In Flames - I, the Mask
Rival Sons - Feral Roots
Flotsam & Jetsam – The End Of Chaos
Balthazar – Fever
The Sore Losers - Gracias Senor
Behemoth - I loved You At Your Darkest
Agenda
28 MAA
Deus - Triggerfinger
02 APR
Rhea
07 APR
Time Warp 2019
09 APR
Giorgio Moroder
10 APR
Marco Mendoza
10 APR
In flames
10 APR
Eriksson Delcroix - Antler King
13 APR
Betizfest 2019
18 APR
All Them Witches
22 APR
Novastar
23 APR
Paaspop 2019
03 MEI
Brides of Lucifer
04 MEI
Headbangers Ball Fest
10 MEI
Pro-Pain
22 MEI
Deus
28 MEI
Trixie Whitley
02 JUN
Vestrock 2019
08 JUN
Werchter Boutique
09 JUN
Hello Festival
16 JUN
Metallica
17 JUN
Deadland Ritual
18 JUN
Tool
23 JUN
Graspop 2019
23 JUN
Hellfest 2019
30 JUN
Werchter 2019
14 JUL
Sjock 2019
14 JUL
Bon Jovi
21 JUL
Melt 2019
27 JUL
Love Family Park
04 AUG
Lokerse feesten
11 AUG
Alcatraz 2019
11 AUG
Voltage Festival 2019
13 AUG
Sziget 2019
18 AUG
W-Fest 2019
22 OKT
Angie Stone
Fotogalerij
Black Stone Cherry @ Trix Antwerpen
Black Stone Cherry @ Trix Antwerpen
Elementz 2013 Brugge
Elementz 2013 Brugge
Meuris - Schouwburg Kortrijk
Meuris - Schouwburg Kortrijk
Play & Produce - Gent Vooruit
Play & Produce - Gent Vooruit
Photo Report: Hooverphonic
Photo Report: Hooverphonic
Concert report: Idiots
Concert report: Idiots
Photo Report: Fat Freddy's Drop
Photo Report: Fat Freddy's Drop
Photo report: Dranouter 2018
Photo report: Dranouter 2018
Photo report: Blunt
Photo report: Blunt
Photo report: 3 Doors Down
Photo report: 3 Doors Down
Concert report: STUFF
Concert report: STUFF
Karmaflow: The Rock Opera Videogame OST (4/5)
Karmaflow: The Rock Opera Videogame OST (4/5)
John Garcia @ Trix
John Garcia @ Trix
Photo report: Reo Rock Roeselare
Photo report: Reo Rock Roeselare

The odd man

Mc Lovin


 

“ The truth is out there”

 

De afgelopen maanden ontplooide er zich een waar mediacircus waarvan zelfs ik, met mijn dertig zomers op deze mestbal, met verstomming was geslagen. Kort even voor jullie samengevat: Veel plastiek en andere vuile dingen. Studenten worden boos en verenigen zich rond een genderneutrale “Jeanne D’Arc” die al meer van de grond is gegaan dan het collectief van Playboy Bunny’s in de Playboy Mansion (maar dan met een vliegtuig in plaats van een oude zak in een bordeaux peignoir). Rechts blijft ondertussen met lege blikjes ‘Cara Pils’ naar links gooien, terwijl links hetzelfde doet naar rechts, maar dan met home compost en CO2-neutrale croque monsieurs. Ondertussen doet Kortrijk wat Kortrijk goed kan, namelijk andere grote steden na-apen. Ditmaal met een Anuna wannabe. En als kers op de holy-f*ck-taart belde Joke Schauvliege Bigfoot en E.T op om de boel te komen verklaren, met vele tranen en een, vermoedelijk, voordelige ontslagvergoeding tot gevolg. Al dit geclown zo kort voor de verkiezingen. Ik heb in feite nu al meer materiaal om mijn volledig columnjaar mee vol te krijgen, dan de plastische chirurg die Lolo Ferrari’s “comme ça” heeft moeten vullen. Toch ga ik deze maand lekker over iets anders zwaffelen.

 

Tijdens al dit gepalaver over bosbrossers en complottheorieën, gooide mijn vader een klein en vergeten digitaal artikeltje, van ‘Het Laatste Nieuws’ weliswaar, in mijn shoot. En het voelde alsof ik een vinger in Pikachu’s anus duwde: I was in shock! Eind januari liet onze favoriete appelsien Trump een f*ckload aan Amerikaanse gevechtshelikopters en andere militaire sh*t aan wal komen in Zeebrugge en Antwerpen. Al deze kaboemboems reizen momenteel gezellig door het Europese grondgebied om te stranden aan de grens tussen ons en “Le Putin” himself. Evenveel militair spiergeflex als wanneer je binnen wandelt in de Basic Fit. Trumpie en Putin zijn dus in feite aan het fluimen naar elkaar over de omheining. Jammergenoeg zijn wij de omheining. Nu ze beiden ook uit het ‘missile pact’ zijn gestapt en China ladida ook nogal zelfzeker met zijn militaire pik staat te zwaaien naar de rest van de wereld, begin ik mij toch een beetje zorgen te maken. Ik heb aan een heleboel mensen (ook aan vrienden die altijd goed geïnformeerd zijn omdat ze een abonnement op de Knack en de Story hebben) gevraagd of zij hiervan op de hoogte waren. Collectief klonk er een dikke, vette, met drol overgoten NOPE. Onze Belgische regering heeft van dit alles  niks gepiept aan hun bevolking en dat vind ik nog het ergste van allemaal. Ondertussen gaat wel het Joke-meets-Bigfoot-circus gezapig verder en zijn er geen ogen gericht naar het reële gevaar. Wat wordt ons nog allemaal verzwegen? Leeft Johny Turbo nog? Was onze koloniale periode simpelweg blanke propaganda? Hoeveel echte informatie hebben wij tot onze beschikking? Dat is een interessant vraag die we in ons achterhoofd moeten houden wanneer we binnenkort op de volgende serie leugenachtige idioten gaan stemmen.

 

Om aan te tonen dat onze leiders nog meer relevant nieuws in de met schaduw gevulde hoek der vergetelheid willen duwen: de CBO-burger is terug te verkrijgen in McDonald’s. Ik durf te wedden dat de meesten onder jullie hier ook niet van op de hoogte zijn. Dit was by far het belangrijkste nieuws dat ik de afgelopen tijd te horen kreeg. Nadat macie’do’s ’s werelds beste burger van hun menu schrapte, zijn talloze mensen niet bij de pakken blijven zitten en een petitie gestart. Dit ging gepaard met een hele beweging waar zelfs de ‘gilets jaunes’ jaloers op zouden zijn. In tegenstelling tot onze milieu-activisten en gele frakskes zie je dit niet in de media. Maar god zijt geprezen! Gerechtigheid triomfeert! De overheerlijke CBO is back! Er is nog hoop voor de mensheid en activisme kan inderdaad wonderlijke dingen teweeg brengen.

 

This is The Odd Man saying: I’m such a fu*king fatso, Mclovin 

Meer lezen...

Photo report: Night of the proms

26 NOV 2017
Photo report: Night of the proms


 

Night of the proms 

 

Sportpaleis Antwerpen - 23/11/17 

 

Een vat boordevol emoties

 

We moeten eerlijk zijn, de hoogdagen van Night of the Proms, toen Sportpaleis geen één of drie keer, maar vele keren compleet was uitverkocht. Lijken voorbij. Ook op deze zaterdagavond slaagt de organisatie er ondanks alle inspanningen, niet in de zaal compleet vol te krijgen. Maar zoals dat vaak gaat, hadden de afwezigen deze keer weer eens ongelijk. De aanstekelijke show van Joss Stone en Melanie C. Het magische piano spel van Emily Bear. John Miles die nog steeds, door middel van een oogverblindende act, het Sportpaleis zonder enig probleem kan inpakken. De knappe performance van jonge talentvolle artiesten als Johannes Genard en de feestelijke show van verrassingsact Gers Pardoel bewijzen dat sommige kritische benaderingen heel sterk overdreven zijn. Night of the Proms 2017 was vooral een vat boordevol uiteenlopende emoties. Niet elke show was even geslaagd, maar als we de kippenvelmomenten samentellen met de momenten dat we een geeuw niet konden onderdrukken? Dan stel ik toch vast dat Night of the Proms 2017 een geslaagde avond was voor jong, oud, muziekliefhebber en fan van elk van de artiesten. Die bovendien om hemels hoog niveau hun ding stonden te doen. Dit terzijde, mijn verslag:

Pure perfectie

Niet alleen de artiesten op het podium lieten zich van hun beste zijde zien. Kobe Nils ontpopt zich tot een flamboyante gastheer. Naast een hoge dosis humor tentoon spreiden, spreekt hij voortdurend zijn lof uit voor de aantredende artiesten. Of doet hij het sportpaleis ontploffen door zijn charismatische inbreng binnen het geheel. Een grappig, heel geslaagd moment. Is wanneer hij het Philharmonic Orchestra onder leiding van bevallige en heel bewegelijke dirigent Alexandra Arriechie bedient met een denkbeeldige app. Tot hilariteit van het publiek en het orkest tot het koor Fine Fleur zelf. Die trouwens wederom een schitterende performance neerzetten. Joss Stone zou het later die avond nog iets  aangeven in de zin van: 'ikzelf maak soms fouten, maar zij hier? Nee, dat is pure perfectie'

Na een korte La La land ouverture mocht Johannes Genard (School is Cool) de avond pas echt openen. Door middel van een schitterend gebrachte The Wolrd is Gonna End tonight liet hij het publiek uiteindelijk uit zijn hand eten. Johannes moest daarvoor wel een inspanning doen, maar toen de lichtjes allemaal aangingen bij Trophy Wall bleek toch dat Johannes de strijd om het hart van de aanwezigen te veroveren, had gewonnen. De man beschikt dan ook over een heel bijzonder en uiteenlopend stembereik. Maar straalt vooral een charisma uit dat we doorgaans tegen komen bij de grote artiesten op aarde.

Om een grote zaal direct in te pakken? Daarvoor is het nog iets te vroeg. Maar op night of the Proms bewees Johannes dat hij veel in zijn mars heeft, heel veel. Kortom. Pure klasse performance, van een artiest die langzaam maar zeker aan het ontluiken is van een - bij wijze van spreken - lelijk eendje tot een wonderbaarlijk mooie zwaan.

De veelzijdigheid van Isabelle A

Dat Isabelle A veel meer is dan de pop artieste die met songs als Blank en Zwart en He Lekker beest Vlaanderen aan het dansen en meezingen zette. Bewees ze met het schitterende, hartverscheurend mooie gebrachte Envoûte-moi. - een song die ze samen bracht met Pieter Embrechts die helaas enkel te zien was op het zwart wit scherm op de achtergrond - een meer veelzijdige artieste te zijn dan velen denken. De warmhartige inbreng van Pieter, in combinatie met de heel breekbare stem van Isabelle A. Was een eerste kippenvelmoment van de avond, het zou niet het laatste zijn. Isabbele A bracht nog een aangepast versie van Blank en Zwart. En zou in het tweede deel met He Lekker beest de handen nog eens op elkaar krijgen.

Het 'Cartoonfestival' na deze knappe performance van Isabelle A, bleek eerder een rustpunt. Een beetje jammer, want dit had gezien de hoge dosis humor gecombineerd met een instrumentale virtuositeit van de muzikanten best een hoogtepunt van de show kunnen worden. Echter, het ontbreken van bijgaande beelden van bijvoorbeeld Tom en Jerry, zouden deze performance kunnen hebben doen optillen naar een hoger niveau. Nu bleven we wat op onze honger zitten eigenlijk.

Emily Bear verovert de harten van Vlaanderen, België en de wereld

Echter de grote overwinnaar van alle harten op Night of the Proms 2017? Dat was zonder meer de Amerikaanse Emily Bear. Amper 16 is deze piano virtuoze. Ze speelt volgens Kobe reeds op haar 18ste maand piano. Mocht op haar zesde in het Witte Huis aantreden. En is ondertussen doorgebroken tot de hoogste regionen binnen de globale muziekwereld. Wereldtop? Zeker en vast, maar dat wil niet zeggen dat Emily hier een routineklusje komt afwerken. Na een hartverwarmende Skyfall , waarbij ze in een soort kubus boven het publiek zweeft. Doet ze een improvisatie. Waarbij iemand in het publiek wordt aangesproken een verhaal te vertellen, dat zij zal vertolken op piano.

De zestienjarige Amber komt niet alleen haar 16ste verjaardag vieren, haar moeder verteld dat Amber op heel jonge leeftijd haar vader is verloren en het ondanks al die pijn en leed het heel goed doet in het leven. Je kon niet alleen een speld horen vallen in de zaal, er vloeiden ook bij mij tranen. En dan moest Emily haar performance nog komen. Emily bracht een performance die zondermeer indrukwekkend kan genoemd worden. Meer nog, indrukwekkend was naderhand zelfs een understatement.

Niet alleen zorgde ze voor koude rillingen over onze rug, het voortdurend opborrelen van tranen in onze ogen, of een brede glimlach op onze lippen. Emily Bear betoverde ons niet gewoon, ze liet een magische, adembenemende indruk na. Die met geen woorden valt te omschrijven. Deze piano virtuoze betovert en veroverd Vlaanderen met haar glimlach, indrukwekkend piano spel en innemende houding, waardoor haar performance kan gezien worden als het ultieme hoogtepunt van deze avond.

Blance, die ons mocht vertegenwoordigen op Eurosong festival eerder dit jaar, met succes. Beschikt over een heel bedwelmende stem. City Lights en Scared to be lonely sneden wel degelijk door hart en ziel. Maar Blance bracht ze iets te statisch, waardoor we een beetje op onze honger bleven zitten. Deze jongedame beschikt echter over potentieel en een prachtige stem, om harten te doen breken. Maar op Night of the Proms bleef haar performance niet echt hangen, om ons compleet over de streep te trekken. Jammer.

Spice Girls forever!

Fans van Spice Girls werden wild enthousiast toen Melanie C , die zich toch ontpopte tot een publiekstrekker, werd aangekondigd. Melanie C. bracht een heel strakke, aanstekelijke set waarbij ze niet alleen haar bijzonder stembereik naar voor bracht. Maar ook bewees een entertainer te zijn van hoogstaand niveau. Met o.a. het door heel de zaal meegebrulde Never be the same again kreeg ze de handen moeiteloos op elkaar. Ze mocht het eerste deel van de show dan ook afsluiten, met een knaller van formaat.

Gers Pardoel doet de zaal voor het eerst echt ontploffen.

Na de pauze zou het dak er pas compleet afgaan. Waren we in dat eerste deel al onder de indruk van  sommige performance? Dan zou Nederlandse artieste Leona Philippo , die in 2012 'The Voice of Holland' won. Met een soulvolle en heel gedreven performance iedereen aan het dansen krijgen. Maar de feestneus bij uitstek was toch wel verrassing act Gers Pardoel, die zelfs de aanwezigen op de tribunes kon doen rechtveren. Songs als Zo bijzonder en Ik neem je mee werken sowieso op de dansspieren. Gers pardoel deed echter het sportpaleis compleet ontploffen, en dat eigenlijk voor het eerst op deze avond.

Voordien mocht Thomas Vanderveken het pianoconcerto van Edvard Grieg aan de witte vleugelpiano spelen. Voor de pauze zagen we hem op het scherm nog scherp staan van de zenuwen. Want dit is wel één van de moeilijkste pianostukken die er bestaan. Thomas speelde echter deze pianoconcerto met zoveel vuurkracht en perfectie, dat je wederom een speld kon horen vallen in de zaal. Op het scherm werd zijn hartslag aangeduid, die op een bepaald moment tot 177 steeg. Om maar aan te geven hoe intens dit muziekstuk wel is. Om zoiets perfect te brengen? Daarvoor moet je wel een uitzonderlijk talent zijn. Thomas bewees echter een virtuoos te zijn op piano, zoals we er zelden tegen komen. Hij liet een diepe indruk achter op alles en iedereen met deze indrukwekkende pianoconcerto.

De kruisbestuiving tussen levenservaring en aangeboren virtuositeit.

We hadden gedacht dat het hoogtepunt ondertussen was bereikt. Maar dat was buiten John Miles gerekend. In het verleden werd zijn inbreng vaak beperkt tot het steeds opnieuw schitterende gebrachte Music. Ondertussen uitgegroeid tot het lijflied van Night of the Proms. Echter op zaterdagavond ontstond, mede door weer die wonderbaarlijke inbreng van Emily Bear op piano, iets magisch mooi. De kruisbestuiving tussen een man met enorm veel jaren levenservaring, en een jonge artieste met een als het waren aangeboren zin voor virtuositeit. Deed een song als All By Myself uitmonden in een walm van kippenvel, kroppen in de keel en het opwellen van tranen in de ogen. Eerder had Emily een deel gebracht van het breekbare Rachmaninov, waarbij je weer een speld kon horen vallen in de zaal. Het mooiste moment was toen Miles zich vooroverboog aan de piano en Emily vol bewondering in de ogen keek, toen ze nog een laatste solo, hartverscheurende solo bracht die ons hart en dit van velen nog maar eens doorboorde. Als klap op de vuurpijl mocht ze nog even Music inzetten. Waarna Miles die song deed heropleven, en zorgde voor wederom een ultiem hoogtepunt op de avond.

Als klap op de vuurpijl bracht hij een heel gedreven versie van Addicted to love (Robert Palmer) en samen met Melanie C. When You are gone (Bryan Adams) waaruit bleek dat Melanie C. veel meer is dan 'een onderdeel van Spice Girls'. Deze artieste deed ons met verstomming staan. Bovendien. Het samensmelten van haar stem. Met deze van John Miles? Ook dat was een magisch en onvergetelijk moment op deze avond.

Johannes Genard mocht nog een heel geslaagde versie brengen van Honeybee. Ook nu weer had hij het in eerste instantie wat moeilijk het publiek echt mee te krijgen. Dankzij zijn schijnbaar aangeboren Charisma kon hij echter, na die wervelwind van Miles, alsnog de handen op elkaar krijgen. Chapeau!

Joss Stone doet de temperatuur naar een kookpunt stijgen

Son of a preachter man, Right to be wrong? Het zijn songs die één voor één uitgegroeid zijn tot klassiekers. Joss Stone bracht die songs echter op een zodanig levendige, spontane wijze naar voor dat haar inbreng op Night of the Proms kan gezien worden als een ultieme kers op de taart. Meer nog, ze deed de temperatuur naar een kookpunt stijgen. Niet alleen was ze heel bewegelijk, ze sprak voortdurend haar lof uit over het orkest op het podium, haar dankbaarheid naar de aanwezigen toe. Ze ging zelfs even vragen hoe ze 'I Love you' moest uitspreken in het Nederlands. Haar uitspraak' ik zie je graag' zorgde niet alleen voor de nodige hilariteit, maar bewijst dat Joss Stone ondanks al die ervaring, nog steeds als een jonge wolvin op het podium staat die nog alles moet bewijzen. Dat siert haar. Door het publiek te omarmen, leek het wel alsof ze een privé concert stond te spelen voor elk van de circa 12 000 aanwezigen in de zaal.

Niet alleen bleek ze goed bij stem, haar goedlachse houding trok ons eveneens over de streep.  Naar het einde van de set kreeg ze zelfs even de slappe lach, wat nog maar eens aanduidt wat voor een klasse artieste Joss toch is. Daar waar artiesten van haar kaliber vaak de gemakkelijke weg kiezen, en de songs voor zich laten spreken. Blaast Joss Stone haar eigen klassiekers nieuw leven in, en ontpopt zich tot entertainer, charismatische frontvrouw en doet menig harten sneller slaan. Sensualiteit combineren met hoogstaande performance, deed ook ons hart breken. Zonder meer,  de kers op de taart waarop we hadden gehoopt. Dit concert van Joss Stone.

Sweet dreams

Om eerlijk te zijn, hadden we toen onze 'afsluiter van de avond' gehad. De ultieme kers op de taart, een song die door iedere artiest naar voor wordt gebracht om de avond af te sluiten. Was wel degelijk een mooie afsluiter van deze avond. En ook al is Sweet Dreams van Eurythmics een song die aan de ribben blijft kleven. Ook al werd die gebracht met veel liefde voor het origineel. Ook al werd die uitbundig gebracht door elk van de aantredende artiesten. Het sluitstuk? De echte ultieme kers op de taart? Hadden we dus al gehad.

We kunnen dan ook besluiten:

In sommige media lezen we dat Night of the Proms min of meer een samenstelling is van 'B artiesten' die hun beste tijd hebben gehad. Dit spreken we na deze één voor één indrukwekkende performance ten stelligste tegen. We werden in ontroering gebracht, bouwden een wervelend feestje, lieten ons onderdompelen in klanken van instrumentale virtuositeit. Ons hart werd gebroken, onze ziel verwarmd. We kregen tranen in de ogen en een glimlach op de lippen. Night of the Proms was, zoals we aangaven aan het begin van dit verslag, een vat boordevol uiteenlopende emoties. Gebracht door artiesten die bewezen nog steeds performance te kunnen brengen die aan de ribben blijven kleven. En talentvolle jonge artiesten, die ons één voor één met verstomming deden staan. Tien keer het sportpaleis uitverkopen? Het lijkt voor de organisatie van Night of the Proms een onmogelijke opgave geworden. Zelfs op deze zaterdagavond was het niet uitverkocht. Maar een toekomst voor dit evenement? Dat is er gezien de hoogstaande optredens. Zeker en vast!

 

 

 

 

Pics: Christophe Saudemont (Lightbox Revelation) 

Rev: Erik Van Damme

 

Photo report: Night of the proms
Photo report: Night of the proms
Photo report: Night of the proms
Photo report: Night of the proms
Photo report: Night of the proms
Photo report: Night of the proms
Photo report: Night of the proms
Photo report: Night of the proms
Photo report: Night of the proms
Photo report: Night of the proms
Photo report: Night of the proms
Photo report: Night of the proms
Photo report: Night of the proms
Photo report: Night of the proms
Photo report: Night of the proms
Photo report: Night of the proms
Photo report: Night of the proms
Photo report: Night of the proms
Photo report: Night of the proms
Photo report: Night of the proms
Photo report: Night of the proms
Photo report: Night of the proms
Photo report: Night of the proms
Photo report: Night of the proms
Photo report: Night of the proms
Photo report: Night of the proms
Photo report: Night of the proms