Russian Circles
Baroness – Gold & Grey
The National
Rammstein -Rammstein
Brutus - Nest
In Flames - I, the Mask
Agenda
15 SEP
Schippersweekend 2019
22 SEP
Inhaler
17 OKT
ADE LIVE
22 OKT
Killswitch Engage
22 OKT
Angie Stone
30 OKT
Stef Kamiel Carlens
02 NOV
RGMC XXL
05 NOV
Sheila E
16 NOV
Nikki Lane
22 NOV
Agnostic Front
23 NOV
H8000 Hardcore H8000 Book
02 DEC
Bokassa
07 DEC
Max and Igor Cavalera
02 FEB
Sabaton
22 FEB
The Darkness
Fotogalerij
King Hiss - Album release show
King Hiss - Album release show
Flip Kowlier - Theatertournee 2014
Flip Kowlier - Theatertournee 2014
Concert report: The Hickey Underworld - De Vooruit Gent
Concert report: The Hickey Underworld - De Vooruit Gent
Photo report: SZIGET 2015 - Budapest
Photo report: SZIGET 2015 - Budapest
Novastar @ De Kreun
Novastar @ De Kreun
Photo report: Arbeid Adelt
Photo report: Arbeid Adelt
Photo report: Roadkill Fest 2018
Photo report: Roadkill Fest 2018
Viktor Lazlo - Billie Holiday Schouwburg
Viktor Lazlo - Billie Holiday Schouwburg
Concert review: Doylu en Amadou & Mariam - De Casino
Concert review: Doylu en Amadou & Mariam - De Casino
Photo Report: Rock Zottegem 2015 - Vrijdag
Photo Report: Rock Zottegem 2015 - Vrijdag
Photo report:  Floyd Matters
Photo report: Floyd Matters
Deep Purple - Lotto Arena Antwerpen
Deep Purple - Lotto Arena Antwerpen
Photo report: Macy Gray
Photo report: Macy Gray
Photo report: Helloween
Photo report: Helloween

The odd man

Hotel Roborovski


 

 

“Up next: Hondenbordeel” #hiermetdieteef

 

Het meest voor de hand liggende thema om mijn literaire diarree van deze maand mee uit te schijten is onbetwistelijk de warmte en droogte van de afgelopen weken. Aan de andere kant ben ik er steevast van overtuigend dat jullie letterlijk geen ballen geïnteresseerd zijn om een column lang te lezen hoe mijn zak aan mijn billen plakte van het zweet, om nog maar te zwijgen van de geur! Als ik er bij stil sta is het meerendeel van de mensen gewoonweg helemaal niet geïnteresseerd in mij of wat ik uit kraam (aan deze mensen een welgemeende FU!). Aan de overige, vermoedelijk twee, mensen die wel enige interesse hebben: uw gebeden werden verhoord! In deze column komen er geen zweterige ballen aan te pas. Lees hier het relaas van een filosofische avond in de zetel.

 

Op 15 juli was ik met mijn prachtige vrouw aan het kijken naar het WTV-nieuws, toen een reportage van een dierenhotel aan bod kwam. Dit minuscule, banale bericht zette om de één of andere reden mijn bizarre en gestoorde grijze massa in werking. Tijd voor een grondige analyse. Volgens de reportage zijn er steeds minder mensen die hun dieren tijdens de verlofperiode in het asiel dumpen en meer en meer mensen die beroep doen op een dierenhotel. Deze hotels zijn perfect uitgerust zodat je met een gerust hartje Bobby en Felix kan achterlaten, terwijl jij van je strandvakantie geniet. Je kan zelfs via webcam vanaf het zwembad in Bodrum mee volgen hoe je geliefde viervoeter een drol legt in zijn kennel. Dit alles voor een “schamele” 150 euro per week (ongeveer de prijs van een goede beurt in de Wevelgemse plezierhuizen). Ik denk dat de meeste mensen een goedkoper hotel kunnen vinden via Trivago.

 

Hoe wij met onze dieren omgaan zegt veel over onze maatschappij de dag van vandaag. De woedekreten die we allemaal uitriepen wanneer we de beelden zagen van mishandelde dieren in slachthuizen, terwijl papa het vlees nog eens draaide op de BBQ, of de Dutroux-like woede wanneer een filmpje opduikt van een student die een katje uit het raam gooit. Ondertussen is niemand begaan met de dakloze man die aan de Aldi zit te bedelen. Ikzelf als dierenvriend neem hier ook op een passieve manier aan deel, want passief zijn is nu éénmaal mijn ding (de cijfertjes op mijn weegschaal zijn hier het bewijs van).

 

Anyhow, terug naar het dierenhotel... Ik ben die avond tot de volgende vaststelling gekomen. We hebben blijkbaar meer en meer kapitaal om aan onze huisdieren uit te geven. De welvaart van onze dieren is afhankelijk van de welvaart van de mensen. Ik hoor al heel mijn leven crisis hier en crisis daar, maar toch heb ik het gevoel dat de poel van welgestelde mensen alsmaar groter wordt. Mijn vooroordeel was dat enkel “gestekakkers” hun dieren naar zo’n luxueus hotel brengen. De “gewone werkmens” vraagt aan de buren om hun dieren te verzorgen wanneer ze op reis zijn, maar met een groeiende hoeveelheid “gestekakkers” is de kans echter groot dat de buren ook “gestekakkers” zijn. Vinden we die leuk? Nee, want “gestekakkers” doen hautain en zijn niet sympathiek. Gevolg: we hebben minder contact met onze buren. Gevolg van dit gevolg: we kunnen niet vragen aan de buren om op onze dieren te passen tijdens het verlof. Resultaat: we brengen onze dieren naar een dierenhotel. Iedereen in de straat, inclusief jezelf is een “gestekakker”.

 

Zoals je kan waarnemen is het een eindeloze, vicieuze cirkel van “gesten” en “kakken”. De grote vraag: waar is het begonnen? Dierenhotel of vervreemden van buren en medemens. De kip of het ei? Deze interessante kwestie zal me mijn hele leven blijven boeien. En dat allemaal door een banaal nieuws-item van het WTV-nieuws. Er zit altijd veel informatie in weinig nieuws.

 

This is The Odd Man Saying: Waar een levenswijze man van intussen 31 zomers zich zoal mee kan bezig houden.

Meer lezen...

Interview: Marcel Vanthilt

21 DEC 2015
Interview: Marcel Vanthilt


 

Hyperactieve tweeduizendpoot


Marcel Vanthilt

 

Je hebt van die mythische spreuken. Zo hing er in het toilet van mijn grootmoeder - een respectabele vrouw - een bordje met Doe stille voort. Nog zo’n gezegde is Arbeid adelt: van hard werken word je een beter mens. De Arbeid Adelt! waarover we het hier hebben is een opmerkelijk muzikaal trio. Duizendpoot Marcel Vanthilt, vooral bekend van zijn tv-werk, neemt de teksten en de zang voor zijn rekening. Grafisch ontwerper Jan Vanroelen zorgt voor de elektrobeats. Luc Van Acker speelde gitaar bij Shriekback en het controversiële Revolting Cocks. Het nummer Zanna van zijn solo-lp The Ship werd een klassieker.
Arbeid Adelt! start in 1981 heel opvallend. Hun eerste concert, in het voorprogramma van Fad Gadget, duurde welgeteld 7 minuten: de a- en b-kant van de single Ik sta scherp.

 

Ik interview Vanthilt omwille van drie redenen. Hij is de frontman van de groep. Ik heb hem al een paar maal eerder ontmoet. En hij is een Facebook vriendje. We zijn beiden mee met onze tijd.

 

Marcel, gezien jouw tempo aan activiteiten, slaap je eigenlijk wel?

 

Jawel, ik slaap goed en vooral ’s nachts. Gemiddeld zeven uren. Hoe ik al mijn bezigheden gerealiseerd krijg? Simpel, door die één na één te doen.

 

Hoe zou jij Marcel Vanthilt omschrijven? Je mag Fuck you antwoorden.

 

Shit, dat begint hier goed. Het is verdomd moeilijk om dat over jezelf te zeggen… (stilte). Dit is een mooie typering: Marcel Vanthilt is altijd met iets bezig.

 

Eind jaren ’70 presenteerde je op de vrije radio FM Bruxel het programma Met een stijve naar het front.

 

Dat was samen met Dominique Deruddere. FM Bruxel was een grote stadsradio. We draaiden new wave maar ook zaken als John Cale en The Residents. We kraamden veel onzin uit. Eigenlijk was het een soort Leugenpaleis, een kolderprogramma. We waren interactief met de luisteraars bezig en verzonnen spelletjes. Eén ervan was om ter snelst spreuken omgekeerd aframmelen. Hilarisch.

 

Wat was jouw aandeel in TC Matic, de legendarische groep rond Arno?

 

Tja. Ik heb het einde van Tjens Couter meegemaakt. Paul Couter wou meer bluesrock. Arno ging voor meer hoekige muziek. Jean-Marie Aerts werd aangetrokken en zo onstond TC Matic in 1980. Arno vroeg me op een bepaalde nacht in een Brusselse dancing of ik bij hen lichtman wou zijn. Zo trok ik twee jaar op met TC Matic, tot en met hun tweede lp. We toerden in Denemarken en Zweden met een gamel busje. De beginperiode van de groep was hard. Ieder concert startte met lauwe reacties, maar halverwege de set stond de zaal in vuur en in vlam. Ik ben gestopt omdat Arbeid Adelt! succes begon te krijgen. Mijn functie werd overgenomen door Danny Willems, vriend en huisfotograaf van Arno.

 

Eén van je projecten waren The Yéh Yéhs. Jullie deden toen een try-out in De Kreun.

 

The Yéh Yéhs hebben inderdaad daar getry-out want daags nadien speelden we op het Seaside festival in De Panne. Wij, dat waren: Hugo Matthysen (gitaar), Bart Peeters (drums), Peter Celis (bas) en ik (zang). The Yéh Yéhs zijn onstaan op een verjaardagsfeest. Het was in feite eenmalig. Toch hebben we zo’n 40 concerten verzorgd die zomer. We brachten een hele goede single uit: The 7 kings of rock ’n roll.
Dat concert in De Kreun blijft me bij. Bart Peeters was te geweldig geweest en had de dag nadien een ontsteking aan zijn arm. Hij moest cortisone nemen. Het scheelde niet veel of we konden niet optreden. Dat was Seaside ‘86. Man man man… na ons stonden The Ramones, een mytische groep.

 

Ik vertel hem dat ik ooit The Ramones rond gevoerd heb in mijn Citroën CX, een voiture die lichtjes omhoog gaat bij het starten. De gitarist riep vol verwondering: “Wow, a French car.” (Marcel lacht uitbundig)

 

Van ’87 tot ’90 kon je aan de slag bij MTV. Hoe ben je daar binnen geraakt?

 

Heel toevallig. Op café in Brussel hoorde ik dat ze op zoek waren naar presentators. Ik heb hen een videoband met staaltjes van mijn tv-werk bezorgd. En ik kon naar Londen. Het was een heel leuke periode. Allemaal internationale sterren. Glamoureus.

 

Erna woonde je vier jaar in Amerika. Waarom denk je dat je het er niet gemaakt hebt?

 

Ik kon daar werken en verblijven omdat ik destijds getrouwd was met een Amerikaanse. Ik heb het er niet gemaakt omdat ik te Europees was. Ik heb het geprobeerd en veelvuldig gesolliciteerd. Maar, je moet er van boven in geraken. Mijn kennissen waren tekenaars en cartoonisten. Niet de juiste relaties. Ik had ook geen management. Enfin, het is niet gelukt.

 

Welk tv-programma dat je presenteerde is je favoriet?

 

Naast MTV, zonder twijfel de reeks Villa Vanthilt. Het was echt live, het programma kon niet stopgezet worden. Het vond plaats zowel binnen in ‘de villa’ als buiten. Er werden verschillende steden aangedaan. Mooie herinneringen.

 

Wat heb je met Oostende?

 

Het is een stad aan zee. Zelfs buiten het hoogseizoen is het er nog levendig genoeg. Oostende blijft ook in de winter een stad: winkels, cafés, galerijen, musea… Tijdens het laagseizoen heb je het voordeel gemakkelijker een parkeerplaats te vinden. Ik vertoef en leef graag in een stad.

 

Welke muziek staat er bovenaan je lijstje, zowel Belgisch, internationaal als specifiek Nederlandstalig?

 

Voor de vuist weg wat betreft Belgische muziek: TC Matic, Soulwax en Mauro. Ook Stromae heeft heel wat in zijn mars. Van TC Matic blijft Willie Willie één van mijn lievelingen. En uiteraard Viva Boema (patatten met saucissen) omdat ik voorkom in dat nummer: “Viva Marcel et les mademoiselles”. Het zit zo, ik speelde een soort van vriendinnencoach voor Arno. Hij had een lief zitten, maar was ondertussen backstage iemand anders tegen het lijf gelopen. Dus moest ik het eerste lief bezighouden, terwijl hij in het hotel met een andere bezig was. Haha… Voor alle duidelijkheid, iedereen die wat te maken had met TC Matic wordt vermeld in Viva Boema. De dubbele single met White Rhythm blaast me nog altijd van mijn sokken. Het begint met een eenvoudige ritmebox met dan die fantastische keyboards erboven op.

 

In de categorie internationale muzikanten zet ik Wire bovenaan, samen met Talking Heads. Niet te vergeten de samenwerking tussen opperhoofd David Byrne met Brian Eno, te horen op My life in the bush of ghosts. De groep Television staat ook bovenaan met hun klassieker Marquee moon.

 

Bij het Nederlandstalige werk vind ik Spinvis geweldig. De Jeugd van Tegenwoordig, een Nederlandse rapformatie, weet me enorm te bekoren dankzij hun heerlijke teksten. En de niet te evenaren Drs P. Ik zal er nog een Vlaming aan toevoegen: Flip Kowlier. Hoewel ik niet alles van zijn West-Vlaamse teksten versta, heb ik grote bewondering hoe hij speelt met taal. Alles zit juist. De muziek, de cadans… Luister maar eens naar Mama nowo homme hon (we kun ier toch niet bluven stoan).
Spontaan beginnen Marcel en ik het refrein te zingen.
Heerlijk.

 

Welk werk van Arbeid Adelt! behoort tot je persoonlijke voorkeur?

 

Onze allereerste single Ik sta scherp en eerste lp Jonge Helden (ze moeten sterven), in een sublieme productie van Jean-Marie Aerts (gitarist van TC Matic). De meeste van die nummers staan nog op onze set-list. Op eenvoudig verzoek spelen we zelfs Roodborstje. Eigenlijk is dat een kinderliedje, een cover. Het nummer staat op naam van ene Thomas Bayly en werd zelfs gecoverd door Glenn Miller. En gij nu: jouw favorieten?

 


Marcel, zonder nadenken: De man die alles noteert (met een Parker pen). Nogal wiedes voor een interviewer.

 

Tijd om over te schakelen naar Arbeid Adelt!.

 

Momenteel doen we veel interviews en we zijn stevig aan het repeteren. De apparatuur is verbeterd. Oude synthesizers als een Korg zijn terug beschikbaar in een betere versie. Retromodellen werden geüpdatet. Je zult merken dat onze nieuwe plaat Slik – de titel moest kort en krachtig zijn - meer uniform is qua geluid. Al zeg ik het zelf, er staan straffe nummers op de nieuwe cd. De recensies zijn zeer positief. De opnames van het nieuwe werk zijn heel vlot verlopen. We waren alle drie enthousiast. Live brengen we natuurlijk ook nog ons ouder werk want dat klinkt nog altijd fantastisch. We zijn tevreden dat we terug de baan op gaan en doen dit met heel veel plezier. Nu duik ik het repetitielokaal in. Jan Vanroelen en Luc Van Acker zitten anders met hun vingers te draaien.

 

 

Ik denk terug aan mijn grootmoeder. De spreuk Doe stille voort gaat niet op voor een Duracell konijn als Vanthilt. Gelukkig maar.

 

Review + foto: Dirk Ghys

 

 

Arbeid Adelt!
cd-voorstelling voor West-Vlaanderen
voorprogramma: Ex-RZ (ex Red Zebra)
zaterdag 16 januari – 20 uur
cc Zomerloos Gistel
reserveren: [email protected] of 059 27 98 71