King Hiss @ De Kreun (5/5)
King Hiss or treat!?
King Hiss or treat! Wij kozen op All Hallows Eve resoluut voor het eerste. Om de release van hun tweede kraker (zie review) kracht bij te zetten, werd een groot feest georganiseerd. De Kreun was wederom the place to be en Johnny Jailbait en Pete Da Bomber waren opgetrommeld om met Goe Vur In Den Otto om met één van hun beruchte afterparties de avond knallend af te sluiten. Er was in de ganse omtrek geen killer clown of verloren gelopen zombie te bespeuren. De hoes van Mastosaurus is dan ook angstaanjagend genoeg om een hele bende snoepjagende jongeren de stuipen op het lijf te jagen zodat ze zich terugtrekken tot het weer lente wordt.
De nieuwe schijf van Jan, Jason, Dominiek en Joost mag er wezen. We zullen zelfs meer zeggen, Mastosaurus is één van de beste metalplaten die in de laatste vijftien jaar gefabriceerd is in ons met muzikaliteit gevulde Belgenlandje. Ook live werd het nieuwe gerief vrank en vrij het zwerk ingekeild. Zonder veel poespas en doekjes die enkel gebruikt werden om de glimmende zweetparels van het blinkende voorhoofden de vegen, kregen we een oerdegelijk concert om vingers en omhoog gestoken duimen van af te likken. RHEA zette met een vlammend voorprogramma de uitverkochte Kreun onder stoom en omstreeks 21.30u mocht King Hiss zijn zeemonsters van songs loslaten op de golvende menigte.
Met opener Homeland voelden we ons meteen thuis. De ‘Black Fueliaanse’ intro zorgde voor een perfecte opbouw die gestaag naar een eerste hoogtepunt klom. De kop was er af en de goesting naar meer was bij de horde hongerige fans groot. Tourniquet en Black Sea, Slow Death, beiden nagelnieuw, werden meteen schuimbekkend omarmd door de kolkende massa. Het kwik in De Kreun steeg gedwee naar om en bij de 30°C zodat lederen jassen en gebreide pulls in al hun overbodigheid van de schouders gleden. De dampende motor van King Hiss kwam moeiteloos op kruissnelheid en al vroeg in de set werd de ronkende titeltrack van de nieuwe plaat unleashed. Coudron schreeuwde met zijn strakke vocals alles en iedereen op een hoopje. De dreigende drums van Jason daverenden door merg en been. Dominiek stond met zijn gekende stijl pal garant voor ongeziene baslijnen die het ritme en de vaart er goed in hielden. En op de excellente riffs van Joost was er wederom niets aan te merken. Kortom, de chemistry tussen de vier heerschappen bereikte halverwege het optreden al zijn kookpunt. Bruisend en borrelend van levenslust werd de boel met enkele klassiekers uit de beginjaren verder gezet. Endorphine en Snakeskin konden bij de volgers van het eerste uur, waarmee de zaal zowat vol zat, op heel wat bijval rekenen. De band genoot met volle teugen van de tonnen terechte aandacht. Met Sadlands en King ‘what doesn’t kill me makes me stronger’ Hiss deden ze er op het einde nog enthousiast een schepje bovenop. De lyrics werden headbangend meegebruld en iedereen zag dat het goed was. Killer Hand sloeg ons met een ongemeen harde uppercut volledig knock-out. Bij dit doordringende slotstuk werden de laatste streepjes energie tot de bodem uitgeperst en Jan sprong als een wilde viking nog eens in het publiek. We hadden even tijd nodig om te bekomen van deze King Hiss-kick.
Afwezigen hadden meer dan ongelijk en zijn verplicht van Mastosaurus in een ‘loopke’ te steken en minstens twintig keer te beluisteren, nèh! Deze releaseshow was af!
(BG)