Scheuren met Status Quo.
Oostende in het hoogseizoen, veel toeristen van heinde en verre komen in de koningin der badsteden genieten van zon, zee en strand. Vandaag (18 juli 2014), het kwik bereikt net geen 35 graden Celsius en de zon geeft flink van jetje, nog méér toeristen. We proberen onze auto ergens kwijt te geraken op de schaarse parkeerplaatsen. Na een stukje stappen, in de hitte met een welgekomen zeebriesje dat af en toe onze haren streelt, krijgen we de festivalvlagjes van Woosha in het vizier. Het belooft een prachtige avond te worden op het strand van Oostende.
Op de gekraakte muzieknoten van de Belgisch punktrots betreden we het festivalterrein. The Kids toeren weer sinds enkele jaren en daar zijn we niet rouwig om. Luc Mariman en zijn gevolg warmen het rustig vollopende strand op met korte krachtige tracks en leutige bindteksten.
De tweede in de rij is onze provinciegenoot (die in Gent woont) Flip Kowlier. De West- Vlaamse bard leverde eind vorig jaar een prima plaat af die bol staat van de meezingers. Na vijf albums heeft Kowlier genoeg gerief om live een topsetlist uit te puren. Hij zette meteen de prangende thema’s van de actualiteit op de voorgrond met Bom Bin. Ondertitels zijn op het strand van Oostende niet nodig en Kowlier ontpopt zich naarmate de set vordert tot een ware volksmenner. Mo bè nin, Donderdagnacht, Floske, Detox Danny en Directeur volgden elkaar in een sneltempo op. Wanneer iedereen zijn monsterhits - Welgemeende en Min Moaten - verwachte, bracht Kowlier zonder verpinken het wondermooie Moeder Lieve Moeder. Flip zit duidelijk in bloedvorm. We zing shali lala shali shali lala
chocola baby discobar banana!
Om 21.30u was het tijd voor Status Quo, de band waarvoor de meesten naar de badstad waren afgezakt. De rock & roll legendes werkten op een strak tempo een lijstje classics af. Tussenin was er tijd om de massa, waarvan de gemiddelde leeftijd hoog boven de veertig was, op te hitsen met luchtige praatjes. Rossi soleerde dat het lieve lust was. De hits Caroline, Roll Over Lay Down, In The Army Now en Down Down zorgden moeiteloos voor prachtige meezingmomenten. Als moment suprême werden Whatever You Want en Rockin’ All Over The World bijna aan één stuk over het strand afgevuurd. Status Quo toonde met veel kunde hoe schoon eenvoudige rock kan zijn.
(BG)