Desertfest Belgium
16-18/10/2026 – OM Luik
Met onder meer: 1000MODS - Deathchant - Earth Tongue - Hippie Death Cult - Kanaan - Khemmis - Lili Refrain - Monolord - SÓLSTAFIR - Spirit Mother - Ufomammut - Uncle Acid and the deadbeats - Wolvennest - Wyatt E…
Full photo report here!
Pics: Tim Demel
Rev: Joris Smeets
Vanaf de start in 2014 werden we elk jaar met een toepasselijke slagzin op het bord vooraan Trix welkom geheten op onze jaarlijkse ‘generator party’. Maar ‘stilstaan is achteruitgaan’ en ‘verandering van spijt doet eten’, dat was het thema van Desertfest Belgium, editie 2026. Dit jaar waaide een nieuwe wind door de woestijn die nu in Luik lag. We konden betreuren dat er geen nieuwe overeenkomst gevonden kon worden met Trix, maar moesten ook de nieuwe plek een eerlijke kans geven. OM in Luik was de nieuwe thuishaven dit jaar en we waren heel benieuwd.
Dat viel ons ook erg goed mee, al moeten we zeggen dat Trix op enkele vlakken een iets geschiktere locatie blijft. Het heeft geen zin om daarbij stil te staan en het was sowieso positief dat er duidelijk ook een nieuw publiek de weg gevonden heeft naar het festival. Uiteindelijk draait het toch vooral om de muziek en op dat vlak presenteert de organisatie altijd een heerlijke mix van genres en dat was deze keer niet anders. Zowel de fans van de traditionele Desertfest-genres als stoner, sludge, doom, psych en classic rock, als de open minded muziekliefhebbers van bijvoorbeeld ook post metal, drone, black metal en death metal kwamen meer dan genoeg aan hun trekken.
Zelf waren we nog niet in deze concertzaal geraakt, maar we hoorden wel al positieve geluiden en enkele straffe artiesten waren al te gast in OM sinds de start als concertzaal in oktober 2023. De bereikbaarheid bleek overigens wel mee te vallen. Er is vlotte toegang vanuit het centrum van Luik en de nabijheid van het TGV-station Luik-Guillemins. Het treinstation van Ougrée ligt vlak naast de zaal en ook bussen en trams zijn in de buurt. Voor wie met de auto kwam, zijn er wel enkele parkeermogelijkheden op wandelafstand. En petje af voor de organisatie, die zelf nog een shuttle naar het centrum van de stad inlegde, want de concerten eindigden vaak nadat het openbaar vervoer al gestopt was voor de dag. De eerste dag bleek het nogal misgelopen te zijn met die shuttlebus omdat taxi’s de doorgang naar de opstapplaats blokkeerden, maar daar werd meteen een mouw aan gepast en er werden zelfs extra shuttlebussen ingelegd!
De ingang van OM is normaal aan de voorkant van het gebouw, maar voor Desertfest lag die aan de achterkant. Daar was buiten een inkompost gemaakt, waarna je meteen langs de foodtrucks en de drankentent en zo naar binnen kon wandelen. Het omheinde geheel buiten was wat langer uitgerokken dan het binnenplein van Trix en de harde ondergrond voelt wat minder gezellig aan dan het gras in Antwerpen, maar zo ontstond er gelukkig ook geen modder toen het regende. Die foodtrucks waren trouwens nog erg vertrouwd, gelukkig maar!
Desertfest, dat is ook drie podia. En dat maakt het niet evident om een locatie te vinden. OM heeft drie zalen waarbij eentje een voltreffer is, eentje enkele beperkingen heeft en eentje die niet echt punten scoorde bij ons. De Desert Stage bevond zich in de zeer fijne, grote Trasenster Zaal, die een capaciteit van 1500 man beneden en nog eens 200 man op het balkon boven heeft. Het grote scherm achter het podium was van een kwaliteit die we nog niet eerder zagen, zo helder!
De Louva Zaal, tegenover de Trasenster, deed dienst als Canyon Stage. Het is een zaal die normaal een capaciteit van 500 man heeft, maar dat is zonder podium. Deze ruimte wordt vooral gebruikt als bar/toog bij concerten. Het podium was nu zowat halverwege de zaal en aan de rechterkant opgesteld. De drie dubbele deuren waren ook aan die rechterkant in de lengte, terwijl aan de linkerkant in de lengte een lange toog was. Daardoor schoof het volk niet echt goed door. Het was bovendien erg benauwd in de beperkte ruimte, waardoor vele mensen aan de deuren wilden blijven staan…maar dan zag je de band op het podium niet. Dat viel toch wat tegen.
Een trapje naar beneden lag de Club, die fungeerde als Vulture Stage. Je kwam er binnen en dan was er een kleine ruimte waar in het begin bands met merchandise stonden. Maar je zag er ook de achterkant van het podium en de ruggen van de muzikanten, want je moest nog een trapje naar beneden en je dan naar een plek voor het podium wurmen. Zeker wie wat later aankwam, had het moeilijk om dan een plek met goed zicht en geluid te vinden. Door het lage plafond en het publiek dat dus helemaal rondom staat, moet het wel heel cool voor de bands zijn om hier te spelen.
Al snel vluchtten sommige bands met merchandise weg van de Vulture Stage, de ruimte werd vermoedelijk te klein. Ze verspreidden zich, ook de volgende dagen, door de gangen. En dat was, naast de Louva Zaal/Canyon Stage, het enige minpunt. De bandmerchandise, de festivalmerchandise, de screenprints/posters, de bakken met vinylplaten: ze stonden allemaal verspreid, ook op de eerste verdieping tussen het balkon en de lockers trouwens. Er was geen overzicht en van sommige bands hebben we uiteindelijk niets gezien of gevonden.
Het allerbelangrijkste blijft gelukkig dat de sfeer erg relaxed was, er veel nieuwe Desertfestgangers waren, veel vrouwen op en voor het podium stonden, een border collie een onverwachte ster op de Desert Stage werd door tijdens en na optredens het podium op te lopen zagen en dat wij weer veel uitstekende concerten zagen (ook al moest er met PigsPigsPigsPigsPigsPigsPigs ook dit jaar weer een van de grotere namen op het laatste moment afzeggen). Onze uitschieters waren Fangus, Wyatt E en Meatdripper op vrijdag, Greenleaf, Ufomammut, 1000Mods en Uncle Acid and the Deadbeats op zaterdag en Ahab, Boris en Monolord op zondag. Volgend jaar zal Desertfest Belgium doorgaan van 15 tot 17 oktober, we zullen nog moeten afwachten of dat terug in OM of ergens anders zal zijn. De data staan alleszins al omcirkeld in onze agenda!
Vrijdag 16/10
Onze landgenoten Apex Ten (Canyon) krijgen de eer om het festival te openen en ze doen dat altijd goed met hun psychedelische stoner. Wolvennest (Desert) dompelt alles in een ritualistische sfeer, met een duistere mix van new wave, post-punk, alternatieve rock en doomy metal die je in een soort trance brengt. De coole visuals komen fantastisch tot hun recht op het grote scherm. We zagen eerlijk gezegd al meer beklijvende shows van de Brusselaars, maar toch is het elke keer een hele ervaring. Fangus (Vulture) knalt met fuzzy retrorock met een stevige jaren ’70-invloed, veel drive en tempowissels. Door de toetsen/orgel moeten we ook meer dan eens denken aan Deep Purple. Nog landgenoten met Wyatt E (Canyon), dat net uit een heel ander vaatje tapt: overwegend traag, meeslepend en mysterieus, gekleed in speciale gewaden. Heerlijke doom van het trio, met Oosters aandoende klanken en een bezwerend sfeertje. Zang is er niet, maar soms wel sterk vervormde stemmen. Een van de grote verrassingen is Meatdripper (Vulture). Een band die bestaat uit 4 dames is sowieso verfrissend, maar muzikaal staan ze meer dan hun, euh, mannetje. De band doet haar roots uit Birmingham alle eer aan, met een heerlijke mix van Sabbath-schatplichtige doom, stoner/sludge, psychedelische rock en punk energie. Alleen de zang is enkele nummers wennen, want het stemmetje van de zangeres-gitariste klinkt een beetje als een mengeling van Ozzy, Dave Mustaine en een ‘cartoon villain’. Heerlijke set van deze dames. Nog een straffe dame, want Lili Refrain (Canyon) doet het helemaal alleen. Ze bedient zich naast synths, loops en elektronica ook van percussie en gitaar in een experimenteel geheel van bezwerende beats, geluiden en zang. De Italiaanse gaat volledig in het zwart gekleed, met gitzwarte haren en een zwarte band over de ogen geschilderd. We horen invloeden van new wave en synth wave en dit sluit qua donkere sfeerschepping mooi aan bij Wolvennest en Wyatt E. Solstafir (Desert) begon stevig maar vanaf het begin klinkt het eigenlijk nergens naar. Het was nooit de strakste liveband en zanger Addi niet de beste zanger, maar de sfeer die het viertal wist te creëren en de emotionele stem wisten ons altijd te emotioneren. Helaas blijkt er toch een punt te zijn waarop het allemaal te rommelig klinkt en het ons helemaal niet weet te raken. Gelukkig gaat het vanaf het – nog altijd – wereldse ‘Fjara’ wat beter, maar nog niet voldoende. Het is jammer dat de vlam nooit in de pan slaat vandaag. We maakten nooit eerder op een show van de Ijslanders mee dat veel mensen stonden te babbelen of zelfs veel vroeger vertrokken. We pikken tot slot nog even stukje Earth Tongue (Vulture) mee, een Nieuw-Zeelands duo met drummer en zangeres/gitariste in een opvallende glitterende outfit. Met veel fuzz en wah, grooves en psychedelische stoner zetten ze een lekkere sound neer om dag 1 mee af te sluiten.
Zaterdag 17/10
Deze tweede dag stond bol van straffe bands en hoogtepunten en dat bleek ook uit de publieksopkomst: deze zaterdag was uitverkocht! Håndgemeng (Desert) is een ideale band om het feest in gang te trappen, want zoals ze zelf zeggen: ‘We play hard rock!’, maar we horen ook galopperende heavy metal ritmes en riffs. Het Spinal Tap-gehalte ligt erg hoog, zowel qua bandlogo als outfits en kapsels als tongue-in-cheek humor. Hun platenhoes doet dan weer vooral aan Turbonegro denken. Proud to be fout, dus! Ook bij Kombynat Robotron (Vulture) leeft de bassist volgens de leuze ‘let your freak fly’, met een BDSM geïnspireerd outfit met fishnets en latex top. Op een bepaald moment staat hij ook gewoon tussen het publiek te spelen. Het eerste kwartier klinkt het trio best ok, maar de fuzzy stoner rock klinkt niet speciaal. De psychedelica en krautrockinvloeden komen daarna pas door, ondanks (of dankzij?) een krakende speaker rechts van het podium. Bij Spirit Mother (Canyon) zien we drum, bas, gitaar en 2 violistes, elk aan een zijkant. De mix van folk, americana en stoner, met veel smart en weemoed in zang, dient zich aan als heerlijke luistermuziek om de ogen bij te sluiten. Helaas waarde de ‘Dutch disease’ hier ook rond, want voor en rondom ons waren vele mensen luid aan het babbelen. Naar het einde speelt de band steviger en luider en de kopjes bewegen dan vlot mee, maar tegelijk klinkt het dan ook wat minder origineel. Wil je een zekerheid op je affiche? Enter Greenleaf (Desert) met hun mix van bluesy classic rock en sludgy stoner. Met een uitstekende zanger, goede hooks en melodieën hoeven ze eigenlijk niks uitzonderlijks te doen, maar ze doen het gewoon uitstekend. Er werd bovendien goed gebruik gemaakt van het grote scherm met erg coole visuals. Law of All (Vulture) moet het qua populariteit afleggen tegen Khan en dat is best jammer. Ondanks de zonnebrillen zien de drie heren er uit als nette studenten, maar wel ze hebben wel een lekkere groovy sound en riffs met elementen van stoner, garage en noisy rock. Evengoed durven ze even gas terug nemen. Khan (Canyon) lokte duidelijk veel volk met logge, maar meeslepende psychedelische sludgy doom. Ronkende baslijnen, gitaarsolo's, melodieuze zang, meer moet dat niet zijn. Ufomammut (Desert) knalt er naar goede gewoonte weer keihard in met hun gekende doom/sludge, maar durft evengoed melodieuze, psychedelische passages in te voegen. Het trio is altijd fenomenaal live en bevestigt dat opnieuw. En het visuele aspect is altijd al in orde geweest bij deze Italianen en dus waren ook hier de trippy visuals een uitstekend extraatje. Early Moods (Canyon) is een jonge band uit LA die echter hele fijne classic doom in de lijn van Pentagram, Candlemass, Black Sabbath en Witchfinder General speelt. De frontman is de absolute blikvanger met zijn zwarte outfit met ruches, zijn manische bewegingen en expressies en zijn wilde afro: denk aan Ozzy meets Arthur Brown meets Sideshow Bob meets Wolfmother. ‘Warpigs’ klinkt als intro en dat moet je toch maar durven, want je moet daar wel overheen geraken. Geen enkel probleem voor 1000Mods (Desert), dat zich toont als een stoner rock machine die geen olie nodig heeft maar draait op weed en zandkorrels. Die zorgen voor een heerlijke ‘grain’ op de stem en worden verder gekristalliseerd tot zanderige grooves. De Grieken hebben het publiek helemaal mee, zeker bij hitje ‘Vidage’ als afsluiter. Hebridean Sheep (Vulture) is een drum en bas/zang duo uit Duitsland, met veel groove en 'lawaai' voor 2 man. Blijkbaar hebben ze op korte tijd al een grote fanschare op sociale media uitgebouwd, maar voorlopig horen we nog niets uitzonderlijk. Mondo Drag (Canyon) geeft dan de kans om even op adem te komen, met een doorgaans rustig tempo en psychedelische, cosmic vibes, niet in het minst door de toetsen. Headliner Uncle Acid and the Deadbeats (Desert) maakt het daarna helemaal waar, met een heerlijke fuzzy sound die zowel put uit jaren ’60 en ’70 rock als stoner rock. Wij horen vaak een mix van Blue Oyster Cult, Black Sabbath en The Beatles die in een vat vol zuur gevallen zijn. Lekkere grooves, meestal midtempo maar ook af en toe sneller, gitaarsolo’s en een toetseniste die ook de backing vocals verzorgt en daarmee voor een speciaal effect zorgt: zeer sterk. De enerverende, multicolor mix van beelden op het scherm maakt het af, met al dan niet dansende of kronkelende vrouwen, schaars geklede of naakt, vreemde figuren, ingehouden dreiging en nakend onheil, landschappen en occulte rituelen. Geen wonder dat deze band zo groot aan het worden is.
Zondag 18/10
Op deze laatste dag is er wat minder volk aanwezig dan zaterdag, ongeveer gelijkaardig met vrijdag. Dat is misschien jammer voor de organisatie maar wel een geluk voor de bezoekers. Door het koude en natte weer trekken meer mensen naar binnen en de ruimte zou beperkt geworden zijn met hetzelfde aantal bezoekers als een dag eerder. Het is dan ook nog erg kalm voor Planning For Burial (Desert), een eenmansband die zich ergens situeert tussen shoegaze, drone, doom en post metal maar die beter in een kleinere zaal had gestaan. Fijne kennismaking, dat wel. Zahn (Vulture) uit Berlijn brengt een bevreemdende mix van snijdende en overstuurde elektronica en beats, groovende riffs en piepende gitaren. Invloeden komen dan ook uit krautrock, jazz, noise, post punk, postrock en elektronische muziek. Celestial Sanctuary (Canyon) gaat voor een veel simpelere maar keiharde aanpak: de stampende, brute death metal knalt erin en er zijn duidelijk veel mensen die wel zin in hebben in zo'n portie doods metaal. Wij hebben een boontje voor de ‘nautical doom’ van Ahab (Desert), waar alles draait rond oceanen en zeeën. Soms klinkt hun muziek dan ook als kabbelend water, met rustige gitaaraanslagen en melodieuze gitaarlijnen, zachte tikjes op drums en klagerige zang. Dat is de stilte voor de storm op zee, want bij de stevige uitbarstingen klinkt stevige doom metal en komt een stevige grunt naar boven als een monster uit de diepte! Eyes (Vulture) uit Kopenhagen brengt een mix van sludgy metal en noisy hardcore, maar dan heel intens. Dat hoeft niet te verbazen als je weet dat twee leden ook deel uitmaken van het snoeiharde LLNN. Met momenten voelt het een beetje chaotisch aan omdat de band zo hard gaat, maar de grooves zorgen ervoor dat ze niet uit de bocht vliegen. Bij Hippie Death Cult (Canyon) verwachtten we ons aan psychedelische rock ’n roll, maar ze hielden een verrassend stevig en hoog tempo aan. Toch waren er ook tragere en trippy momenten en die afwisseling was welkom. Khemmis (Desert) sprak ons op papier enorm aan: een mix van vooral classic doom met stoner en heavy metal. Helaas was de sound niet optimaal en hoewel we de verschillende invloeden wel opmerkten, kon het geheel ons helaas niet bekoren. Kanaan (Vulture) speelt met zoveel vuur en enthousiasme, dat ze soms bijna over hun eigen voeten struikelen. Het instrumentale power trio laat met momenten alles mooi samenvallen, maar evengoed schiet het daarna soms iets teveel alle kanten uit en klinkt het wat chaotisch. Boris (Desert) is toch wel een echte cultband en zowel qua productiviteit als excentriciteit nemen ze een voorbeeld aan Melvins. Soms weet je niet wat te verwachten bij een concert van de drie Japanners, maar deze tour staat in het teken van de 20e verjaardag van het straffe album ‘Pink’. Het tempo ligt van in het begin heel hoog, met amper tijd om op adem te komen. Als een bullet train, als chaos en bliksem in een fles, zo razen ze door. De grote gong, de dubbele (bas)gitaar, de scheurende gitaren, het aanspreken van het publiek in nog steeds gebroken Engels: deze show ademde rock ‘n’ roll! Duel (Canyon) is een graag geziene gast op DF: het is no-nonsense rock and roll, met een hoog tempo, grooves en scheurende en solerende gitaren. Je hoort een mix van hard rock, proto-metal, stoner, psychedelische rock en doom metal en wij zagen en hoorden dart het goed was! Het luide Dopelord (Canyon) had de pech dat onze energie voor hun in weed gedrenkte sludge/doom na drie dagen en de weeral fantastische headliner Monolord (Desert) helemaal op was. De 4 Zweden bewezen opnieuw dat ze voor niemand moeten onderdoen als het op stoner/doom met loodzware riffs en massieve grooves aankomt. Met klassiekers als ‘Empress Rising’ en ‘Rust’ krijgen ze iedereen nog een laatste keer helemaal mee en zetten daarmee een groot uitroepteken achter deze editie van Desertfest. All hail the riff!