The Sore Losers - Gracias Senor
Soulfly – Ritual
Behemoth - I loved You At Your Darkest
Editors - Violence
Avenged Sevenfold - The Stage Deluxe edition
Cd-review: Stereophonics – Scream Above The Sounds
Agenda
16 NOV
Rock against Duchenne
16 NOV
Bring me The Horizon
17 NOV
Bonzai Retro 2018
29 NOV
The Dead Daisies
09 DEC
Clawfinger
13 DEC
Nits
29 DEC
Richie Hawtin - Kompass Club
11 JAN
Architects
26 JAN
Persistence Tour 2019
28 JAN
Monster Magnet
31 JAN
Massive Attack
03 FEB
Behemoth
20 FEB
Tears for Fears
08 MAA
Doro
Fotogalerij
Concert report: Opeth @ AB BXL
Concert report: Opeth @ AB BXL
The Bollock Brothers @ Harmonie Oudenaarde
The Bollock Brothers @ Harmonie Oudenaarde
Moskito Quintet - Isolde et Les Bens
Moskito Quintet - Isolde et Les Bens
Concert report: King Gizzard and the Lizard wizard
Concert report: King Gizzard and the Lizard wizard
Zillion: Relive The Vibe - Sportpaleis Antwerpen
Zillion: Relive The Vibe - Sportpaleis Antwerpen
Nostalgie Beach Festival 2014
Nostalgie Beach Festival 2014
Photo report: The Paladins
Photo report: The Paladins
Photo report: Clouseau Tour 2016
Photo report: Clouseau Tour 2016
GENTJAZZ 2015 Dag 4
GENTJAZZ 2015 Dag 4
Photo report: Sziget 2017
Photo report: Sziget 2017
Photo report: Santana
Photo report: Santana
Play & Produce - Gent Vooruit
Play & Produce - Gent Vooruit
Photo report: Rock Zottegem Vrijdag
Photo report: Rock Zottegem Vrijdag
Photo report: Midge Ure
Photo report: Midge Ure

The odd man

Het grote sinterklaas complot


 

 

Het is weer bijna zover. De magische winterperiode waarbij alle mama's en papa's van de Benelux hun lieve, perfecte oogappeltjes een onzichtbaar “braaf zijn of anders krijg je de roe”-halsbandje kunnen aandoen. Op hun beurt stellen die voorbeeldige jongens en meisjes een peperduur, kapitalistisch lijstje op, dat de goede meneer Sinterklaas (Sint-Maarten in de Westhoek) zal brengen op voorwaarde dat ze het hele jaar door braaf zijn geweest. Zo kunnen ze triomfantelijk de ogen uitsteken van hun klasgenootjes die jammergenoeg tot de klasse der ‘helaasheid der dingen’ behoren en die zelfs omwille van de kansarme situatie helemaal geen lijstje kunnen maken omwille van de dure papierkosten! (De cara-pint-voor-sint staat daar echter vast wel iedere avond op de schouw.)

 

Ikzelf kijk nostalgisch terug naar deze periode vol pracht en praal, samen met mijn Action Man-helikopter, Thunderbirds-eiland en VHS-cassette van ‘The Lost World Of Jurassic Park’. Aan deze gloriedagen kwam echter abrupt een einde, zo rond mijn negende levensjaar. Ik kreeg het te horen van een mede gedupeerde klasgenoot. Andere kinderen kregen het te horen via een broer of zus. Nog andere kinderen vonden het opeens verdacht dat Sinterklaas Nike Air Classics droeg of kregen hun twijfels wanneer de goedheilig man al tien jaar lang bij opa op bezoek kwam terwijl opa telkens weer toevallig genoeg op de porseleinen droltroon zat.

 

Ikzelf had een ‘homeschooled’ vriendje, die op twaalfjarige leeftijd van mij te horen kreeg dat zijn geliefde Sint en Piet een verdomde leugen zijn van zijn ouders om hem mooi in het gareel te doen lopen als een hamster in zijn radje. Ik zag zijn laatste sprankeltje fantasie ontsnappen als een hevig flatuleus kontconcert na een intense Mexicaanse avond. En wie werd met alle zonden van Israël beladen? IK! Die klootzakken hadden hun bloedeigen zoon jarenlang voorgelogen, maar ik werd aanzien als de duivel in eigenste persoon. Where’s the logic in that?

 

Eénmaal dit infantiele kindercomplot aan het licht was gekomen, kwam natuurlijk al snel de vraag “wil dat dan zeggen dat we nu geen speelgoed meer krijgen?”. Gelukkig werden de meesten onder ons gerustgesteld met een positief antwoord. Face it, we waren allemaal kleine hoeren. Met het feit dat we werden voorgelogen konden we leven, zolang we nog cadeautjes kregen. Het resultaat is dat we ons jaren later als cooping mechanisme nog steeds volproppen met chocolade en nog maar eens onze VISA bovenhalen om nog meer kleren en andere brol die we eigenlijk helemaal niet nodig hebben te kopen. En dit allemaal onder de kutnoemer YOLO…

 

Je ouders hebben je bedrogen en belogen, terwijl jij zelf behoorlijk gestraft zou worden moest je hetzelfde doen. Hypocrisie ten top. Toch zal ik (en ik vermoed de meesten onder ons), wanneer ik gezegend ben met het wonder der reproductie, me ook schuldig maken aan dit bedrog. Waarom? Het is leuk voor de kindjes, maar als je er goed over nadenkt is het toch vooral plezant voor onszelf. Ik vind het fantastisch om alle sinterklaasboekjes te doorbladeren en mezelf in te beelden wat mijn 10-jarige geest in dit 30-jarige lijf zou vragen aan de heilige man (gelukkig niet Roger Vangheluwe). Daarbovenop mogen wij de avond ervoor, terwijl we ons volsteken met mariatjes, chocolade en piknikken, alles klaarzetten (wees nu eerlijk, stiekem spelen we zelf nog graag met die brol). Kindjes blij, mama en papa blij, middenstand blij, iedereen blij. Het is een vicieuze cirkel van christelijk plezier. Dat we ons kinderen ‘in’t zak zetten’, nemen we er graag bij. 

 

 

The Odd Man Out!

 

Meer lezen...

Photo report: Night of the proms

26 NOV 2017
Photo report: Night of the proms


 

Night of the proms 

 

Sportpaleis Antwerpen - 23/11/17 

 

Een vat boordevol emoties

 

We moeten eerlijk zijn, de hoogdagen van Night of the Proms, toen Sportpaleis geen één of drie keer, maar vele keren compleet was uitverkocht. Lijken voorbij. Ook op deze zaterdagavond slaagt de organisatie er ondanks alle inspanningen, niet in de zaal compleet vol te krijgen. Maar zoals dat vaak gaat, hadden de afwezigen deze keer weer eens ongelijk. De aanstekelijke show van Joss Stone en Melanie C. Het magische piano spel van Emily Bear. John Miles die nog steeds, door middel van een oogverblindende act, het Sportpaleis zonder enig probleem kan inpakken. De knappe performance van jonge talentvolle artiesten als Johannes Genard en de feestelijke show van verrassingsact Gers Pardoel bewijzen dat sommige kritische benaderingen heel sterk overdreven zijn. Night of the Proms 2017 was vooral een vat boordevol uiteenlopende emoties. Niet elke show was even geslaagd, maar als we de kippenvelmomenten samentellen met de momenten dat we een geeuw niet konden onderdrukken? Dan stel ik toch vast dat Night of the Proms 2017 een geslaagde avond was voor jong, oud, muziekliefhebber en fan van elk van de artiesten. Die bovendien om hemels hoog niveau hun ding stonden te doen. Dit terzijde, mijn verslag:

Pure perfectie

Niet alleen de artiesten op het podium lieten zich van hun beste zijde zien. Kobe Nils ontpopt zich tot een flamboyante gastheer. Naast een hoge dosis humor tentoon spreiden, spreekt hij voortdurend zijn lof uit voor de aantredende artiesten. Of doet hij het sportpaleis ontploffen door zijn charismatische inbreng binnen het geheel. Een grappig, heel geslaagd moment. Is wanneer hij het Philharmonic Orchestra onder leiding van bevallige en heel bewegelijke dirigent Alexandra Arriechie bedient met een denkbeeldige app. Tot hilariteit van het publiek en het orkest tot het koor Fine Fleur zelf. Die trouwens wederom een schitterende performance neerzetten. Joss Stone zou het later die avond nog iets  aangeven in de zin van: 'ikzelf maak soms fouten, maar zij hier? Nee, dat is pure perfectie'

Na een korte La La land ouverture mocht Johannes Genard (School is Cool) de avond pas echt openen. Door middel van een schitterend gebrachte The Wolrd is Gonna End tonight liet hij het publiek uiteindelijk uit zijn hand eten. Johannes moest daarvoor wel een inspanning doen, maar toen de lichtjes allemaal aangingen bij Trophy Wall bleek toch dat Johannes de strijd om het hart van de aanwezigen te veroveren, had gewonnen. De man beschikt dan ook over een heel bijzonder en uiteenlopend stembereik. Maar straalt vooral een charisma uit dat we doorgaans tegen komen bij de grote artiesten op aarde.

Om een grote zaal direct in te pakken? Daarvoor is het nog iets te vroeg. Maar op night of the Proms bewees Johannes dat hij veel in zijn mars heeft, heel veel. Kortom. Pure klasse performance, van een artiest die langzaam maar zeker aan het ontluiken is van een - bij wijze van spreken - lelijk eendje tot een wonderbaarlijk mooie zwaan.

De veelzijdigheid van Isabelle A

Dat Isabelle A veel meer is dan de pop artieste die met songs als Blank en Zwart en He Lekker beest Vlaanderen aan het dansen en meezingen zette. Bewees ze met het schitterende, hartverscheurend mooie gebrachte Envoûte-moi. - een song die ze samen bracht met Pieter Embrechts die helaas enkel te zien was op het zwart wit scherm op de achtergrond - een meer veelzijdige artieste te zijn dan velen denken. De warmhartige inbreng van Pieter, in combinatie met de heel breekbare stem van Isabelle A. Was een eerste kippenvelmoment van de avond, het zou niet het laatste zijn. Isabbele A bracht nog een aangepast versie van Blank en Zwart. En zou in het tweede deel met He Lekker beest de handen nog eens op elkaar krijgen.

Het 'Cartoonfestival' na deze knappe performance van Isabelle A, bleek eerder een rustpunt. Een beetje jammer, want dit had gezien de hoge dosis humor gecombineerd met een instrumentale virtuositeit van de muzikanten best een hoogtepunt van de show kunnen worden. Echter, het ontbreken van bijgaande beelden van bijvoorbeeld Tom en Jerry, zouden deze performance kunnen hebben doen optillen naar een hoger niveau. Nu bleven we wat op onze honger zitten eigenlijk.

Emily Bear verovert de harten van Vlaanderen, België en de wereld

Echter de grote overwinnaar van alle harten op Night of the Proms 2017? Dat was zonder meer de Amerikaanse Emily Bear. Amper 16 is deze piano virtuoze. Ze speelt volgens Kobe reeds op haar 18ste maand piano. Mocht op haar zesde in het Witte Huis aantreden. En is ondertussen doorgebroken tot de hoogste regionen binnen de globale muziekwereld. Wereldtop? Zeker en vast, maar dat wil niet zeggen dat Emily hier een routineklusje komt afwerken. Na een hartverwarmende Skyfall , waarbij ze in een soort kubus boven het publiek zweeft. Doet ze een improvisatie. Waarbij iemand in het publiek wordt aangesproken een verhaal te vertellen, dat zij zal vertolken op piano.

De zestienjarige Amber komt niet alleen haar 16ste verjaardag vieren, haar moeder verteld dat Amber op heel jonge leeftijd haar vader is verloren en het ondanks al die pijn en leed het heel goed doet in het leven. Je kon niet alleen een speld horen vallen in de zaal, er vloeiden ook bij mij tranen. En dan moest Emily haar performance nog komen. Emily bracht een performance die zondermeer indrukwekkend kan genoemd worden. Meer nog, indrukwekkend was naderhand zelfs een understatement.

Niet alleen zorgde ze voor koude rillingen over onze rug, het voortdurend opborrelen van tranen in onze ogen, of een brede glimlach op onze lippen. Emily Bear betoverde ons niet gewoon, ze liet een magische, adembenemende indruk na. Die met geen woorden valt te omschrijven. Deze piano virtuoze betovert en veroverd Vlaanderen met haar glimlach, indrukwekkend piano spel en innemende houding, waardoor haar performance kan gezien worden als het ultieme hoogtepunt van deze avond.

Blance, die ons mocht vertegenwoordigen op Eurosong festival eerder dit jaar, met succes. Beschikt over een heel bedwelmende stem. City Lights en Scared to be lonely sneden wel degelijk door hart en ziel. Maar Blance bracht ze iets te statisch, waardoor we een beetje op onze honger bleven zitten. Deze jongedame beschikt echter over potentieel en een prachtige stem, om harten te doen breken. Maar op Night of the Proms bleef haar performance niet echt hangen, om ons compleet over de streep te trekken. Jammer.

Spice Girls forever!

Fans van Spice Girls werden wild enthousiast toen Melanie C , die zich toch ontpopte tot een publiekstrekker, werd aangekondigd. Melanie C. bracht een heel strakke, aanstekelijke set waarbij ze niet alleen haar bijzonder stembereik naar voor bracht. Maar ook bewees een entertainer te zijn van hoogstaand niveau. Met o.a. het door heel de zaal meegebrulde Never be the same again kreeg ze de handen moeiteloos op elkaar. Ze mocht het eerste deel van de show dan ook afsluiten, met een knaller van formaat.

Gers Pardoel doet de zaal voor het eerst echt ontploffen.

Na de pauze zou het dak er pas compleet afgaan. Waren we in dat eerste deel al onder de indruk van  sommige performance? Dan zou Nederlandse artieste Leona Philippo , die in 2012 'The Voice of Holland' won. Met een soulvolle en heel gedreven performance iedereen aan het dansen krijgen. Maar de feestneus bij uitstek was toch wel verrassing act Gers Pardoel, die zelfs de aanwezigen op de tribunes kon doen rechtveren. Songs als Zo bijzonder en Ik neem je mee werken sowieso op de dansspieren. Gers pardoel deed echter het sportpaleis compleet ontploffen, en dat eigenlijk voor het eerst op deze avond.

Voordien mocht Thomas Vanderveken het pianoconcerto van Edvard Grieg aan de witte vleugelpiano spelen. Voor de pauze zagen we hem op het scherm nog scherp staan van de zenuwen. Want dit is wel één van de moeilijkste pianostukken die er bestaan. Thomas speelde echter deze pianoconcerto met zoveel vuurkracht en perfectie, dat je wederom een speld kon horen vallen in de zaal. Op het scherm werd zijn hartslag aangeduid, die op een bepaald moment tot 177 steeg. Om maar aan te geven hoe intens dit muziekstuk wel is. Om zoiets perfect te brengen? Daarvoor moet je wel een uitzonderlijk talent zijn. Thomas bewees echter een virtuoos te zijn op piano, zoals we er zelden tegen komen. Hij liet een diepe indruk achter op alles en iedereen met deze indrukwekkende pianoconcerto.

De kruisbestuiving tussen levenservaring en aangeboren virtuositeit.

We hadden gedacht dat het hoogtepunt ondertussen was bereikt. Maar dat was buiten John Miles gerekend. In het verleden werd zijn inbreng vaak beperkt tot het steeds opnieuw schitterende gebrachte Music. Ondertussen uitgegroeid tot het lijflied van Night of the Proms. Echter op zaterdagavond ontstond, mede door weer die wonderbaarlijke inbreng van Emily Bear op piano, iets magisch mooi. De kruisbestuiving tussen een man met enorm veel jaren levenservaring, en een jonge artieste met een als het waren aangeboren zin voor virtuositeit. Deed een song als All By Myself uitmonden in een walm van kippenvel, kroppen in de keel en het opwellen van tranen in de ogen. Eerder had Emily een deel gebracht van het breekbare Rachmaninov, waarbij je weer een speld kon horen vallen in de zaal. Het mooiste moment was toen Miles zich vooroverboog aan de piano en Emily vol bewondering in de ogen keek, toen ze nog een laatste solo, hartverscheurende solo bracht die ons hart en dit van velen nog maar eens doorboorde. Als klap op de vuurpijl mocht ze nog even Music inzetten. Waarna Miles die song deed heropleven, en zorgde voor wederom een ultiem hoogtepunt op de avond.

Als klap op de vuurpijl bracht hij een heel gedreven versie van Addicted to love (Robert Palmer) en samen met Melanie C. When You are gone (Bryan Adams) waaruit bleek dat Melanie C. veel meer is dan 'een onderdeel van Spice Girls'. Deze artieste deed ons met verstomming staan. Bovendien. Het samensmelten van haar stem. Met deze van John Miles? Ook dat was een magisch en onvergetelijk moment op deze avond.

Johannes Genard mocht nog een heel geslaagde versie brengen van Honeybee. Ook nu weer had hij het in eerste instantie wat moeilijk het publiek echt mee te krijgen. Dankzij zijn schijnbaar aangeboren Charisma kon hij echter, na die wervelwind van Miles, alsnog de handen op elkaar krijgen. Chapeau!

Joss Stone doet de temperatuur naar een kookpunt stijgen

Son of a preachter man, Right to be wrong? Het zijn songs die één voor één uitgegroeid zijn tot klassiekers. Joss Stone bracht die songs echter op een zodanig levendige, spontane wijze naar voor dat haar inbreng op Night of the Proms kan gezien worden als een ultieme kers op de taart. Meer nog, ze deed de temperatuur naar een kookpunt stijgen. Niet alleen was ze heel bewegelijk, ze sprak voortdurend haar lof uit over het orkest op het podium, haar dankbaarheid naar de aanwezigen toe. Ze ging zelfs even vragen hoe ze 'I Love you' moest uitspreken in het Nederlands. Haar uitspraak' ik zie je graag' zorgde niet alleen voor de nodige hilariteit, maar bewijst dat Joss Stone ondanks al die ervaring, nog steeds als een jonge wolvin op het podium staat die nog alles moet bewijzen. Dat siert haar. Door het publiek te omarmen, leek het wel alsof ze een privé concert stond te spelen voor elk van de circa 12 000 aanwezigen in de zaal.

Niet alleen bleek ze goed bij stem, haar goedlachse houding trok ons eveneens over de streep.  Naar het einde van de set kreeg ze zelfs even de slappe lach, wat nog maar eens aanduidt wat voor een klasse artieste Joss toch is. Daar waar artiesten van haar kaliber vaak de gemakkelijke weg kiezen, en de songs voor zich laten spreken. Blaast Joss Stone haar eigen klassiekers nieuw leven in, en ontpopt zich tot entertainer, charismatische frontvrouw en doet menig harten sneller slaan. Sensualiteit combineren met hoogstaande performance, deed ook ons hart breken. Zonder meer,  de kers op de taart waarop we hadden gehoopt. Dit concert van Joss Stone.

Sweet dreams

Om eerlijk te zijn, hadden we toen onze 'afsluiter van de avond' gehad. De ultieme kers op de taart, een song die door iedere artiest naar voor wordt gebracht om de avond af te sluiten. Was wel degelijk een mooie afsluiter van deze avond. En ook al is Sweet Dreams van Eurythmics een song die aan de ribben blijft kleven. Ook al werd die gebracht met veel liefde voor het origineel. Ook al werd die uitbundig gebracht door elk van de aantredende artiesten. Het sluitstuk? De echte ultieme kers op de taart? Hadden we dus al gehad.

We kunnen dan ook besluiten:

In sommige media lezen we dat Night of the Proms min of meer een samenstelling is van 'B artiesten' die hun beste tijd hebben gehad. Dit spreken we na deze één voor één indrukwekkende performance ten stelligste tegen. We werden in ontroering gebracht, bouwden een wervelend feestje, lieten ons onderdompelen in klanken van instrumentale virtuositeit. Ons hart werd gebroken, onze ziel verwarmd. We kregen tranen in de ogen en een glimlach op de lippen. Night of the Proms was, zoals we aangaven aan het begin van dit verslag, een vat boordevol uiteenlopende emoties. Gebracht door artiesten die bewezen nog steeds performance te kunnen brengen die aan de ribben blijven kleven. En talentvolle jonge artiesten, die ons één voor één met verstomming deden staan. Tien keer het sportpaleis uitverkopen? Het lijkt voor de organisatie van Night of the Proms een onmogelijke opgave geworden. Zelfs op deze zaterdagavond was het niet uitverkocht. Maar een toekomst voor dit evenement? Dat is er gezien de hoogstaande optredens. Zeker en vast!

 

 

 

 

Pics: Christophe Saudemont (Lightbox Revelation) 

Rev: Erik Van Damme

 

Photo report: Night of the proms
Photo report: Night of the proms
Photo report: Night of the proms
Photo report: Night of the proms
Photo report: Night of the proms
Photo report: Night of the proms
Photo report: Night of the proms
Photo report: Night of the proms
Photo report: Night of the proms
Photo report: Night of the proms
Photo report: Night of the proms
Photo report: Night of the proms
Photo report: Night of the proms
Photo report: Night of the proms
Photo report: Night of the proms
Photo report: Night of the proms
Photo report: Night of the proms
Photo report: Night of the proms
Photo report: Night of the proms
Photo report: Night of the proms
Photo report: Night of the proms
Photo report: Night of the proms
Photo report: Night of the proms
Photo report: Night of the proms
Photo report: Night of the proms
Photo report: Night of the proms
Photo report: Night of the proms