Opeth – In Cauda Venenum
Tool - Fear Inoculum
Killswitch Engage - Atonement
Baroness – Gold & Grey
The National
Rammstein -Rammstein
Agenda
16 OKT
As i Lay Dying
17 OKT
Compact Disk Dummies
17 OKT
Gepetto & the Whales
17 OKT
ADE LIVE
18 OKT
The Van Jets
19 OKT
The Greatest Switch
22 OKT
Angie Stone
22 OKT
Killswitch Engage
24 OKT
Dez Mona
29 OKT
John Mayall
30 OKT
Stef Kamiel Carlens
31 OKT
Machine Head
01 NOV
King Hiss
02 NOV
Brit Floyd
02 NOV
RGMC XXL 2019
04 NOV
Volbeat
05 NOV
Sheila E
16 NOV
Devin Townsend
16 NOV
Nikki Lane
22 NOV
Agnostic Front
23 NOV
H8000 Hardcore H8000 Book
23 NOV
The bollock Brothers
27 NOV
Cult of Luna
28 NOV
Stake
30 NOV
Mustasch
02 DEC
Bokassa
03 DEC
Trixie Whitley
06 DEC
Mauro - Per W
07 DEC
Max and Igor Cavalera
07 DEC
Age of Love xxl
01 FEB
Editors
02 FEB
Slipknot
02 FEB
Sabaton
22 FEB
The Darkness
13 MAA
Morcheeba
04 APR
Within Temptation & Evanescence
19 APR
Lamb Of God
17 JUN
Green Day

The odd man

Space Indians 2000


 

 

“One small madras for man, one giant leap for the curry”

 

India, het land waar goden meerdere armen hebben, koeien en pepersaus minstens drie meter van elkaar verwijderd zijn en waar ze een eigen filmindustrie hebben die flamboyanter is dan een fel paarse Lamborghini Gallardo met vlammen op de zijkant. Daarnaast ook veel armoede, reïncarnatie, expert level train surfing-skills en blijkbaar ook discriminatie naar landgenoten met een donkerdere huidskleur, iets wat ‘Viceland’ recent aankaartte in een documentaire over de Indiase cosmetica-industrie. De kans op het vinden van werk of een partner is er blijkbaar veel groter voor mensen met een blekere huidskleur en hier spelen cosmeticaproducenten gretig op in door producten aan de man/vrouw te brengen die je huid blanker maken.

 

Je zou dus kunnen stellen dat India met hun versie van Hollywood, Bollywood, en hun discriminatie naar donkerder gekleurde mensen, krampachtig en op een absurde manier als het westen probeert te zijn. Daar komt nu ook nog bij dat ze een poging gewaagd hebben om, zoals de grote wereldmachten, een ruimtetuig op de maan te laten landen en deel uit te maken van de Super High Club. Op 7 september konden we het avontuur volgen van het Indische ruimtevaartprogramma ISRO, dat de onbemande maanlander Vikram richting zuidpool van de maan stuurde om (volgens queen of conspiracy theories Joke Schauvliege) op zoek te gaan naar de beruchte maanpinguïns. Alles verliep volgens plan tot ze de laatste minuten voor de landing alle contact verloren met het ruimtetuig. Expeditie gefaald.

 

India wilde hiervoor geen buitenlandse technologieën aankopen, maar alles zelf produceren. Goedkoop produceren, wel te verstaan, wat volgens mij evenveel risico’s inhoudt als wij die zelf onze elektriciteit leggen om er ook maar goedkoop vanaf te zijn. Hoe goedkoop vraag je je af? Wel, deze missie heeft zo’n 127 miljoen dollar gekost. Even ter vergelijking, de laatste ‘Avengers’-film, ‘End Game’, had een budget van 356 miljoen dollar. Met andere woorden, een lachwekkend budget voor een ruimtemissie. Dat is natuurlijk relatief, want stel je voor wat India allemaal had kunnen doen met een gigantische som van 127 miljoen dollar op vlak van leefomstandigheden en infrastructuur voor hun bevolking. Een dergelijke investering in riolering en nutsvoorzieningen zou een immens direct effect hebben op de levenskwaliteit en gezondheid van de Indiase bevolking. Waarom je niet eerst focussen op je bevolking en pas later op een levenloos ruimtetuig, dat overduidelijk nergens naar toe gaat? Aan de andere kant kan deze investering in technologie een gunstig effect hebben voor het land op langere termijn. Heel paradoxaal allemaal. Kiezen voor welvaart nu, of welvaart morgen. Toch blijf ik er bij dat die 127 miljoen dollar beter besteed waren aan de mensen, dan aan het achternalopen van dromen uit de jaren ‘50. Maar wat ik me nog meer afvraag: wat een verschil hadden we kunnen maken als die laatste Avengers-film nu eens niet was gemaakt.

 

This is The Odd Man saying: Gandhi phone home?!

.

Meer lezen...

Movie review: The Dark Crystal: Age of Resistance

16 SEP 2019
Movie review: The Dark Crystal: Age of Resistance


 

The Dark Crystal: Age of Resistance (4/5)

 

“No spoilers! Alsook een abstinentie van vunzige zever. Geen vulgariteit in deze nerd-review!”

 

The Dark Chrystal, Age Of Resistance is de Netflix prequel-serie van het originele meesterwerk van Jim Henson (bekend van ‘The Muppets’) en Frank Oz uit 1982. Voor wie de originele film niet kent, even het verhaal in een notendop. Het verhaal speelt zich af in de wereld van Thra. In deze fictieve wereld bestaat een magisch kristal die al het levende met elkaar verbindt. Maar wanneer het kristal door de Urskeks gemanipuleerd en beschadigd wordt, verandert de kristal in een duistere kristal. De Urskeks splitsen zich hierdoor op in de vredige Mystics en de kwaadwillige Skeksis, die de wereld verzuren en al het leven eruit te zuigen om zo onsterfelijk te worden. Volgens de legende zijn de laatste overlevende Gelflingen de enige hoop om het kristal te herstellen en zo de eeuwige duisternis te laten uitblijven. Het goed versus kwaad-verhaal heeft overeenkomsten met andere klassiekers als ‘Dr Jekyll and Mr. Hyde’ en ‘In De Ban Van De Ring’.

 

De film werd volledig gemaakt met poppen en in een origineel en eigen jasje gegoten. Tot de dag van vandaag kan je spreken van een visueel meesterwerk met een nostalgische look, die nog even relevant en mooi oogt als de originele Star Wars-trilogie. De fictieve wereld (gecreëerd door illustrator Brian Froud) is gewoonweg adembenemend.

 

Ik zat dus met een dubbel gevoel wanneer ik te horen kreeg dat Netflix een prequel-serie zou maken. Al mijn angsten bleken echter ongegrond te zijn. Netflix heeft Brian Froud er terug bijgehaald om de wereld van het kristal verder te creëren en de hele productie werd ook onder supervisie van Hensons dochter gemaakt. Er werd ook opnieuw gebruik gemaakt van poppen die meesterlijk bestuurd zijn. Dit alles hebben ze vloeiend gecombineerd met subtiele CGI; een perfecte balans die nauwelijks te merken is. Dit geeft je het gevoel naar een verfijndere versie van de oude film te kijken. Alle puzzelstukken zijn aanwezig en de theorie vertaalt vlekkeloos naar de praktijk. Ook het verhaal is terug fenomenaal. Een goed uitgewerkte verkenning van alle gebeurtenissen die aanleiding gaven tot de originele film, zorgen voor een verdieping van deze al rijkelijk gecreëerde wereld, die zoveel mensen waarderen en liefhebben. Hierdoor is deze 10 afleveringen tellende serie zowel visueel als inhoudelijk een meesterwerk dat je perfect naast het originele kan leggen.

 

‘The Dark Crystal, Age Of Resistance’ is een must-watch voor alle fantasy-geeks. Het is ook één van de weinige series waarbij ik totaal geen angsten heb voor het al of niet falen van een tweede seizoen, dat gelukkig al in de maak is. En voor degene die de originele film nog niet hebben gezien: geen nood! Hij staat ook op Netflix!

 

This is The Odd Man saying: Soms helpt Netflix mij eraan te herinneren waarom ik nog steeds een abonnement heb.