Baroness – Gold & Grey
Bokassa - Crimson Riders
The National
Rammstein -Rammstein
Brutus - Nest
In Flames - I, the Mask
Agenda
23 JUN
Graspop 2019
23 JUN
Hellfest 2019
29 JUN
Grensrock 2019
30 JUN
Werchter 2019
02 JUL
Corrosion of Confidence
07 JUL
Ieperfest 2019
07 JUL
Cactusfestival
14 JUL
Bospop 2019
14 JUL
Sjock 2019
14 JUL
Bon Jovi
21 JUL
Melt 2019
27 JUL
Love Family Park
03 AUG
Roadkill 2019
04 AUG
Dranouter 2019
04 AUG
Cirque Magique 2019
04 AUG
Lokerse feesten
11 AUG
Voltage Festival 2019
11 AUG
Alcatraz 2019
13 AUG
Sziget 2019
18 AUG
W-Fest 2019
22 OKT
Angie Stone
30 OKT
Stef Kamiel Carlens
05 NOV
Sheila E
16 NOV
Nikki Lane
22 NOV
Agnostic Front
23 NOV
H8000 Hardcore H8000 Book
22 FEB
The Darkness
Fotogalerij
Photo report: Sziget 2017
Photo report: Sziget 2017
Concert Review: Flotsam and Jetsam
Concert Review: Flotsam and Jetsam
Photo report: Anthrax
Photo report: Anthrax
Photo report: Milk Inc.
Photo report: Milk Inc.
Cult Corner: Letz Zeppelin
Cult Corner: Letz Zeppelin
Festival report: Lokerse Feesten Metalday
Festival report: Lokerse Feesten Metalday
Photo report: Hooverphonic
Photo report: Hooverphonic
Photo report: Age of love - 10 Years
Photo report: Age of love - 10 Years
Concert report: Black Tolex
Concert report: Black Tolex
Sabaton @ Lotto Arena Antwerpen
Sabaton @ Lotto Arena Antwerpen
Photo report: Intergalactic Lovers
Photo report: Intergalactic Lovers
Photo report:  Zillion, The Final Rave
Photo report: Zillion, The Final Rave
Santa Cruz & Skid Row
Santa Cruz & Skid Row
Wolf & Dead Lord
Wolf & Dead Lord

The odd man

Een ode aan de norsheid


 

 

“Gelieve ‘Afscheid Nemen Bestaat Niet’ van ‘Marco Borsato’ af te spelen tijdens het lezen van deze column voor een optimale leeservaring”

 

Op 17 mei van dit godverdomde jaar zat ik in de zetel met mijn vrouw toen haar het wenen nabij stond. Bizar genoeg had ik ze die dag nog niet geslagen noch mentaal gekweld, dus kon ik deze emotionele status nog niet verklaren. Maar dan vertelde me ze het nieuws dat ik nooit had verwacht: Grumpy Cat heeft onze wereld verlaten. Gezien dit dier de kat is waar ik altijd van droomde breng ik deze maand een ode aan mijn ‘spirit animal’ door dé drie frustraties van de afgelopen maand op te sommen die mij nog meer grumpy hebben gemaakt dan een vroegtijdige ejaculatie.

 

Numero Uno: Game Of Thrones seizoen acht:

 

Je kan er niet naast kijken, van Newsmonkey tot HLN, van Man-Baby tot Loser-4-Ever-Virgin-Fan-Boy. Het internet is overgesatureerd met leeghoofdige meelopers die aan het b*tchen zijn over het laatste GOT-seizoen en hoe slecht het wel is, bla bla bla. En ik ben nu geen zak geïnteresseerd in al die kutmeningen. Voor mij was dit seizoen best wel OK. Ik vond het leuker toen er op donderdag geprotesteerd werd om deftigere redenen. Maar goed, de mama’s en papa’s zullen wel blij zijn dat hun kroost op donderdag terug naar school gaat en geëngageerd is in kwaliteitstelevisie. Soit, dit gegeven even ter zijde als de linkerkous na het masturberen. Terug naar de essentie!

 

Er werd zelfs een petitie gestart om dit seizoen te herproduceren. Ik zou eerder een petitie willen starten om die mannen een trap in hun poepenhol te verkopen, zodat ze, in de plaats van collectief te fanboy-zagen een collectieve prolaps krijgen. Dan hebben ze tenminste een reden om te zagen. Al die nerds kunnen er gewoon niet tegen dat de serie ten einde is en daarmee basta. Ze zijn even gefrustreerd als wanneer mama de borst wisselde voor de fles. Ze wisten toen al dat dat de laatste maal zou zijn dat ze een vrouwelijke tiet in het echt zouden aanschouwen zonder er een hoop geld voor te geven. Je zou voor minder een petitie starten om zo’n leed (weliswaar in een totaal andere vorm, maar de beleving zal voor hen vermoedelijk identiek zijn) te herbeleven.

En dan zijn er zelfs van die ‘poepgaais’ die in therapie moeten om het laatste GOT-seizoen te verwerken. Sorry, maar als je hiervoor in therapie moet, is je leven gewoonweg te goed en moet je snel eens naalden delen met heroïne-junks en je huis in brand steken. Dan heb je tenminste recht om mijn belastingsgeld te gebruiken voor therapie! Go f*ck yourself brat! Hier werd ik dus zeer grumpy van! NEXT!

 

 

Numero dos: Zwarte Zondag

 

Onvermijdelijk, de ‘Zwarte Zondag’ die België aan de grond heeft genageld. Het volk heeft de volgende generatie volksvertegenwoordigers gekozen. De winnaars en verliezers zijn gekend en ‘s maandags stond iedereen op met een Trumpiaanse kater. Facialbook was gevuld met nog meer verontwaardiging dan mijn vrouw toen ik toonde hoe “goed” ik de ramen had gelapt. Hoewel ongeveer de helft van de Vlamingen rechts en zelfs één vijfde van de Vlamingen extreem rechts heeft gestemd, is dit niet mijn grootste ergernis. Ik moet toegeven dat de vooruitzichten van een bruin hemdje met bijpassende fuck-me-botjes mij totaal niet zinnen, maar er is nog een grotere frustratie die als een donkere wolk boven mij staat te zeiken. We zien overal de verontwaardiging, maar nergens de trots. Ofwel werden massaal veel proteststemmen uitgebracht en hebben al deze anti-stemmers nu iets van “OWWW SHIIIIITT” ofwel werd er doelbewust gestemd en zijn deze rechts rakkers beschaamd om er voor uit te komen. Wat veel betekend natuurlijk… Any-nazi-how, nu mogen we “kampen” met de consequenties van onze stem. Leve de democratie!

 

 

Numero tres: teennagels

 

Waarom hebben we die kutdingen? Ze hebben geen enkel nut en net zoals mijn onkruid, blijven ze groeien. Soms groeien ze zelfs in je huid en heb je een hoop pijn en gezeik. En wat voor voordeel hebben ze? Die dingen aan je vingers zijn ergens nog handig om een sticker of dergelijke los te prutsen van al je brol, maar die teennagels … zo nutteloos als een chronische ethylafhankelijke vetzak op zondagmorgen.

 

 

Grumpy Cat, we zullen je missen. Je humeur zal in ons voortleven en wordt voor eeuwig gekoesterd. In jouw naam zal ik de mensen in mijn omgeving blijven duidelijk maken dat ik ze niet tolereer! Het ga je goed! You never walk alone!

 

Grumpy Cat, 4-4-2012° - 14-5-2019+

 

Yours Truly, The Odd Man

Meer lezen...

Interview: Jean - Marie Aerts

05 SEP 2016
Interview: Jean - Marie Aerts


 

Gitarist en producer met wereldfaam
 

Jean-Marie Aerts
 

“Oh la la la, Jean-Marie est magnifique!”

 

Jean-Marie Aerts of afgekort JMX is een invloedrijk gitarist en producer. Hij speelde bij Johan Verminnen en Raymond van het Groenewoud maar kreeg vooral bekendheid door zijn rol bij TC Matic en Arno. Als producer scoorde hij internationaal met de debuutplaat van Urban Dance Squad.

Harelbeke ‘84. Na een stomend concert van TC Matic plassen Jean-Marie en ik broederlijk naast elkaar tegen de haag. Plots zie ik het tourbusje richting Frankrijk vertrekken… zonder hun gitarist. Al multitaskend en met open rits loop ik de camionette achterna om dit duidelijk te maken.

Jean-Marie lacht. Hij herinnert zich het voorval niet maar wel het concert. Dat was de ‘Choco’-tournee met Nacht und Nebel als voorprogramma. Tijdens de nachtelijke rit kwam bassist Ferre Baelen met de verzuchting dat hij uit de groep wilde stappen.

 

Als opwarmer: je bent van Zeebrugge. Kom je er soms?

 

Ik woon nu in Brabant en ga zelden naar de kust. Toegegeven, ik mis de zeelucht. Ik heb er nog contact met een goede kameraad.

 

Je vader was arts en je hebt ooit doktersstudies aangevat.

 

Aan de univ in Gent. Dat was totaal niks voor mij. Ik ben gestopt en verhuisd naar Brussel. Chance voor de mensen (lacht).

 

Midden jaren ’70 ging je de baan op met Raymond & Bien Servi. Heb je nog contact met je collega’s?

 

Mich Verbelen en Stoy Stoffelen kwamen onlangs naar een try-out. In Bien Servi verving Raymond me door Jean Blaute. De cirkel is rond, nietwaar. Jean zie ik geregeld.

 

Eind jaren ’70 speelde je bij Johan Verminnen. Was de overstap naar TC Matic een sprong in het ongewisse?

 

Ik had de groep gezien toen Paul Couter er nog bij was met Serge Feys al aan de toetsen. De band pakte me. Couter had er genoeg van. Bij hen voelde ik me als een vis in het water. Ik speelde bij Verminnen tot hij een nieuwe gitarist vond: Eric Melaerts. Voilà, de cirkel is opnieuw rond.
Begin ’80 ging de bal bij TC Matic stilaan aan het rollen met de dubbele single White rhythm opgenomen in Londen. Er was geen enkele platenfirma die ons wilde tekenen wegens oncommercieel. Onze toenmalige manager heeft dan zelf een label opgericht: Parsley (peterselie).

 

TC Matic heeft meer invloed op mij gehad dan The Beatles. Op welke van de vier TC Matic platen ben je het meest trots?

 

Het derde album: Choco. We waren uitstekend op elkaar ingespeeld en verlegden grenzen. Mijn favoriete nummer is Being somebody else.
De daaropvolgende cd Yé Yé leverde, afgezien van de single Elle adore le noir, leverde niet het gewenste resultaat op. We waren wat verward de productie door Howard Gray (Apollo 440). Hou er rekening mee dat het digitale tijdperk nog niet bestond. Welke nummers ervan hoor jij graag?

Afgezien van de single ben ik zot van Act like a dog en Get wet.

 

Choco is de favoriet van Piet Goddaer (Ozark Henry). Alain Tant, zanger van Luna Twist, is verknocht aan je gitaarpartij op de single Willie.

 

(Hoorbaar tevreden) Ook Patrick Riguelle is te vinden voor de gitaar op Willie. Patrick en ik hebben later samen die single live gespeeld. Er zitten verschillende lijnen in het gitaarspel.

 

Waarom brak TC Matic internationaal niet door?

 

Ik vind dat we wel doorbraken. We toerden veel in Nederland, Frankrijk, Duitsland, Scandinavië… Een ervaren management op dat vlak bestond hier nog niet. Via een Engels agency deden we het voorprogramma van Simple Minds. PIL, de groep rond Johnny Rotten, was geïnteresseerd. Die haakten af omdat ze wellicht bang waren dat we hen naar huis zouden spelen.

 

Heb je nog contact met je TC Matic buddies?

 

Het meest met Rudy. We bellen wekelijks om bij te kletsen. Hij drumt nog iedere dag om zijn vorm te behouden. Ik zou begot niet weten waar Ferre uithangt. Met Serge sprak ik onlangs over het gebruik van muziek door Telenet. Met Arno heb ik niet veel contact. Ik kwam hem laatst tegen in 2009 op Theater Aan Zee. Hij was curator en ik mocht er spelen. But, no hard feelings.

 

Kan je leven van de royalties? Ik denk aan Putain putain, Elle adore le noir, Bathroom singer…

 

Je krijgt enerzijds royalties op de platenverkoop. Verwaarloosbaar vandaag. Je hebt anderzijds de auteursrechten omdat je iets geschreven hebt. Dat is oké. Daarmee word je niet rijk maar overleef je.

 

Hoe omschrijf je een producer?

 

Hij is verantwoordelijk voor het eindresultaat. Hij let op de performance van de groep. Hij zorgt dat er binnen het budget gebleven wordt. Hij moet plannen en problemen oplossen. George Martin, de vijfde Beatle, was zelfs meer dan een producer. Daarnaast was hij een begenadigd arrangeur.
Mijn belangrijkste productiewerk was ontegensprekelijk de debuut-lp van Urban Dance Squad. Dat was nu eens een superplaat. Er werd een stap gezet in de toekomst. Mental floss for the globe had een impact op de muziekwereld. Het nummer Deeper Shade of Soul werd een hit in Europa en Amerika. Hun crossover was een originele combinatie van rockmuzikanten met een rapper en een dj. Een frisse mix van hip hop, heavy metal, funk en soul. De lp won een Edison Award en werd door muziekblad Oor uitgeroepen tot beste Nederlandse album ooit. Omdat ze het eerst waren, had de plaat en de groep zonder twijfel een belangrijke invloed op Red Hot Chili Peppers en Rage Against The Machine. Ik ben nog altijd apetrots op mijn bijdrage.

 

In mijn top drie van jouw producties staan Sit On It van Big Bill, Concorde van Jo Lemaire en The Ship van Luc Van Acker.

 

Ik ben blij dat je Big Bill vermeldt. De plaat werd opgenomen in de befaamde Matrix Studio in Londen. Het titelnummer heeft een opgewekte reggae vibe. In het achtergrondkoortje zaten Liza Strike en Barry St.-John. Niet van de minste want ze verzorgden de background vocals op Dark Side of the Moon van Pink Floyd.
Vandaag is een productie moeilijk geworden. Er zijn geen budgetten meer. Nochtans heb je een goeie opname nodig. Ik erger me dood aan het ineenstorten van de cd-markt. Mensen betalen niet meer voor muziek. Bij de bakker betaal je toch je brood. Spotify is een oneerlijk systeem omdat de rechten belachelijk laag zijn. Gelukkig is de vinylmarkt aan een heropleving toe hoewel dat niet veel voorstelt. De klank is tenminste fantastisch.

 

Over naar de gitaristen.

 

Degene die me het meest beïnvloedde, was Jan Akkerman. Simpel, ik kon die man aan het werk zien. Een eigenaardig karakter, tot daar aan toe. In ‘73 werd hij door de lezers van het Engelse muziektijdschrift Melody Maker uitgeroepen tot beste gitarist ter wereld. Nota bene vóór Eric Clapton en Jimmy Page. Hij is niet alleen een technisch hoogstaande gitarist, maar ook eentje die blijft experimenteren met zowel apparatuur als spel.
Eric Clapton ten tijde van Cream vond ik straf. En natuurlijk het natuurwonder Jimi Hendrix. Niet alleen zijn gitaarspel, maar hoe hij een nummer maakte, hoe hij zong, zijn presence… De lp Electric Ladyland, da’s verplichte kost.

 

Verzamel je gitaren?

 

Dat is een misvatting. Ik bezit in totaal 13 stuks, waarvan 3 akoestische met nylon snaren, 2 bassen en 8 elektrische gitaren. Vroeger was zo’n instrument betaalbaar.

 

Naar het schijnt staat je versterker altijd op het maximum.

 

Dat is een andere miskleun. In mijn beginperiode had ik een kleine Fender versterker. Die moest je wel opengooien. Bij TC Matic stond mijn versterker maximum drie kwart open. Ik had wel extra speakers en veel pedalen. Dat zorgde voor power. Ik kan gerust tegenspreken dat ik last zou hebben van doofheid.

Wat is het grootste compliment dat je kreeg?

 

Je gelooft me niet: als de mensen ‘dank je’ zeggen na een optreden.

 

Hoe ben je bij Blaute & Melaerts geraakt?

 

In 2012 werd ik door Jean en Eric gevraagd bij Jazz Bilzen Tribute. Het klikte meteen. We repeteren in de living van Jean. Het is waarlijk een plezier om samen muziek te maken. Daarvoor doe je het. Het zijn aangename heren. We respecteren elkaar. We hebben een paar try-outs achter de rug. We amuseren ons en we worden beter en beter.

Ah ja, de beste Nederlandstalige song? Terug naar De Kust van Maggie McNeal. Ik word iedere maal week als ik het nummer hoor. Dat zijn mijn roots, zeker?

De topgitaristen Blaute, Melaerts en Aerts spelen in Gistel. Gelukkig staat er geen taxushaag aan de achterkant van de Zomerloos. De tijden gaan erop vooruit want er zijn voldoende toiletten backstage. Geen enkele muzikant zal het busje missen.

Bestaat toeval? Toen ik een paar dagen geleden een bericht op Facebook postte dat ik Jean-Marie Aerts geïnterviewd had, gebruikte ik het Oh La La La hoesje. Ik kreeg onverwacht volgend bericht: “De single hoes van Oh La La La heb ik in Berlijn gebricoleerd. Ik woonde er toen in met mijn ex. We waren naar een 3D-film gaan kijken, vandaar het idee. Achteraan staat een zwart-wit zelfportret van ons tweeën met brilletje op. Letters uit de Berliner Zeitung geknipt, logo getekend in Chinese inkt en klaar, 1981.” Danny Willems (fotograaf en Arno’s beste vriend)

 

Dirk Ghys

Wat: Concert Jean Blaute, Eric Melaerts & Jean-Marie Aerts
Wanneer: Zaterdag 5 november – 20u
Locatie: cc Zomerloos Gistel
Info: 059 27 98 71, [email protected]
Toegang: € 15 - caféstijl