stop dancing, volume 11, niet stuk te krijgen.” Hij lacht smakelijk.


“Natuurlijk ken ik James Last. Wie niet? De slechtste versie van één van onze songs – I’m not in love – staat zonder twijfel op naam van Petula Clarck. Een discoversie, verdorie. Check het op YouTube. Afgrijselijk en tegelijkertijd om je een breuk te lachen.”

 

Op 19- en 20-jarige leeftijd schreef je 3 hits: For Your Love (The Yardbirds), No Milk Today (Herman’s Hermits) en Bus Stop (The Hollies). Dacht je niet dat je genoeg royalty’s ontving om al te rentenieren?

 

(Zonder aarzelen). Nee! Ik schrijf nooit songs om het geld. Wel omwille van het plezier en om het te doen. Kortom, het is een passie.

 

Vanwaar de naam 10cc?

 

Voorheen heten we Hotlegs en scoorden een hit met Neanderthal Man. Het was producer Jonathan King die afkwam met 10cc. Hij had gedroomd over een wereldbekende groep met die naam. Hij bedacht ook de naam Genesis voor de groep rond Peter Gabriel en Phil Collins. Het verhaal gaat dat 10cc haar naam ontleent aan de hoeveelheid sperma die de gemiddelde man kwijtraakt per zaadlozing (9cc). Aangezien wij net iets meer waren dan de gemiddelde man, moest de naam 10cc worden. Maar, dat is een verzinsel.

 

De meeste nummers zoals Dreadlock Holiday, The Wall Street Shuffle, I’m not in love, Art for Art’s Sake, I’m mandy fly me … schreef je samen met Eric Stewart. Wie schreef de muziek en wie de teksten?

 

Het was een samenwerking, we schreven die samen. Dreadlock Holiday van het album Bloody Tourists gaat over een toerist die in Jamaica doorlopend wordt lastiggevallen door mensen die geld van hem willen. Het verhaal is deels geïnspireerd op de ervaring van Eric Stewart tijdens een vakantie op Barbados. Ik neem de lead vocals voor mijn rekening plus bas en gitaar. Eric zit aan de toetsen. Het nummer werd een wereldsucces.
The Wall Street Shuffle gaat over de economie, de dollar en andere valuta en de teloorgang van het Britse pond. Inspiratie kwam via Lol Creme. We reden na het succes van Rubber Bullets in een limousine over Wall Street. Creme dacht meteen aan de titel Wall Street Shuffle.

 

Ik val nog altijd voor het basintermezzo halverwege I’m not in love.
Thank you very much, my friend.

 

Toen ik 16 was zong ik I’m so in love. Tijdens mijn vakantiejob aan de kust raakte ik tot over mijn oren verliefd op de caissière van de Unic. Helaas, het werd niks.

 

Dat is jammer. I’m not in love is origineel in bossanovastijl geschreven met percussie. But that was crap. Het kwam uiteindelijk in balladevorm uit. Het nummer is befaamd geworden vanwege het veelvuldig dubben van de zangstemmen, nog in het analoge tijdperk. Kevin Godley kwam aandraven met het idee om geen instrumenten te gebruiken maar enkel stemmen. A wall of sound met stemmen, ongeveer 250. Eric verzorgde de lead vocals. We voegden er nog wat toetsen, gitaar en Moog synthesizer aan toe. De stem die fluistert Be quiet, big boys don’t cry komt van onze secretaresse Kathy. Trouwens, wat was de naam van je vlam? (lacht)

 

Voel je op voorhand welk nummer een hit wordt?

 

Helaas niet. Het is onvoorspelbaar. Soms ben je overtuigd dat het een giller wordt en het raakt in de vergetelheid. Het omgekeerde gebeurt gelukkig ook.

 

Heb je nog altijd de behoefte om songs te schrijven?

 

Dit gaat niet over. Ik schrijf voortdurend nieuwe songs. Het is mijn gave, zo ben ik. Het zit in mijn DNA.

 

Is er nog contact met je vroegere kompanen Stewart, Godley & Creme?

 

Met Kevin Godley klikt het nog altijd. Hij is muziekvideoregisseur en maakt clips voor bijvoorbeeld U2, Sting, Eric Clapton… We schreven een album en toerden samen. Een fantastische kerel.

 

Naast muzikant ben je ook producer. Je produceerde in 1981 het album Pleasant Dreams van The Ramones.

 

Jawel. Een leuke ervaring. The Ramones waren wie ze waren. Beleefde gentlemen in leren jekkers en gescheurde jeans. Zowel getalenteerd als origineel, professioneel als punctueel. Jammer genoeg was de rivaliteit tussen Joey en Johnny Ramone al merkbaar. Een dispuut over de muzikale richting en een vrouwenkwestie zoals gewoonlijk.

 

Welke is de meest vreemde plaats waar je optrad?

 

Noord-Vietnam. Ik was daar op trektocht en had een gitaar bij me. Ik speelde nummers rond het kampvuur en de arme plaatselijke bevolking kwam uit hun tent gewikkeld in dekens. Dan merkte ik dorpsbewoners op met verbazingwekkende rode kapsels. Dat was het vreemdste publiek waarvoor ik ooit gespeeld heb. Na mijn optreden liepen ze geruisloos van waar ze gekomen waren. Vreemd, heel vreemd.

 

The Beatles of The Stones?

 

Zonder twijfel The Beatles.

 

Of ga je eerder voor The Beach Boys?

 

Euh, jawel. Wat een stemmen en wat een productie! Zo’n geweldige songschrijvers. Weet je wat? Momenteel draai ik hun cd Smile in mijn wagen.

 

Wat is volgens jou de definitie van een perfecte popsong?

 

Een lied dat je pakt en verbindt, je doet bewegen of huilen.

 

Wat mogen we verwachten van de komende optredens?

 

Voor mezelf wordt dat de camaraderie van een groep en het plezier om met een team vrienden te werken. Het publiek mag zich verwachten aan een hechte en met plezier spelende band. Naast mezelf (bas & zang) staan op het podium PAUL BURGESS (drums, mee op tour sinds het begin), RICK FENN (gitaar & zang sinds Dreadlock Holiday), MIKE STEVENS (sax, keyboards, zang sinds 1999) en MICK WILSON (gitaar, percussie, zang ook sinds 1999). We brengen alle hits aangevuld met een resem albumtracks. Eén song kreeg zelfs een ander arrangement mee.

 

Zoveel is duidelijk, Graham Gouldman is een gentleman. In 2014 werd hij meer dan terecht opgenomen in de Songwriters Hall of Fame. De herinneringen aan de kassierster van de Unic gelardeerd met een James Last soundtrack worden met de spreekwoordelijke mantel der liefde bedekt. We go for the real thing… en hopen van jou hetzelfde.

 

Foto - Interview:

 

Dirk Ghys

 

 

Wat: concert 10cc
Wanneer: zaterdag 27 februari – 20 uur
Waar: cc Zomerloos Gistel
Toegang: 28 euro
Info & reservaties: [email protected] of 059 27 98 71