The Perfect Tool @ De Kreun (7/6/17) (4,5/5)
Bij gebrek aan het origineel
Bij gebrek aan het origineel zoekt men de beste alternatieven. Onder dit motto zijn de laatste jaren al heel wat coverbands van allerlei pluimage ontsproten die zich specialiseren om één welbepaalde topband met wisselend succes na te doen. Zo zijn Mac Sabbath, die klassiekers van Ozzy en co in een hamburgerjasje steken, en Mini Kiss, de dwarf version van Gene Simmons en zijn gevolg, slechts een greep uit de wildgroei aan formaties met een adoratie voor één muzikale grootmacht. Zo heb je ook The Perfect Tool uit Boston die met passie voor perfectie de echte Tool weet na te spelen.
De Kreun was voor de gelegenheid uitverkocht. Onze eigen Bulls On Parade, op wereldniveau misschien wel het beste RATM-surrogaat, mochten de boel in lichterlaaie zetten en een dikke drie kwartier aanwakkeren. De lyrics van Zach De La Rocha en co bleken na een twintig jaar nog steeds brandend actueel te zijn, met dank aan ene D. Trump. Het publiek deed gewillig mee en zong de opruiende slagzinnen uit volle borst mee. Een halfuur later was het de buurt aan The Perfect Tool om de sfeer erin te houden. Dat lukte moeiteloos en met de ogen dicht konden het evengoed Maynard James Keenan en zijn jolige bende zijn die voor onze neus die de stevige brokken hardrock in het Kortrijkse zwerk keilden. De Amerikaanse coverband is bezig aan een uitgebreide Europese tournee waar ze volledig Undertow, de legendarische debuutplaat van hun helden, van voor naar achter spelen. De outfit van frontman Mike Rock was ietwat van ‘the pot’ gerukt. Zijn wit geschminkte tronie en zijn korte spandex legging konden er nog mee door. Maar het witte topje met valse boezem was er misschien net over. Maar de kunstvorm van het imiteren kent geen grenzen. Al zeker niet als de inhoud van hoog niveau is. Met opener Intolerance kregen ze de opgedaagde massa meteen op hun hand. Niet alleen de kaalkop en vocals van de frontman leken griezelig op het origineel, ook het licht gebogen koortsachtige wiebelen kwam zeer authentiek over. Tool-classics als Prison Sex, Sober, Swamp Song en de titeltrack zelf werden met open armen in ontvangst genomen. Na het lijvig Undertow-hoofdstuk namen ze uitgebreid de tijd om met veel bravoure nog wat krakers te poneren. Zo mochten Ænima, Vicarious en Schism niet in de setlist ontbreken. Het enige verschil met het origineel waren de korte bindteksten waar frontman Rock in tegenstelling tot the real deal in grossierde. Een familiaire gezelligheid die bij nonkel Maynard toch soms ontbreekt.
En dan nu hopen dat de echte Tool de komende jaren nog eens naar ons landje afzakt of toch probeert om na elf lange jaren een vijfde plaat te fabriceren.
(BG)