RAMMSTEIN
Koning Boudewijnstadion, Brussel - 04.08.2023
In 2022 verkocht Rammstein al twee keer het nieuwe evenemententerrein De Nieuwe Koers in Oostende uit, goed voor 100.000 bezoekers in totaal. Je kon dat toen nog toeschrijven aan de ‘knaldrang’ (hoe toepasselijk is deze term hier?) na de magere Corona-jaren, maar dat zou al te makkelijk zijn. Die concerten waren namelijk in 2020 voorzien en in een mum van tijd uitverkocht. En dat was ook voor dit jaar het geval: eerst één, dan twee en dan zelfs drie concerten op rij in het Koning Boudewijnstation in Brussel uitverkocht, voor 150.000 enthousiaste concertbezoekers aan het einde van de zomertournee langs grote stadions.
Het succes van Rammstein is te danken aan een jarenlange hoge standaard van de concerten, die altijd een theatraal totaalspektakel zijn en op alle zintuigen inwerken. Natuurlijk is de grens tussen metalshow en slapstick soms erg dun en is er geen ruimte voor improvisatie, maar saai wordt het nooit. Er is altijd iets te beleven en de ‘tanzmetal’ wordt uitermate strak gebracht en meegebruld door fans van ‘all walks of life’: alle leeftijden, alle geslachten, proper uitgedoste mensen maar ook uitzinnig en opvallend geklede en opgemaakte figuren. Boekhouders én BDSM naast en door elkaar, het is een bont gezelschap. Nog opvallend: naar ruwe schatting draagt ongeveer 80% van de bezoekers ook Rammstein-merchandise, dat is enorm hoog.
Hoewel het Teutoonse zestal altijd al flirtte met controverse, is de context natuurlijk veranderd ten opzichte van vorig jaar. Intussen barstte een heus schandaal los rond zanger Till Lindemann en de onfrisse praktijken die backstage gebeurd zouden zijn met vrouwelijke fans die geplukt werden uit de befaamde ‘row zero’. Het lijkt de band voorlopig niet te deren en wij bekijken het, met het merendeel van de fans, nog vooral als ‘onschuldig tot het tegendeel bewezen is’ en ‘de band is meer dan de zanger alleen’. Toch heeft dat voor enkele aanpassingen gezorgd: het ‘peniskanon’ maakt geen deel meer uit van de show en ‘Pussy’ en ‘Dicke Titten’ horen er niet bij, dat laatste vinden we persoonlijk wel jammer. Maar goed, je kan makkelijk een fantastische setlist maken met alle nummers die níét gespeeld werden.
Over het voorprogramma Abelard kunnen wij niet teveel vertellen. We vonden het eerlijk gezegd al overkill dat de uren voor het concert al voortdurend Rammstein door de stadionspeakers galmde, maar dan kregen we ook nog dit duo Franse concertpianistes. Ze brengen pianoversies van Rammstein-nummers. Misschien kan dit in een intiemere setting nog effect hebben, maar in een stadion waait dit toch echt weg en kan het ons geen seconde boeien.
Zoals gewoonlijk start heel toepasselijk ‘Music for the Royal Fireworks’ van Händel de Rammstein-show. De podium-set-up is dezelfde al vorig jaar maar nog altijd even indrukwekkend: het lijkt wel een raketlanceerstation. Vanuit de hoge, centrale toren komt zanger Till met een lift naar beneden, met een soort lichtgevend bit voor de mond, terwijl intussen de andere bandleden op het podium zijn verschenen met opvallende outfits en excentrieke haardos. Niet alleen het vuur zorgde trouwens voor de inkleding, want elke song kreeg zowat een eigen kleur mee dankzij de knappe lichtshow.
Het stampende ‘Rammlied’ wordt ingezet, met vijf vooraan op het podium en drummer Christoph Schneider achteraan. De eerste luide knallen zijn te horen en die brengen ook meteen de typische ‘industriële’ geur van een Rammstein-concert mee. Geen tijd om te ademen, want oude kraker ‘Links 2-3-4’ marcheert onweerstaanbaar binnen. Toetsenist Flake, gekleed in iets dat het midden houdt tussen een glitterend, gouden trainingspak en narrenkostuum, speelt als vanouds terwijl hij op de loopband loopt. Met ‘Bestrafe Mich’ maakt nog een ouder nummer een welgekomen comeback.
‘Giftig’, het eerste van vier nummers van het meest recente album ‘Zeit’ van vorig jaar, wordt vanaf de eerste toon ook zeer enthousiast onthaald. ‘Sehnsucht’ wordt begeleid met opnieuw luide knallen en de verticale, rode spandoeken op het podium (referentie naar de Nazi’s) vallen naar beneden. Bij ‘Mein Herz Brennt’ komt Oliver Riedel, de lange bassist, nu zonder zijn coole space-kostuum maar als een zwart geverfde demon het podium op. Het is niet alleen het hart dat vuur vat, want langs alle kanten wordt er vuur gespuwd. Dat geldt ook bij ‘Puppe’, dat toch even voor een rustpunt zorgt, waarbij een grote kinderwagen in de fik gezet wordt. Het nummer bouwt langzaam op en aan het einde schiet er zoveel zwarte confetti uit de kanonnen dat het gitzwart voor de ogen wordt en we even niets meer van het podium zien.
Helaas komen we dan bij het overbodige element van de show. Gitarist Richard Z Kruspe verschijnt ineens hoog in de toren als DJ in een witte jas en brengt zijn zeer onfortuinlijke, platte remix van ‘Deutschland’. De redelijk kinderachtige choreografie van de 4 andere muzikanten in zwarte outfits met led-strips maakt het er ook niet beter op. Hoe groot is het contrast met de reguliere, heerlijke beukende versie van ‘Deutschland’, mede dankzij Kruspe en collega-gitarist Paul Landers. Volledig terecht en begrijpelijk uitgegroeid tot een absolute publieksfavoriet! ‘Radio’ gaat er uiteraard ook altijd vlot in en dan krijgen we bij ‘Mein Teil’ weer een vertrouwde act: Flake verdwijnt in de grote kookpot, zanger Till in slagerstenue steekt het vuur onder de pot aan met een vlammenwerper. Als Flake hem een beetje uitlacht en uitdaagt, komt er nog een groter wapen maar ook dat volstaat niet. Het sein om zijn volledig brandwerende pak aan te trekken, want daarna komt er een formidabel kanon uit het podium omhoog en dat spuwt vlammen over de breedte van het podium. Verrassend? Niet meer. Plezant? Zeker weten.
‘Du Hast’ luidde de grote doorbraak van de band in en blijft toch een verplicht onderdeel van de show, zo bewijst ook het luid gejoel van het publiek. Dat neemt ook gretig de zang over wanneer de band even stopt. Knetterend vuurwerk boven onze hoofden en de uitbundig knallende vlammenwerpers zorgen voor het zoveelste hoogtepunt. En dan komt ‘Sonne’ nog als afsluiter van de reguliere set: we voelen door het veelvuldige vuur letterlijk de hitte van de zon!
De eerste bisronde start op het B-stage. Samen met de dames van Abélard krijgen we een ingetogen pianoversie met a capella zang van ‘Engel’. Niet onaardig, maar we hadden een van onze persoonlijke favorieten toch liever in de full band-versie gehoord. De vijf muzikanten stappen aan het tweede podium in rubberbootjes en varen letterlijk over het publiek terug naar het grote podium, waar zanger Till ze als een veerman opwacht aan een soort aanlegsteiger. ‘Ausländer’ is weer zo’n heerlijke kraker met een vette beat en overduidelijk ook een nieuwe favoriet bij de fans. Met ‘Du Riechst So Gut’ keren we terug naar het debuut van de band en ‘Ohne Dich’ zorgt voor een gloedvol meezingmoment om de eerste encore af te sluiten.
De tweede bisronde start met ‘Rammstein’, waarbij Till een geweldig vlammenwerpend toestel op zijn rug draagt. Het zorgt toch telkens weer voor het meest iconische beeld van de show! ‘Ich Will’ is natuurlijk de hymne bij uitstek om de relatie tussen artiest en publiek op te roepen en aan te vuren, en krijgt nu nog een symbolische laag bij ‘Wir woll'n, dass ihr uns vertraut’. De brullende meute geeft aan dat dit nog helemaal goed zit, wat een uppercut van een nummer blijft dit ook. Toepasselijk zwaait Rammstein ons uit met een zinderend ‘Adieu’, waarna de leden met de grote lift naar boven gaan en met een laatste, luide ontploffing in rook lijken op te gaan. Indrukwekkend.
Rev: Joris Smeets
Pics: Istvan Bruggen
Full photo report: Rammstein 2023