King Buffalo - Doomsayer
Hippotraktor - Annihilist
FFDP - Legacy
Oh Hiroshima
Sevendust -One
Elder - Through Zero
Agenda
21 NOV
The doors performed by Alex Agnew
21 NOV
Hatebreed
28 NOV
Papa Roach
28 NOV
Mammoth
29 NOV
Sevendust
03 DEC
Green Lung
04 DEC
Sacred Reich
05 DEC
Kensington
05 DEC
Tyr
09 DEC
Thrown
12 DEC
Evergrey
12 DEC
Channel Zero
13 DEC
Accept
14 JAN
Floor Jansen
15 JAN
Imminence
16 JAN
Arkangel & Liar
19 JAN
Black Veil Brides
23 JAN
Wage War
24 JAN
Whitechapel
26 JAN
The Ocean
27 JAN
Hollywood Undead
31 JAN
Amorphis
31 JAN
Nothing But Thieves
07 FEB
Heather Nova
08 FEB
TX2
08 FEB
Five Finger Death Punch
10 FEB
The Wytches
11 FEB
Delain
14 FEB
Bury Tomorrow
16 FEB
Electric Callboy
19 FEB
Editors
20 FEB
Bullet For My Valentine
21 FEB
The Halo Effect
22 FEB
Warhaus
25 FEB
Royal Blood
28 FEB
Sleeping With Sirens
01 MRT
Saxon
03 MRT
King Buffalo
05 MRT
Blind Channel
10 MRT
Manowar
15 MRT
Ice Nine Kills
18 MRT
Lenny Lenny
18 MRT
Meltheads
26 MRT
Teddy Swims
04 APR
Ministry
06 APR
In Flames
08 APR
Teddybear
09 APR
Palaye Royale
11 APR
Dragonforce
14 APR
Emma Ruth Rundle
23 APR
30 Seconds to Mars
24 APR
Antimatter
15 MEI
As I Lay Dying
25 MEI
Vestrock 2027
25 MEI
Greta Van Fleet
05 JUN
Nickelback
14 JUN
Hailey
08 AUG
Alcatraz 2027
24 SEPT
Epica
11 OKT
Jean-Michel Jarre
31 OKT
Powerwolf

Festival report: Helldorado 2026

14 NOV 2026
Festival report: Helldorado 2026

 

Helldorado 2026

 

14/11/2026, Klokgebouw Eindhoven

 

Pas een week voor het festival werd plots bekendgemaakt dat jaargang 2026 ook ‘The final edition’ van Helldorado zou worden. Welke beweegredenen daar precies aan de basis van liggen, werd niet  meteen duidelijk gecommuniceerd. Het vraagt natuurlijk heel wat inspanningen om een evenement als dit te organiseren en vooral het financiële aspect speelt een grote rol met alle onkosten die maar blijven stijgen. Die moet je dan op een bepaalde doorrekenen in de ticketprijzen om uit de kosten te komen en dat zag de organisatie niet meer zitten en daar kunnen we alleen maar respect voor opbrengen. In die laatste week werd er in ieder geval nog een mooie actie gelanceerd: festivalgangers die al een ticket gekocht hadden, kregen de kans om een tweede ticket aan 25 euro te kopen. Aan de opkomst te zien, moet dat zeker gewerkt hebben want het grote Klokgebouw liep goed vol!

 

Op praktisch vlak was er niet echt iets veranderd, want de indeling bleef natuurlijk hetzelfde met de 2 grote zalen waar respectievelijk de Lion en de Cobra Stage te vinden waren en de kleinere zaal met Tarantula Stage waar bands elkaar in een hoog tempo afwisselden. Negen jaar Helldorado, dat is zoals ze zelf zeggen ‘7 edities in 9 jaar vol lawaai, wilde en compromisloze rock ‘n’ roll’. Naast het festival zelf, namen vandaag ook Eurocore-legende Backfire! en Astro Zombies A.D. definitief afscheid.

 

Peter Pan Speedrock daarentegen vierde zijn 30e verjaardag in stijl in de thuishaven. Het DNA van de band is verweven met het festival en frontman Pedro is natuurlijk mee verantwoordelijk voor de programmering. Die zorgde altijd al voor een breed palet op Helldorado, eentje waar rock ‘n’ roll meer verwijst naar het gevoel dan alleen maar het genre. Dit jaar werd dat nog een beetje verder opengetrokken met een zeer sterke, gevarieerde line-up als resultaat. De versterkers gingen op volume 11, het bier vloeide rijkelijk en een gevarieerd publiek van allerlei leeftijden, muzikale genres en bijhorende outfits kwam en zag dat goed was. Wij noteerden Sanguisugabogg, Prong, Converge en Amenra als persoonlijke hoogtepunten en kunnen alleen maar vaststellen dat we dit festival zullen missen.

 

-----

 

THE DIRTY DENIMS komen uit Eindhoven Rock City en is een ideale opener. Het viertal heeft al heel wat ervaring en blikvangers in de vorm van drumster Suzanne en zangeres/gitariste Mirjam, vandaag gekleed in een leren jasje, glitter bloesje en kort, strak shortje met het bliksemschicht logo dat nog duidelijker naar voren wanneer ze haar gitaar verruilt voor de cowbell. Denk aan een leuke mix van catchy rock ‘n’ roll en punkrock of bands als AC/DC, The Donnas, Joan Jett en Danko Jones.

 

THE LORDS OF ALTAMONT, dat is garage rock royalty met frontman Jake Cavaliere en een wisselend ensemble muzikanten rond hem. De zanger, die ook voor opzwepende orgelriedels zorgt en daarbij zijn orgel allesbehalve zacht behandelt, en zijn muzikanten stralen een effortless cool uit terwijl ze heerlijke, vuile riffs in een hoog tempo over ons uitstrooien. Groovy, baby!

 

THE HEBRIDEAN SHEEP is een Duits duo, bestaande uit een drummer en een zanger/bassist. Deze minimalistische bezetting focust zich volledig op harde grooves, met een mix van stoner, metal, punk en rock ‘n’ roll. We zijn nu nog niet overtuigd, maar potentieel is er zeker.

 

TOXIC SHOCK is gonna fuck you up! Dat is eigenlijk een strijdkreet van Municipal Waste, maar deze is evenzeer volledig van toepassing op onze landgenoten. Zowel muzikaal als qua opgefokte, zotte energie is de gelijkenis treffend, want dit vijftal gaat altijd hard met hun cross-over tussen thrash en hardcore (zie bv. ook Suicidal Tendencies) en het verbaast ons niet als we de frontman een hoofdstand zien doen op de speakers voor het podium. Veel activiteit in de pit ook!

 

Een paar maanden geleden nog maar maakte SANGUISUGABOGG een verpletterende indruk even verderop tijdens Dynamo. Als afsluiter op het tweede podium zorgden de mannen uit Ohio daar voor een indrukwekkende, harde show barstensvol energie waar de pit een regelrechte oorlogszone werd. Dat doen ze vandaag eigenlijk gewoon nog eens over, met hun loodzware mix van de groovende old school death metal en technischer, moderner doodsmetaal. Ratelende dubbele basdrums, lompe en zagende riffs en een brute strot zorgen ervoor dat alles weer davert!

 

De veteranen van PRO-PAIN draaien al sinds 1991 mee en hun invloed valt niet te ontkennen. Zonder compromissen bulderen ze door met hun mix van groovende New York Hardcore en scherpe thrash metal. De band rond frontman/bassist Gary Meskil ontgoochelt eigenlijk nooit, al moeten we er ook eerlijk bij zeggen dat de show van vandaag helaas niet op een lijstje van hun beste shows ooit zal terechtkomen.

 

SUPERSUCKERS, dat is de band rond zanger/bassist Eddy Spaghetti, met cowboyhoed. Het trio brengt ouderwetse rock 'n' roll met hier en daar een tintje country in sommige riffs. Ze zijn niet bepaald piepjong meer, want ze draaien al van begin jaren negentig mee, maar spelen nog altijd bevlogen en energiek. De backing vocals van de drummer en gitarist zorgen voor extra hooks en energie.

 

THE EXPLOITED, dat is de legendarische Schotse betonpunkband rond frontman Wattie die al ruim 45 jaar keihard tegen heilige huisjes en schenen stampt. Omdat ze zo hard en compromisloos tekeer gaan, is het een band die een breder publiek dan alleen maar punkers met hanenkammen aanspreekt. Helaas klinkt de band vandaag niet fantastisch en de sound is eigenlijk vooral heel luid, zonder veel definitie. Toch blijft het een feestje om subtiel getitelde nummers als ‘Beat The Bastards’, ‘Fuck The System’, ‘Fuck The USA’ (opgedragen aan ultieme ‘wanker’ Donald Trump), ‘Sex and Violence’ te horen. Punk 's not dead.

 

Onze landgenoten van RAMKOT maakten de voorbije jaren in alternatieve kringen een steile opgang met catchy, groovy gitaarrock met een sausje van stoner en enkele straffe singles. Het Gentse trio brengt vandaag dansbare grooves en een lekkere sound maar de hoge stemmetjes dragen onze voorkeur niet weg. Fans van (een mix van) Millionaire en Queens Of The Stone Age, De Staat, Royal Blood en Triggerfinger moeten de band zeker eens checken.

 

DEMENTED ARE GO wordt omschreven als ‘the crowned kings of the global psychobilly scene’ en daarmee weet je eigenlijk genoeg! Ruim 40 jaar geleden besloten de heren om rockabilly en punkrock te kruisen tot een opvallend geheel. We zien veel make-up, witgemaakte gezichten, gekleurde hanekammen en horen ook de kenmerkende vocalen van frontman Sparky en een lekker kletterende contrabas.

 

Met L.A. GUNS staat er toch maar mooi een redelijk legendarische band op het podium. Alweer een band die al meer dan 40 jaar geleden opgericht werd en die samen met de band Hollywood Rose fusioneerde tot Guns N' Roses, om een tijdje later toch terug te vallen op L.A. Guns. De zanger gaat gekleed in een witte broek en een wit hemd met een heel hoog opstaande kraag, met een opvallend, flashy zwart-gouden en jasje en ziet er eerder uit alsof hij thuishoort op een cruiseschip of trouwkapel in Vegas. Het vijftal strooit met heel toegankelijke nummers, die gelukkig meer putten uit klassieke hard rock dan glam rock. We zien rond ons veel mensen hun luchtgitaar bovenhalen en meebrullen.  

 

BACKFIRE! lacht er op een bepaald moment zelf mee dat ze al ongeveer 30 keer gestopt zijn, maar deze keer is het echt definitief. De allerlaatste show ooit van de befaamde, Limburgse hardcoreband toont een laatste keer waarom ze altijd zo populair en invloedrijk geweest zijn: bevlogen, hard en  iedereen opzwepend in de pit. Halverwege de set neemt oorspronkelijke zanger Pat opnieuw over van Marco die hem de laatste jaren vervangen heeft. ‘Still Dedicated’ is de toepasselijke afsluiter. 

 

PRONG heeft ons live nog nooit ontgoocheld en ook vandaag scharen ze zich bij de uitblinkers van de dag. De band rond sympathieke frontman/guitarist Tommy Victor legde in de jaren 90 mee de grondslag voor groove metal en nu metal met een unieke mix van scherpe thrash metal riffs, New York hardcore en hoekige, industriële ritmes. Ook vandaag krijgen we weer een strakke set met een goede sound, waar de ‘hits’ mooi verspreid zitten. ‘Beg To Differ’ en ‘Unconditional’ zitten al vroeg in de set en uiteraard wordt er ook materiaal van het gloednieuwe album gepresenteerd. ‘Broken Peace’ en ‘Whose Fist Is It Anyway’ zitten iets voorbij halfweg en we worden nog een laatste keer op mokerslagen getrakteerd met ‘Snap Your Fingers, Snap Your Neck’ en ‘Prove You Wrong’.

 

Het is door de strafe set van Prong dat we ons moeten haasten om nog een laatste streepje ASTRO ZOMBIES A.D. mee te kunnen pikken. We hadden het geluk deze Misfits tribute band, met oudgedienden uit de Nederlandse punk en hardcore, de voorbije jaren te horen bewijzen dat die klassiekers de tand des tijds moeiteloos doorstaan en telkens voor een feest zorgen. Met een laatste keer ‘Last Caress’ zet het viertal een mooi eindpunt neer.  

 

PETER PAN SPEEDROCK en Eindhoven, dat is zo’n beetje als Bruce Springsteen en New Jersey. Onlosmakelijk met elkaar verbonden en je zou meer belastingen moeten betalen als je hier woont en géén fan van de band bent. Ze vieren hun dertigste verjaardag vandaag en hebben daarvoor verschillende gasten en coole visuals meegebracht. Op het grote scherm worden animaties afgewisseld met foto’s uit de oude doos, met op een bepaald moment een caravan met daarop dé slagzin van deze band: Loud, Mean, Fast, Dirty. Frontman Peter roept over deze laatste Helldorado nog ‘het is niet de laatste keer dat ik jullie zie, we verzinnen wel wat anders’. Met enige moeite trekken we ons na een half uurtje toch los van dit speedrockfeestje.

 

We zijn namelijk heel benieuwd naar PUPIL SLICER, waar we al veel lovende woorden over gehoord hebben. Het Engelse viertal wordt genoemd als een veelbelovend element in de moderne metalcore en mathcore. Helaas starten ze met een beetje vertraging en ook een (te) extreem luide en overstuurde sound. De vocalen van de frontvrouw/gitariste klinken zeer intens en vuil, ergens tussen een hardcore scream en black metal rasp in. De momenten dat ze meer clean zingt, vallen echter helemaal in het water: niet overtuigend, op het randje van vals. Muzikaal horen we een uitdagende mix van hard, dissonant, complex, chaotisch en bands als Oathbreaker, Converge, Godflesh en Conjurer. Niet de beste set, maar in ieder geval compromisloos en eigenzinnig en dat kunnen we alleen toejuichen.  

 

CONVERGE is weer héél intens, hard, dissonant, uitdagend, complex, technisch onderlegd en ronduit overrompelend. Het viertal uit Massachusetts groeide al einde jaren negentig en rond de eeuwwisseling tot een van de pioniers van mathcore, met een vermorzelende combinatie van metal, hardcore en noise zonder ooit maar enige toegeving te doen aan hun artistieke visie en vrijheid. De band bracht in het verleden een resem klassieke albums uit en voegde daar dit jaar ineens 2 kleppers aan toe. Het spreekt voor zich dat er redelijk wat nieuw werk uit zowel ‘Love Is Not Enough’ en ‘Hum Of Hurt’ op ons losgelaten werd, naast enkele oudere nummers. De donderende ritmesectie en het inventieve gitaarwerk beuken op de toehoorders in, terwijl frontman Jake Bannon de visualisatie is van alle pijn, spanning, emotie en ongemak die deze band oproept. Hij raast als een bezetene over het podium, brullend en soms bijna blaffend als een hond en geeft mee dat we elke dag moeten kiezen om te vechten tegen de duisternis. Converge zorgt alvast voor de perfecte soundtrack. 

 

EAGLES OF DEATH METAL speelt op Helldora een exclusieve show in Nederland, dat is zeker een mooie vangst. Rosse baardmans Jesse Hughes is natuurlijk  een charismatische frontman die populair is bij de vrouwen en het kan geen kwaad dat er met de bevallige drumster en bassiste (ook al lijkt ze vandaag alleen maar backing vocals te doen, want er is ook een andere bassist) ook iets moois is om naar te kijken. Je krijgt bij deze band catchy rock 'n' roll met af en toe fijne riffs die er vlot in gaan, maar wij missen toch nog altijd echte songs die blijven hangen. Onze aandacht verslapt eigenlijk erg snel en als we even later toch ons hoofd opnieuw binnen steken, is er net een hoop nodeloos gitaargepingel en dat vinden we sowieso een zwaktebod: als je maar een uur speeltijd hebt, dan moet je gewoon gas geven en rock ‘n’ roll spelen. 

 

We pikken ook nog een tiental minuutjes mee van LOS BANDITOS. Een Duits viertal dat een mengeling van rock 'n’ roll en surf speelt. Dat klinkt lekker swingend en een van de gitaristen speelt ook catchy orgeldeuntjes.

 

Onze landgenoten van het machtige AMENRA krijgen de eer om de allerlaatste noten ooit op Helldorado te spelen. Het zal niet verbazen dat het weer een geweldige performance was. Je zou het soms als vanzelfsprekend beschouwen, maar dat is het absoluut niet en soms moeten we er zelf even bij stilstaan wat voor een ervaring een concert van dit vijftal wel is. ‘A Solitary Reign’ zit al redelijk vroeg in de set, nog voor het half uur, en vormt met zijn speelduur van 10 minuten het perfecte middelpunt. Bassiste Amy, die ook enkele keren voor backing vocals zorgt, heeft de band zo mogelijk nog sterker gemaakt. Het was overweldigend, emotioneel, ritualistisch, niet zomaar muziek maar een lichamelijke en emotionele ervaring. De dynamiek tussen de hele rustige momenten, de spanningsopbouw en de luide uitbarstingen die zo typisch zijn voor hun postmetal, blijven ons elke keer overweldigen. Wat. Een. Band.

 

Rev: Joris Smeets

Pics: Kevin Kellens

 

Full photo report here!

Festival report: Helldorado 2026
Festival report: Helldorado 2026
Festival report: Helldorado 2026
Festival report: Helldorado 2026
Festival report: Helldorado 2026
Festival report: Helldorado 2026
Festival report: Helldorado 2026
Festival report: Helldorado 2026
Festival report: Helldorado 2026
Festival report: Helldorado 2026