Rammstein -Rammstein
Brutus - Nest
In Flames - I, the Mask
Rival Sons - Feral Roots
Balthazar – Fever
The Sore Losers - Gracias Senor
Agenda
28 MEI
Trixie Whitley
02 JUN
Vestrock 2019
08 JUN
Werchter Boutique
09 JUN
Hello Festival
10 JUN
Studio Sinksen
16 JUN
Metallica
18 JUN
Tool
23 JUN
Hellfest 2019
23 JUN
Graspop 2019
29 JUN
Grensrock 2019
30 JUN
Werchter 2019
02 JUL
Corrosion of Confidence
14 JUL
Sjock 2019
14 JUL
Bon Jovi
21 JUL
Melt 2019
27 JUL
Love Family Park
03 AUG
Roadkill 2019
04 AUG
Lokerse feesten
11 AUG
Voltage Festival 2019
11 AUG
Alcatraz 2019
13 AUG
Sziget 2019
18 AUG
W-Fest 2019
22 OKT
Angie Stone
30 OKT
Stef Kamiel Carlens
05 NOV
Sheila E
16 NOV
Nikki Lane
23 NOV
H8000 Hardcore H8000 Book
22 FEB
The Darkness
Fotogalerij
Blaudzun @ De Kreun
Blaudzun @ De Kreun
Track Trip
Track Trip
Anvil @ De Kreun - Alcatraz club show
Anvil @ De Kreun - Alcatraz club show
Concert report: Black Tolex
Concert report: Black Tolex
Michael Jackson - The Legacy
Michael Jackson - The Legacy
Photo report: Intergalactic Lovers
Photo report: Intergalactic Lovers
Life Of Agony - Diablo Blvd @ Biebob
Life Of Agony - Diablo Blvd @ Biebob
Photo report: Diablo Fest 2 @ Trix Antwerpen
Photo report: Diablo Fest 2 @ Trix Antwerpen
Photo report: Lordi
Photo report: Lordi
Afro C Festival 2015
Afro C Festival 2015
25 Jaar Charalatan - Vooruit Gent
25 Jaar Charalatan - Vooruit Gent
Photo report: Mauro Pawlowski - Remo Perrotti.
Photo report: Mauro Pawlowski - Remo Perrotti.
Festival report: Alcatraz - Vrijdag
Festival report: Alcatraz - Vrijdag
Concert report: Saxon
Concert report: Saxon

The odd man

De Ronde


 

 

“Wielrenners gooien drinkfles op de grond en de kudde koeien doet mee”

 

‘De Ronde Van Vlaanderen’, zo Vlaams als ‘chicongs in espe’ en de hoogdag van het wielerseizoen. Ondertussen zit de ganse familie aan tafel en laat moeder de kroketten rond gaan, terwijl de televisie 60° wordt gedraaid zodat de penishangende gezinsleden kunnen volgen hoe andere penishangende gasten (want voor de vrouwenkoers is er beduidend minder interesse) strijden voor de eer en het respect van het Vlaamse volk en onderling aan het kijken zijn wie het beste spul heeft ingespoten (maar dit gegeven gooien we ter zijde zoals mama de dag na moederdag).

 

Daarnet was er bij het aperitief nog een hevige discussie gaande over de brossende jeugd op donderdag (ja, nog steeds dit verhaal) en al het afval dat dit zogezegde hypocriete gespuis achterlaat op Pukkelrock en Pop Werchter. Gelukkig bezit de generatie van onze ouders het ware morele kompas. Zonder hen was alles om zeep en heerste er pure chaos!

 

Na de heerlijke maaltijd eindigt deze Vlaamse familietraditie met de extase van de dag: ‘den arrivee’, uiteraard met een koffie en een koekske ‘dabei’. Jammergenoeg ebt het enthousiasme snel weg: wederom geen Vlaamse/Belgische winnaar (of kleurling met Belgisch pasport, want wanneer ze winnen zijn dit natuurlijk wel altijd echte Belgen). Mij kan het echter weinig schelen, dus ga ik maar naar huis om me af te vragen hoe het in godsnaam mogelijk is dat mijn kat aan zijn eigen ballen kan likken en ik niet. Jaloers!

 

Diezelfde avond verschijnt een traditioneel artikel met bijhorende fotoreportage op verschillende nieuwssites. We zien een ravage van achtergelaten afval op de Kwaremont (die ligt niet meer open trouwens), een opvallende gelijkenis met het jaarlijks rapport over de Pukkelpop camping. Stilaan vormen de barsten in de perceptiemuur van de “goede Vlaamse burgers” eerder kloven waar Maggie haar reet in zou passen. In tegenstelling tot onze Vlaamse modelburger die op de eerste rij stond om stenen te gooien naar de jeugd en hun afval, onthoudt onze jeugd zich van oordelen en “hoog intelligente opmerkingen”.

 

Hypocrisie ligt aan de basis van deze marginale bilspleet van een kloof. Hypocrisie is het begrip dat steeds naast deze brave burgers heeft gewandeld, samen met alcoholisme, racisme en nationalisme. Al deze beestjes worden ook nauw gevolgd door polarisatie, de vijand van redelijkheid. Tegen deze cocktail van stupiditeit valt niks te beginnen. Alle inspanningen om deze narcistische bevolkingsgroep tot inzichten te brengen zijn vruchteloos. Wanneer je een goed argument aanbrengt, gaan de oren onherroepelijk dicht zoals de vulva van je vrouw wanneer je de naam van haar zus scandeert tijdens het stoeien.

 

Hoe kunnen wij de wereld redden van stupiditeit en hypocrisie die de mensheid nog meer overheersen dan mijn wens om aan mijn eigen ballen te likken? De oplossing van dit probleem kunnen we misschien vinden in de gedachtenspinsels van de grondlegger van het absurdisme, de heer Albert Camus, namelijk collectieve suïcide. Te? Hoewel het een eerder controversiële oplossing zou zijn, kan je niet ontkennen dat het bijzonder doeltreffend zou zijn. Deze aanpak zou namelijk niet enkel dit probleem oplossen, maar tevens alle problemen die we in de laatste jaren op ons bord kregen: immigratiecrisis, gillets jaunes, milieu, … You name it. Nog steeds te radicaal? Goed dan, misschien moeten we beginnen bij het begin: praten, luisteren en verdraagzaamheid. Of met andere woorden: doe NORMAAL.

 

This is The Odd Man saying: jullie kunnen allemaal de pot op!

Meer lezen...

Seriereview: The OA

28 DEC 2016
Seriereview: The OA


 

The OA (4/5)

 

Er zit meer in een bijna-doodervaring dan je denkt

 

Na Making A Murderer, Stranger Things, The Get Down, Narcos (S2) en Black Mirror (S3) dachten we dat we het beste van Netflix 2016 gezien hadden. Maar op 16 december zwierde het wereldbefaamde entertainmentbedrijf een zoveelste topreeks op de streamserver. De acht hoofdstukken van The OA (S1) vallen niet onder één genre te categoriseren. Zowel drama, mysterie, sciencefiction en bovennatuurlijke gebeurtenissen passeren in afgewogen dosissen de revue. Bij ons zorgden de eerste vier afleveringen voor een aantal kippenvelmomenten waar een industriële kippenkwekerij van KFC mee kan gevuld worden.

 

De blinde Prairie Johnson, sterk vertolkt door Brit Marling (die de serie ook grotendeels zelf schreef), werd zeven jaar lang vermist. Nu ze is teruggevonden is niet alles peis en vree. Ze heeft heleboel onverklaarbare littekens op haar rug, wil niet meer bij haar naam genoemd worden en het meest merkwaardige van al; ze kan terug zien. Haar terugkomst beroert danig de gemoederen. De buurt, de FBI, haar pleegouders… zijn allen uitermate nieuwsgierig naar wat er in al die jaren gebeurd is maar Prairie wil niets lossen. Wat ze meegemaakt heeft is enkel voorbestemd voor een select clubje uitverkorenen. Vier uiteenlopende jongeren en één oudere lerares worden lukraak, of zo lijkt het toch, uitgekozen om naar het onvoorstelbare verhaal van Prairie te luisteren. Dit gebeurt iedere nacht in een verlaten huis alwaar ze uitleg geeft waarom ze vanaf nu door het leven gaat als ‘the OA’

 

De serie werd overwegend positief ontvangen met hier en daar een punt van kritiek. Volgens ons is het vooral belangrijk als je eraan begint dat je tijd maakt voor dit knettergekke verhaal en je open stelt voor het onmogelijke. Bijna-doodervaringen spreken bij velen al lang tot de verbeelding en in The OA werd er een straffe story rond verzonnen. Eentje die Twin Peaks-gewijs kan uitgroeien tot een cultklassieker. Perfecte tijdinvulling voor tijdens ‘de dagen’.