Festival-report: Alcatraz 2017
Zondag 13 augustus
Een ware raid in Vikingstijl
Met de zon in de nek en een tanende conditie fietsten we omstreeks 11u de derde dag tegemoet. Daar wachtte de oudste band van de hele line-up ons op met een zak vol classics. UFO (3,5/5), die als band bijna 50 jaren op de teller heeft, had met hun leeftijd in het achterhoofd weinig moeite om Alcatraz een eerste keer te laten dansen. Too Hot To Handle, Rock Bottom en vooral Doctor Doctor gingen binnen als een zoete boterkoek op zondagmorgen. Daarna hielden de oerthrashers van Sacred Reich (4/5) het vuur voor the Prison Stage probleemloos brandende. Brulboei, bassist en frontman van dienst Phil Rind stoof bij momenten als een opgejaagd rund van de ene naar de andere kant. The American Way en Surf Nicaragua blijven thrash-klassiekers van de bovenste plank. Live is weinig aan te merken aan deze Amerikaanse metalformatie uit Phoenix.
Rond 15.10u was het de beurt aan dé transgender van het weekend, Mina Caputo, om met haar Life Of Agony (3/5) voor afwisseling te zorgen. Muzikaal konden de New Yorkers niet meteen imponeren en ook de vocals van Mina deden her en der voorhoofden fronsen. Desalniettemin waren er genoeg fans aanwezig die er helemaal vooraan al een vroeg feestje van maakten. Een uur later mocht Trivium (4/5) de bühne aan flarden spelen met hun kant-en-klare heavy metalcore. Sinds hun grote doorbraak met In Waves (2011) golft de band tussen subtop en wereldtop. Onder leiding van frontman Matt Heafy werd een concert afgeleverd waar zowel band als publiek plezier aan beleefden. Klassiekers (Watch The World Burn en Rain) werden vlot afgewisseld met minder bekend gerief (Until The World Goes Cold en Down From The Sky). In Waves zorgde op het einde voor een eerste gezamenlijk meezingmoment.
Doro (3,5/5) die we voor het weekend enkel ‘van horen zeggen’ kenden – shame on us – zorgde misschien wel voor dé verrassing van het weekend. Met haar gouden stembanden en ravissante verschijning op 53 pakte ze de opgedaagde fans en verloren gelopen liefhebbers moeiteloos in. Wie dit gemist heeft krijgt in oktober een herkansing in De Kreun. De prijs voor bloedvorm van de dag ging ongetwijfeld naar Johan Hegg en zijn Amon Amarth (5/5). Van minuut één veranderden de eerste twintig rijen in een kolkende massa waar Hegg met zijn drakkar vol hamers van songs liederlijk door kliefde. Hun passage werd een raid in ware Vikingstijl waardoor we onze stem en gehoor even kwijt waren en uiteindelijk ook onze smartphone gestolen werd door een gauwdief, we waren lang niet het enige slachtoffer. Door deze domper op de feestvreugde misten we Paradise Lost in onze verwoede zoektocht naar ons verloren digitale vermogen.
Korn (4/5) loste de hoge verwachtingen van een afsluitende headliner ruimschoots in. Jonathan Davis heerst de laatste jaren in de vorm van zijn leven en strooide met hits als een goedheiligman met Schotse rok. Zonder de boel te willen rekken volgden Falling Away From Me, Here To Stay en Y’all Wanna a Single elkaar vlot op. De nieuwe plaat The Serenity Of Suffering (2016) kreeg met drie tracks zijn welverdiende aandacht. Blind en Freak On a Leash deden de kers op de taart voor de organisatie extra glimmen.
Naast de aanwezige zakkenrollers en pikkedieven die de gsm van mij en enkele van mijn vrienden ontvreemd hadden was Alcatraz meer dan af en één van de beste festivals die we in jaren bezocht hebben. Tot volgend jaar, Officer Nice!
Rev: Bram Gheysen
Pics: Tom Van der stede - Jean-luc Devos