DYNAMO METALFEST 2026
14-15-16/08/2026 - Eindhoven
Full photo report here!
Vorig jaar vierde Dynamo Metalfest de jubileumeditie met een knaller en dus waren we er even graag weer bij voor aflevering 11. Intussen is de derde festivaldag ook een vast gegeven en verspreid over dat lange weekend kregen we weer heel wat interessante pareltjes, jonge honden die de top bestormen en gevestigde waarden uit de heavy scene gepresenteerd op een smakelijk bedje van heerlijk lawaai, een gemoedelijke sfeer en gemeenschapsgevoel. Petje af voor de organisatie die er elk jaar weer in slaagt om verder te bouwen op de vorige editie en het festival zo verder laat groeien.
De naam Dynamo klinkt natuurlijk als een klok in de internationale wereld en die reputatie wordt alle eer aangedaan. En het publiek volgt, want zaterdag mocht het bordje ‘sold out’ bovengehaald worden, wat dus betekent dat er 10.000 bezoekers waren. Dat is altijd fijn voor een organisatie, al bekennen we dat het dan toch iets te druk vinden, met iets minder adem- en beweegruimte.
De indeling van vorig jaar werd grotendeels aangehouden: de Market, met een uitgebreid aanbod aan heavy en funny merchandise, zat volledig in de overdekte hal achter het Ijssportcentrum. Hierdoor kan de buitenruimte aan de zijkant volledig ingenomen worden door food- en drankstanden en veel extra tafels en zitbanken, waar je ook even wat afstand van het lawaai binnen kon nemen. Absoluut top: de waterpunten waar je gratis een flesje mocht vullen, dat was welgekomen bij de hoge temperaturen (vooral op vrijdag).
Op zaterdag was het door de drukte wel soms moeilijk om te navigeren, omdat de lange wachtrijen ook de doorgang verhinderden. Ook ‘binnen’ waren er extra zitplaatsen voorzien en dat werd duidelijk in dank afgenomen. In combinatie met de tribune waren er zo toch heel wat opties om even te rusten. De VIP-deck, die een beetje de afscheiding vormt tussen de twee podia, is blijkbaar te klein geworden, dus werd er rechts vooraan zelfs een extra VIP-zone toegevoegd.
Ook in deze periode van de zomer zijn er verschillende heavy festivals in Europa en dat is natuurlijk interessant voor alle betrokken partijen. Dynamo Metalfest wist ook weer een fijne en gevarieerde affiche samen te stellen. Voor ons is het, een week na Alcatraz, altijd interessant omdat we voor sommige bands een herkansing krijgen omdat we ze week voordien niet konden zien. Andere bands zien we graag opnieuw aan het werk in de hoop dat ze het even goed of zelfs beter doen en soms zie je dat het tijdstip en het podium daar ook een rol in speelt. Wij genoten het meest van Amorphis en Helloween op vrijdag, Castle Rat, Primus en Lamb Of God op zaterdag en Ronker, Urne, Testament en Sanguisugabogg op zondag.
Opvallend in vergelijking met andere jaren is dat er nog geen namen werden aangekondigd voor 2027. Dat is tegenwoordig standaard bij vele festivals en ook Dynamo Metalfest deed dit de voorbije jaren. We hoorden iets waaien dat dit mogelijk te maken heeft met onzekerheid over de locatie. Het Ijssportcentrum zou eindelijk afgebroken worden omdat dit al jaren de bedoeling is en het is niet duidelijk of het festival volgend jaar hier nog door kan gaan. Het goede nieuws is dat er nog volop onderhandeld zou worden en dat het festival zeker zal doorgaan, op deze of een andere locatie. Wij hopen er in 2027 alvast opnieuw bij te zijn!
Vrijdag 14 augustus 2026
Deze eerste, bloedhete dag stond vooral in het teken van Helloween, maar ook Amorphis maakte een hele goede beurt. De progressieve, melodieuze metal met onder andere folk-invloeden van tegenwoordig staat natuurlijk al redelijk veraf van de stevigere death metalroots. Voor de fans uit de jaren 90 komt alleen ‘Black Winter Day’ voorbij, voor de rest ligt de nadruk vooral op de meest recente albums. Maar de prestatie van vandaag zal zeker mensen verrast en overtuigd hebben!
Verder misten we om diverse redenen Revocation, Destruction en Thy Art Is Murder. Maar Helloween toonde even waarom de band zo lang meedraait. De Duitse band viert al sinds eind vorig jaar zijn 40-jarig bestaan met een uitgebreide wereldtournee. Verschillende continenten kwamen al aan bod en hier staat dus een geoliede machine, die 2 uur lang een sterk staaltje power, speed en heavy metal aflevert. Met de twee zangers, Kiske en Deris, die een zeer hoog niveau halen en een strakke band, sound en productie en de helft van de setlist die bestaat uit nummers van de Keepers Of The Seven Keys-albums was het een echt feest voor de fans.
Zaterdag 15 augustus 2026
De weergoden zijn ons gunstig gezind op de tweede dag. Na het puffen en zweten op dag 1, schuiven vandaag de wolken voor de zon en er valt zelfs een beetje regen. Dat alles zorgt voor aangename temperaturen en zuurstof in de lucht in plaats van alleen maar zand en stof.
The Cost kan uitpakken met een stevige claim to fame, want in hun gelederen vinden we drummer El Estepario Siberiano. Voor wie de man niet kent: hij is bekend als content creator op diverse sociale media en een attractie op zich. Met armen als boomstronken en soepele en razendsnelle polsen past hij prima bij de complexe, jazzy en proggy metal die hij met zijn 2 kompanen brengt. De melodieuze, emotionele zang, die ons al eens aan Thrice doet denken, houdt het licht verteerbaar.
Back to the future: Tailgunner moet met de DeLorean rechtstreeks uit de jaren 80 het podium op geflitst zijn. Big hair, spandex broeken, leren vestjes en old school, heavy metal met veel energie en tempo. We horen vooral invloeden van Iron Maiden en bij uitbreiding de hele N.W.O.B.H.M.
Fit For An Autopsy draait intussen ook al een tijdje mee en heeft zich best veel naam en faam bij elkaar gespeeld met stevige deathcore. Niks mis met de prestatie van de band uit New Jersey maar ook een genre dat ons persoonlijk niet raakt. Na enkele nummers van op afstand houden we het dus voor bekeken.
Nee, dan liever Necrot. Het trio doet niet moeilijk: smerige, old school death metal. Toch schuilt er hier en daar een beetje melodie en regelmatig een lekkere groove in, waardoor het geheel best wel lekker wegluistert.
Thrash metal is hier kind aan huis. Het hoeft niet te verrassen dat ook de heren van Overkill hier niet voor de eerste keer mogen aantreden. De thrash metal met punk- en Motörheadinvloeden heeft een trouwe schare fans opgebouwd doorheen de jaren. Je moet wel houden van die schelle, scherpe, hoge stem.
Dan is het tijd voor een blokje metalcore, met twee bands die in dat genre opereren. Eerst is er Employed To Serve, female-fronted uit Engeland. Ze mixen melodieuze death metal, met punk/hardcore-invloeden en naar verluidt ook wat chaotische mathcore, maar dat laatste horen we niet echt terug. Het is best melodieus en gepolijst, maar gelukkig niet overdreven. De zangeres zorgt voor de screams en stevige vocalen, terwijl een van de gitaristen voor de melodieuze zang zorgt.
Bleed From Within stond hier 3 jaar geleden ook al, toen nog als opener op de Main Stage. De sympathieke metalcore band werd met plezier opnieuw uitgenodigd. Met een mix van melodieuze death metal, veel groove en zowel agressieve passages als catchy hooks weten deze Schotten fans aan zich te binden.
Het gaat hard voor Castle Rat sinds de release van het album ‘The Bestiary’ vorig jaar. Medieval Fantasy Doom Metal, zo wordt dit beestje vaak omschreven: een mix van doom en heavy metal, met vooral invloeden van Black Sabbath, Dio, Witchfinder General en, zeker qua zang, Jefferson Airplane. Ze brengen een soort middeleeuws fantasy theater, waar bandleden de rol aannemen van The Count (gitaar), The Plague Doctor (bas) en The Druid (drum), onder leiding van de zeer bevallige, opvallende verschijning The Rat Queen. Dat is het karakter van Riley Pinkerton, de zangeres/gitariste met felle, rosse krullen, opvallende make-up en een strakke outfit die zo uit Conan The Barbarian of Red Sonja kon komen. Ook de fraai gevormde The Rat Reaperess komt af en toe tevoorschijn om het verhaal uit te beelden. In open lucht en in het daglicht, dat past toch iets minder bij hen. Het viertal is door de vele shows echter duidelijk gegroeid als live band en klinkt strakker en met meer power dan pakweg een jaar geleden en kon daarmee veel volk lokken en geboeid houden. Het wordt wel stilaan tijd voor een nieuw verhaal en een nieuwe show maar intussen declameren wij ‘All hail the rat queen’!
We draaien het volume ‘weird and wonderful’ nog veel verder naar boven. Primus is altijd en overal een buitenbeentje met eigenzinnige funk metal, al sinds het prille begin ruim 35 jaar geleden. Frontman Les draagt een opvallende outfit, inclusief bolhoed en grote zonnebril en een jasje met opvallende snit en ruitenpatroon. Wat de man allemaal aan geluid uit zijn excentrieke basgitaren (ook een 6-snarige fretloze en een elektrische upright bass) plukt, tokkelt en slapt, blijft ongelofelijk. De meest recente, fantastische single The Ol' Grizz had zeker zijn plaats in een set waar verder de old school fan aan zijn trekken kwam, met de nadruk op de albums uit de jaren 90. Uitschieters zijn Those Damned Blue-Collar Tweekers, Too Many Puppies, de cover Holy Diver waarvoor ze hun vriend Mark Osegueda (van Death Angel) uitgenodigd hadden, My Name Is Mud en Jerry Was A Racecar Driver. Primus sucks!
Je weet dat je bij Slaughter To Prevail de subtiliteit van een sloophamer mag verwachten. De deathcore van deze Russische band, die intussen naar de States is uitgeweken, gaat hard, harder, hardst! De extreem diepe keelklanken die Alex Terrible produceert hebben ervoor gezorgd dat de gemaskerde band snel populairder wordt en niet alleen groot in het eigen genre is geworden, maar een week eerder op Alcatraz zelfs nà Lamb Of God mocht aantreden op het grote podium. Het kost hen niet veel moeite om een enorme wall of death op gang te brengen.
Lamb of God als headliner, dat blijft toch de natuurlijke orde der dingen. De band is een van de leiders van de zogeheten New Wave Of American Heavy Metal die begin jaren 2000 opkwam en bewees vandaag opnieuw dat ze hier terecht op het hoogste schavot staan. De strakke mix van groove en thrash metal knalt er vanaf het openingstrio Ruin, Laid To Rest en Now You've Got Something to Die For meteen in. Op 8 verticale schermen die opgesteld zijn op het podium verschijnen coole visuals en Randy Blythe blijft natuurlijk een charismatische frontman. Met onder andere Walk With Me in Hell en afsluiter Redneck zetten de mannen een stevig uitroepteken achter dag 2!
Zondag 16 augustus 2026
CWFEN kreeg de eer om dag 3 af te trappen, maar het tijdstip in de voormiddag en in het daglicht werkte niet echt in hun voordeel. Het Schotse viertal brengt namelijk een zwartgallige mix van doom en gothic metal en new wave, waarbij de zangeres het meest de aandacht trekt. Ravenzwarte haren, een opvallende zwarte outfit, zwarte lijnen getekend op het gezicht en dramatische, galmende zang (en aan het einde zelfs enkele screams). Wij kunnen deze doom en gloom wel smaken.
Hyro The Hero is een Texaanse rapper die duidelijk veel inspiratie bij Rage Against The Machine vond. Hij draagt een hoofddoek à la Tupac en brengt tonnen energie mee, maar gelukkig staan er niet alleen beats op tape en bracht hij ook een live band met drum, bas en gitaar mee. Helaas kunnen we op geen enkel moment het charisma of de hooks van het grote voorbeeld ontwaren, maar ook het muzikale genie ontbreekt. Het klinkt allemaal redelijk stereotiep, zelfs de stukjes House Of Pain en Limp Bizkit in de set kunnen dit niet redden.
De snelst rijzende ster aan het firmament in ons land is zonder twijfel Ronker. Als onze noorderburen dit nog niet wisten, dan werden ze nu hardhandig wakker geschud door de Denderboys. Speednoise, dat is het zeer passende naamkaartje dat er aan gehangen wordt: een razende, piepende, energieke, krakende, schurende mix van noise, punk en speed en thrash metal. En dat overgoten met een ‘je m'en foutisme’ sausje van 'wij klinken en zien eruit zoals wij dat willen en wij hebben een black metal logo'. Geen franjes, geen filters, gewoon hard, eerlijk, vuil en chaotisch. Pure energie maar zeker met veel emotie, respect voor de organisatie en een boodschap. Want ook al knallen die pompende ritmesectie en 3 gitaren er keihard in, frontman Jasper weet een moeilijk en pijnlijk actueel topic als klimaatverandering mooi samen te vatten: ‘Willen we allemaal iets minder AI-posters maken, voor iets meer water voor onze kinderen?’. Dat er Twister in de moshpit (that was a first) gespeeld werd, was hilarisch en eigenlijk ook toepasselijk. RONK!
Kittie, de band rond de zussen Morgan en Mercedes Lander uit Canada, kwam begin jaren 2000 op in de volle nu metal hype. Het was het punt waarop er helaas kopieën van kopieën begonnen op te duiken waardoor wij ook stilaan de interesse in het genre verloren. Kittie was een van de bands die onze aandacht helaas nooit echt kon vatten, maar we waren nu best wel aangenaam verrast. De sound kende een evolutie van nu metal naar een groovy, alternatieve metalsound. De 4 dames zetten een goede prestatie neer, ook al kon de cleane zang ons niet overtuigen waar de screams dat zeker wel deden.
Dé ontdekking van het festival voor ons? Zonder twijfel Urne. Wij misten hun vorige Dynamo-passage en daar hebben we nu dik spijt van. Het Engelse viertal, met permanent boos kijkende zanger/bassist, maakt indruk met een uitgekiende, technisch onderlegde combinatie van progressieve en sludge metal, met hier en daar wat hardcore en thrash metal-elementen. We hoorden vooral een mix van Mastodon en Gojira, maar moesten ook al eens denken aan Opeth omdat ze het tempo en volume durven laten terugvallen, aan Meshuggah als ze ongelofelijk hard knallen, aan Baroness wanneer het tempo en de groove meer leunen op hardcore en punk roots en zelfs Metallica bij enkele thrashy riffs en melodieuze gitaarlijnen.
Over Death Angel kunnen we eigenlijk niet meer al teveel vertellen. Niet omdat het niet goed was, integendeel zelfs, maar omdat de thrashers al zo lang mee gaan en graag geziene gasten zijn op Europese podia. We zagen eigenlijk ook nog geen enkele tegenvallende show van het vijftal en nummers als The Dream Calls For Blood, Evil Priest en Thrown To The Wolves gingen er weer vlotjes in.
Rond 200 Stab Wounds hangt er wel wat buzz als ‘de nieuwe lichting’ of ‘de redders van death metal’. Om eerlijk te zijn, zien en horen wij dat niet. Begrijp ons niet verkeerd, het is niet dat de band slecht klinkt maar we horen eigenlijk gewoon 13-in-een-dozijn lompe death metal. Ook een week eerder op Alcatraz wisten ze ons niet bij de ballen te grijpen.
Bij Soulfly weet je eigenlijk altijd wat je zal krijgen: moderne groove metal met brute riffs, Braziliaanse tribal-percussie en de kreten uit de strot van Max Cavalera. Zoals altijd was er ook veel energie op het podium en de coole visuals op het hele grote scherm achteraan waren absoluut een meerwaarde. En met nummers als Back to the Primitive, Prophecy of het obligate tribal drum intermezzo Bumba, is er helemaal niks mis. Al helemaal niet met Jumpdafuckup en Eye For An Eye. Maar zoals wel vaker klonk het toch allemaal wat modderig, waardoor de echte bom toch achterwege bleef voor ons.
De progressieve, Oosters getinte doom metal van Lowen komt eigenlijk ook niet zo goed tot zijn recht in het daglicht. Dat houdt het Engelse viertal gelukkig niet tegen om een sterke set neer te zetten, waar er zowel ruimte is voor eerder trage en slepende als uptempo massages. Blikvanger is zonder twijfel zangeres Nina Saeidi, die als een soort hogepriesteres met een Oosters gewaad en rituele dolken op het podium staat. Ook in haar indrukwekkende, dramatische zang hoor je die Perzische invloeden terug en daardoor springt Lowen er hier wel mooi uit.
Nog meer thrash royalty met Testament! Achteraan het podium staat een opvallend groot skelet, maar vooraan zorgt de vijfkoppige band zoals gewoonlijk voor thrash metal met groove en melodie van de bovenste plank. We vinden dit gewoon een band die altijd een enorme cool uitstraalt, met halve Indiaan Chuck als zanger, meestergitarist Alex met witte stroef in zijn haren en straffe bassist Steve DiGiorgio. We zijn niet de enigen die enthousiast reageren, het lijkt ons dat we hier het meeste interactie met het publiek van de dag tot dan zien, vanaf opener Into The Pit over More Than Meets The Eye en afsluiters First Strike Is Deadly en Over the Wall.
Ook hiphop wist dit jaar als genre wat meer ruimte te claimen, want na Hyro zagen we Filth het genre combineren met deathcore. Een onverwachte combinatie en we kunnen een originele aanpak altijd wel waarderen. De wel hele brede zanger beschikt over een stevige strot en kan ook overweg met scherpe raps en die smerige vocals zijn wel nodig om bij de loodzware breakdowns overeind te blijven. Uiteindelijk klinkt het vooral als hele zware beatdown hardcore met slopende breaks en hier en daar wat hiphop beats en dat wordt toch al snel een beetje teveel van hetzelfde, ondanks de Limp Bizkit-cover Rollin’.
Ook Godsmack kwam naar boven in het begin van de jaren 2000 en slaagde erin met zijn mix van post grunge en nu metal enkele hits te scoren en best een groot publiek aan te boren. Het is een band die ons helaas zelden wist te bekoren en we vinden het altijd een beetje te generisch, te weinig origineel. We kunnen wel vaststellen dat er – typisch Amerikaans – veel energie en attitude op het podium te zien is en dat Straight Out Of Line en Awake gelukkig al snel voorbijkomen.
Dé verrassing van de dag was zeker Sanguisugabogg. Een week eerder zagen we ze op Alcatraz vroeg in de namiddag in een tent en het was zeker in orde, maar ook niet meer dan dat. We waren niet voorbereid op hoeveel beter en harder de primal, lompe, stampende en vuile death metal hier vandaag tot zijn recht zou komen. Vanaf de start gaat het razend hard en het klinkt ultrabruut, met weinig nuances in de sound waardoor het soms bijna naar grindcore neigt. Het gaat er op én voor het podium zeer heftig aan toe en niet alleen muzikaal voelen we een soort hardcore vibe. De zanger nodigt het publiek immers uit om de barrière te kruisen en dat zorgt voor een eindeloze stroom aan crowdsurfers. Waanzinnig hard.
Met In Flames speel je als organisatie altijd op safe, en dat bedoelen we als compliment. De Zweden (nu ja, nog maar de helft van de band is effectief Zweeds) hebben veel fans, dat zagen we ook aan het aantal t-shirts in het publiek, en leveren altijd een uitstekende prestatie af. Twee jaar geleden stonden ze hier ook al, in 2025 waren ze headliner op het South Of Heaven-festival en dus scoren ze vandaag een NL-hattrick. We durven zelf al eens uit het oog te verliezen dat de eerste klassieke albums met de typische Gothenburg-sound uitkwamen tot het jaar 2000, daarna kwam de switch van melodieuze death metal naar modernere, groovy, catchy metal. De nadruk ligt dan ook vooral op recentere albums. We zien opnieuw coole visuals, lampen, kabels en effecten, ook op de schermen naast het podium en een show die weer helemaal klopte.
Rev: Joris Smeets
Pics: Istvan Bruggen