Cd review: MONOLORD – Your Time To Shine
Onze vrienden uit Göteborg zijn terug. Na twee EP’s en vier full albums krijgen we opnieuw een full album in de bus. Vijf songs op deze schijf.
‘The Weary’ bijt de spits af. Thomas Jäger, Mika Häkki en Esben Willems kloppen als vier smeden om beurt met volle geweld hun voorhamer op het gloeiend stuk ijzer. Hopelijk kan het aambeeld dit verwerken. Het geklop wordt bijgetreden door een gedubde gitaarmelodie die abrupt wordt afgebroken. De voorhamers worden na een tijdje opgeborgen. Er volgt een sterke gitaarriff. (een knipoogje naar Sabbath’s ‘A National Acrobat’) . Als een nachtegaal zingt Thomas een heerlijke melodie op het gitaargeweld. Wat een start.
‘To Each Their Own’ blijkt een soort ballade te worden. Een sterke zanglijn en een verrassende flangergitaar zijn de aanzet naar een doomsong die u doet wegdromen. De gitaarriff wordt sterker door het gebruik van een octaver. Naar het einde toe volgt minutenlang een doomy melodie die je nooit meer vergeet. Topnummer.
‘I’ll Be Damned’ is traag en beklemmend. De riff is een earworm. Dit is een typische Monolord-song. De titeltrack ‘Your Time To Shine’ is een traag nummer. Het is de langste song op de schijf. En toch blijft het boeien. Avontuurlijk en variërend. En naar het einde toe weer een gitaarmelodie die je niet meer loslaat.
Afsluiter ‘The Siren Of Yersinia’ komt met volle geweld binnen. Na een minuut komen we terug op adem. De nachtegaal zingt opnieuw op wat gitaargetokkel en wordt verderop bijgestaan door trage drumbegeleiding en achtergrondsynths. Na drie minuten is de geweldige gitaarriff terug. Wat een sound.
Deze plaat staat bol van toegankelijke doomy songs. De laag gestemde gitaren klinken uitstekend. Monolord houdt vast aan de cleane fragiele stem die in schril contrast staat met het gitaargeluid. En dat werkt. Als je de songs ontleed wordt het duidelijk dat goede nummers niet ingewikkeld hoeven te zijn. Monolord groeit. En wat de sound betreft…Black Sabbath is nooit ver weg. Gelukkig.
Guido Grymonprez.