Alcatraz Open Air
6-9/08/2026 – Sportcampus Lange Munte Kortrijk
Full photo reports here:
* Day 1 – Day 2 – Day 3 – Day 4
* The Bands – Our highlights (Coming soon)
* The inmates (Coming soon)
Het stof van Alcatraz 2026 is letterlijk en figuurlijk gaan liggen, dus dat is het moment om even terug te blikken. Het was een hete, kurkdroge (die 3 regendruppels tellen echt niet mee!) maar opnieuw zeer geslaagde editie van het festival aan de Lange Munte. De goede organisatie en positieve reputatie zorgden er vorig jaar al voor dat op één dag het bordje ‘uitverkocht’ uitgehangen mocht worden, maar dit jaar was dat enkele dagen op voorhand al het geval voor het hele festival! Alles was uitverkocht, geen dag- of combiticket meer te krijgen, geen plaatsje meer vrij op de camping.
Je 4 dagen laten opsluiten met in totaal zo’n 75.000 mensen in een gevangenis, op de binnenplaats ongenadig geroosterd worden door de zon en voortdurend een bak teringlawaai over je heen krijgen? Wie had er ooit gedacht dat we ons zo gewillig laten opsluiten en afsluiten van de buitenwereld? Dat zegt eigenlijk genoeg. Toch vinden wij het prima dat de ambitie om nog groter te worden er niet is – die ruimte is er ook niet meer echt op deze locatie, denken we zo. De grote troef van Alcatraz is net dat het als middelgroot festival niet de nadelen van de grote mastodontfestivals heeft: toch nooit overdreven vol, gezellig en gemoedelijk, overzichtelijk en met telkens weer een straffe affiche en in vergelijking met andere festivals nog redelijk betaalbaar. Voor ons mag het iets minder druk zijn, maar het was ook nooit echt overdreven of vervelend.
De gekende elementen die het festival geliefd maken, bleven ook nu weer overeind: ruim 120 straffe bands op 4 podia waarvan ongeveer 20 procent Belgische bands, steeds populairder en talrijker wordende DJ’s in El Presidio, vriendelijke crew, de aankleding en telkens weer iets verdere uitwerking van het Alcatraz-gevangenisthema, de tribune met daarachter de VIP-sectie, de Market met een fijn aanbod van allerhande merchandise, de theatrale randanimatie en een uitgebreide selectie aan lekker eten en drinken. Het grote podium, de Prison-stage heeft een enorme coole uitstraling, met de torens als cell blocks en de slogans op de muren zoals ‘Inmates forever’, ‘Born to be loud’, ‘Riffs over rules’ en ‘No escape just metal’. Als ’s avonds de ‘vuurkorven’ op de prison walls aangaan, ziet het er telkens weer verrekte cool uit.
Zelf verbleven we niet op de camping of glamping, maar we hoorden eigenlijk weinig opmerkingen. Wel dat het op verschillende vlakken toch opmerkelijk vlotter liep dan vorig jaar. Uiteraard kon je op het terrein je hart ophalen aan de vele eet- en drankstanden, met ruime keuzes voor iedereen. Boven de bars hing ‘Drink more beer’ en dat advies werd alvast weer gretig opgevolgd. Ook de extra old school tattoo designs die boven de bars hingen, konden onze goedkeuring wegdragen. Absoluut pluspunt: opnieuw extra plekken om te zitten, vaak zelfs in de schaduw – dat bleek absoluut nodig te zijn. Het was immers heet op zaterdag en zondag, maar je kreeg wél gratis water aan de togen tijdens de heetste uren. De stofwolken werden trouwens ook mooi gecounterd door op druk begane doorgangen een dikke laag boomschors te strooien, een hulpmiddel dat we tot nu altijd gebruikt zagen wanneer het regenachtig en zompig is op een festivalweide.
Wel een grote vernieuwing dit jaar was de overstap naar cashless. In plaats van tokens aan te kopen, kon je het festivalbandje opladen met ‘chains’ door de QR-code te scannen. Kijk, we zijn wat dat betreft zelf eerder old school en verkiezen de ouderwetse bonnetjes, maar we moeten mee evolueren. Er waren waarschijnlijk wel wat mensen bij wij het niet allemaal meteen vlekkeloos liep, maar over het algemeen ging het toch erg vlot. Er was zelfs gedacht aan een ‘groepskaart’ om tegemoet te komen aan de klachten die je vaak hoort over dat cashless verhaal, waar je niet meer even een bonnetje kan meegeven aan degene die drank gaat halen. Wie achteraf nog ‘chains’ over had, kon gewoon een terugbetaling aanvragen.
De valse noot rond de Prison Yard was dan ook niet te vinden bij de bars of de gekende signeerstand, de Aardschok-stand of de Rock Tribune-booth, maar wel bij de Monster Cocktail Bar, die zich daar tussenin gewurmd had. Zelden zo weinig rock ‘n’ roll vibe aan de voor- en achterkant van deze stand gezien, ze voelden zich precies niet thuis tussen de metalheads, maar dat is een persoonlijk aanvoelen. Hoe anders was dat bij de ‘randanimatie’ met een postapocalyptische Mad Max meets Hellfire meets BDSM vibe, met allerlei voertuigen, camouflage, uitbundige make-up en zotte outfits aan en rond het Fire Bird-podium, waar weer letterlijk vuur gespuwd werd. Uiteraard zagen we ook Officer Nice weer over het terrein marcheren, met zijn kliek Wardens in strakke leren pakjes die een feest voor het oog waren.
Het festival had dit jaar zelfs merchandise op maat van de 4 podia en El Presidio-bar in de aanbieding, er was meer keuze dan ooit tevoren in de El Hongo store. De Presidio had er trouwens ook nog een verdieping bij gekregen, het succes van deze bar blijft ons verbazen. Hoofdsponsor Safety Jogger zorgde voor een nieuwe attractie aan hun Prison Guard Tower: een death ride. Dat soort fratsen laat ons eerlijk gezegd koud, maar we zagen tot ’s avonds laat vaak mensen boven ons hoofd zoeven dus er is duidelijk wel een publiek voor.
Bij een festival zijn helaas altijd wijzigingen door onvoorziene omstandigheden, zoals bands die (dreigen) te laat (te) komen of moeten afzeggen omwille van medische redenen. Daar ontkwam Alcatraz dit jaar ook niet, zowel op voorhand als tijdens het festival zelf. Er was wel wat gemor toen Divided en Mushroomhead plots van plaats wisselden en velen daardoor die laatste gemist hebben omdat dit niet voldoende gecommuniceerd werd.
Over het algemeen kan je er wel van uitgaan dat de organisatie de affiche vakkundig in elkaar puzzelt en het is een moeilijke klus, maar hier en daar was het wel ongelukkig qua tijd en plaats of bands die grotendeels in dezelfde vijver vissen en tegenover elkaar geprogrammeerd stonden. De donkere EBM meets industrial van Combichrist in volle namiddagzon op de Prison Stage? Modder tegelijk met Monolord? De occulte rock van Coven en de industrial van Health in The Swamp? Hatebreed en Municipal Waste tegelijk? Maar goed, kiezen is altijd verliezen.
Of je nu liefhebber bent van classic, hard of glam rock, thrash, power, heavy, death, doom, black, prog, nu, industrial, alternative, stoner, sludge of post metal, punk, hardcore, metalcore, grindcore of deathcore: er was voor ieder wat wils! De absolute uitschieters die we zelf aan het werk zagen, waren Igorrr, Primus en Lamb Of God, wat een shows! Ook Combichrist, Monolord, Health en Amenra op vrijdag, Your Highness, Biohazard, Hatebreed, Testament en Orbit Culture op zaterdag en Turpentine Valley, Hemelbestormer en Animals As Leaders op zondag maakten een uitstekende indruk. We hoorden ook andere erg lovende commentaren over Sacred Reich, Channel Zero, Psychonaut, Ronker, Castle Rat, Creeper, Alcest, Misþyrming & Nergal, Paleface Swiss.
Op de eerste festivaldag werd al een hele lading namen voor volgend jaar gelost en intussen zijn er al tickets te koop. Met namen als Mercyful Fate, Europe, Cavalera, Halestorm, HammerFall, DevilDriver, Madball en Nile weet je nu al dat je er volgend jaar toch gewoon bij wil zijn?
Rev: JS & TV
Pics: Steven T’joen