MainSquare
3-5/07/2026, Arras, France
Full photo report here!
Begin juli betekent maar één ding: het festivalseizoen is in volle gang. Voor mij is de bestemming dit weekend Arras, in het noorden van Frankrijk, voor Main Square Festival. Het festival bestaat al sinds 2004 en trekt jaarlijks zo'n 120.000 bezoekers, verdeeld over drie dagen. Ook dit jaar is het festival volledig uitverkocht.
Ik ben erbij op zaterdag en zondag en kijk nu al uit naar de fijne line-up, de gemoedelijke sfeer en misschien wel de mooiste festivallocatie van Frankrijk. Main Square telt drie podia: de Mainstage, Vauban (het kleinere, maar nog altijd indrukwekkende broertje van het hoofdpodium) en Bastion. Over dat laatste podium kom ik straks nog terug, maar eerst mijn verslag van twee dagen op de twee grootste podia.
Met een programma dat bomvol zit met bands uit allerlei genres is het onmogelijk om ieder optreden uitgebreid te bespreken. Daarom licht ik een aantal acts uit en laat ik de foto's de rest van het verhaal vertellen.
Mijn festivaldag begint zaterdag om 15.00 uur met Keo op Vauban. De broers Conor en Finn Keogh (vandaar de bandnaam) komen uit Engeland en zijn momenteel op tournee door Europa. Hun mix van grunge, postpunk en alternatieve rock klinkt fris en energiek. Zelfverzekerd trappen ze af met That's Me en langzaam stroomt het veld vol. Hun repertoire is nog niet enorm uitgebreid en in 45 minuten moeten ze het publiek zien te overtuigen. Dat lukt aardig, want tijdens I Lied, Amber staat het veld inmiddels goed gevuld.
Hun set zit vol rauwe, gruizige gitaren en energieke nummers. Wat mij betreft is Keo een meer dan prima aftrap van een zonnige festivaldag.
Ik loop door naar de Mainstage, waar Radio Free Alice op het punt staat te beginnen. De Australische band dankt zijn naam aan een platenzaak in Sydney, waar de bandleden als pubers urenlang tussen de platenbakken rondhingen. Net als Keo stond ook Radio Free Alice dit jaar op Rock Werchter.
De band speelt energieke, rammelende postpunk met een scherp randje. Hun grootste publiekstrekker is Look What You've Done, een nummer met een heerlijk aanstekelijk gitaarloopje dat inmiddels miljoenen keren is gestreamd. Met andere woorden: de verwachtingen zijn hoog.
Toch weet de band die voor mij niet helemaal waar te maken. Het klinkt allemaal prima en muzikaal zit het goed in elkaar, maar echt spannend wordt het nergens. Ik mis de energie en de urgentie waarop ik had gehoopt. Misschien is de Mainstage op dit vroege tijdstip simpelweg nog een maatje te groot voor de band. Wie weet komt dat later nog.
Dan is het tijd voor The Warning, drie zussen uit Mexico. Ze moesten Rock Werchter helaas wegens ziekte afzeggen en het was nog even spannend of ze ook Main Square aan zich voorbij zouden laten gaan. Er was zelfs al een vervanger geregeld, maar gelukkig stonden ze gewoon op het podium. En hoe.
In 2014 plaatsten de zussen een cover van Enter Sandman op YouTube. Die ging viral en vanaf dat moment kwam hun carrière in een stroomversnelling. Inmiddels weten ze precies hoe ze een festivalpubliek moeten bespelen. Ze zingen voornamelijk in het Engels, zangeres Daniela beschikt over een krachtige stem en de energie spat van het podium af. Binnen de kortste keren heeft de band het publiek volledig in haar greep.
Voor mij is dit zonder twijfel een van de verrassingen van het weekend. Main Square bewijst opnieuw dat het festival een uitstekende plek is om nieuwe favorieten te ontdekken.
Zaterdagavond kleurt de Mainstage vooral Frans, met onder anderen Orelsan, L2B en Marshmello. De citadel is inmiddels tot de nok toe gevuld. Ik pik nog een deel van de set van Orelsan mee voordat ik de dag afsluit.
Zondag is het de beurt aan headliner Twenty One Pilots, en dat is al vroeg op de dag duidelijk te merken. Fans staan uren van tevoren in de rij om een plekje aan het hek te bemachtigen. Met temperaturen die flink oplopen wordt het een lange, warme dag. Het voelt alsof de helft van de bezoekers speciaal voor deze band naar Arras is afgereisd. Helaas behoor ik niet tot de vier fotografen die toestemming krijgen om de band te fotograferen, dus beelden van hun optreden moet ik jullie schuldig blijven.
Mijn zondag begint met Voilà, een duo uit Los Angeles dat deze zomer vrijwel ieder Europees festival lijkt mee te pakken. Toevallig zag ik ze twee weken eerder ook al op Pinkpop, maar hier krijgen ze de eer om de Mainstage te openen. Net als toen worden vlak voor aanvang konijnenoren uitgedeeld, die opvallend veel bezoekers zonder enige schaamte opzetten.
Gus en Luke leerden elkaar kennen op de School of Music. Luke is naast muzikant ook acteur en model, en dat zie je terug op het podium. De twee beschikken over een trouwe fanbase, die zichzelf The Magicians noemt. Ze voelen zich zichtbaar thuis op het grote podium en krijgen het publiek ondanks de hitte moeiteloos mee. Het is een sterke opener van de dag: energiek, een tikkeltje theatraal, met een vleugje glamrock, maar vooral oprecht. Ik blijf uiteindelijk gewoon de hele set staan.
Vandaag staat ook een persconferentie op het programma. Ja, we zijn tenslotte in Frankrijk. Kort is die bepaald niet, maar de belangrijkste conclusie is helder: Main Square en de Citadel van Arras blijven de komende zes jaar aan elkaar verbonden.
Verder zie ik Supermodel*, ja, mét sterretje. De artiest brengt een eigenzinnige mix van garage, hiphop, punk en Britse indierock. Helemaal alleen op het podium weet hij moeiteloos de aandacht vast te houden. Hij rent van links naar rechts, zoekt voortdurend contact met het publiek en straalt een heerlijke dosis lak-aan-de-wereld uit. Dat soort acts kan ik altijd wel waarderen; een beetje schoppen tegen de maatschappij kan geen kwaad.
Balu Brigada, 2 broers uit Nieuw-Zeeland, Misschien ken je ze wel van Backseat, hun grootste hit tot nu toe. Ze toerden eerder als voorprogramma met twenty one pilots. Op het podium voelen de broers elkaar feilloos aan. Geen gemaakte show, maar pure chemie. Het soort samenspel waardoor zelfs een groot festivalpodium verrassend intiem aanvoelt. Hun charisma spat van het podium af en dat slaat moeiteloos over op het publiek. Het resultaat is een aanstekelijk optreden dat van begin tot eind blijft boeien.
Dan het Bastion, ik had beloofd daar nog op terug te komen. Het is met afstand het kleinste podium van Main Square en dé plek waar nieuw talent uit Noord-Frankrijk de kans krijgt zich te laten zien. Vorig jaar deed ik hier twee verrassend leuke ontdekkingen, dus ik ben benieuwd wat Bastion me dit jaar voorschotelt.
Dit weekend zie ik er verschillende optredens; de ene band maakt meer indruk dan de andere. Degene die me het meest bijblijft is Stuck in Yesterday. Goede bandnaam trouwens, die blijft lekker makkelijk hangen… Met z'n vijven maken ze aanstekelijke poppunk en eerlijk is eerlijk: dat doet het op een festival bijna altijd goed. De nummers zijn energiek, melodieus en vooral ontzettend leuk. Dat zie je ook terug op het podium. De band straalt plezier uit, heeft er zichtbaar zin in en krijgt het publiek in no-time mee. Voor ik het weet wordt er gesprongen en gepogood onder de Franse zon. Ik betrap mezelf erop dat ik de hele set met een glimlach sta te kijken.
Al met al kijk ik terug op een geslaagd weekend. Ik heb weer een aantal leuke bands ontdekt, het weer was fantastisch en de setting blijft misschien wel de grootste troef van Main Square. Er is volop schaduw, er zijn genoeg eetkraampjes met lokale specialiteiten en over het hele terrein worden activiteiten georganiseerd.
Main Square voelt ieder jaar weer als een festival waar ontdekken centraal staat. Natuurlijk staan er bekende namen op het affiche, maar juist de onverwachte bands maken de reis naar Arras de moeite waard. Voeg daar de prachtige locatie, de ontspannen sfeer en het zomerse weer aan toe en je begrijpt waarom ik volgend jaar graag weer terugkom.
Pics & Rev: Kim Tukker