Obsidian Dust
16/17 mei 2026, Le Botanique - Bxl
Full photo report day 1.
Full photo report day 2.
Op 16 en 17 mei werd Le Botanique in Brussels opnieuw het epicentrum van zware riffs en psychedelische klanken tijdens Obsidian Dust 2026. Waar sommige festivals draaien om spectaculaire producties of supergrote namen, voelt Obsidian Dust eerder als een samenkomst van een hechte scene. Twee dagen lang hing er buiten en in de serres / zalen van Botanique een sfeer die tegelijk intens, warm en verrassend ontspannen was.
Dag 1 – De trage opbouw van een collectieve trance
De eerste dag voelde als een geleidelijke onderdompeling. In de vroege uren druppelde het publiek langzaam binnen: veel zwarte bandshirts, patches en leren jassen, maar ook opvallend veel nieuwsgierige nieuwkomers. Op het terras en in de tuin van Botanique ontstond al snel een ontspannen festivalritme. Mensen zaten op de grond met een drankje, discussieerden over favoriete platen of merch van bands.
Binnen in de zalen hing een typische Obsidian Dust-sfeer: weinig franje, veel focus op geluid. Het publiek stond vaak dicht bij het podium, maar zonder de agressieve drukte die je op grotere lfestivals soms ziet. In plaats daarvan ontstond er iets bijna meditatiefs. Veel mensen sloten genietend soms zelfs hun ogen terwijl de zware riffs zich langzaam opstapelden. Zalig!
Later op de avond werd de energie merkbaar intenser. De zaal vulde zich, hoofden begonnen synchroon te bewegen en de eerste kleine moshpits ontstonden. Toch bleef het opvallend gemoedelijk: wanneer iemand viel, werd die meteen rechtgetrokken. De grens tussen publiek en band leek dun; na de optredens stonden muzikanten vaak gewoon tussen de fans aan de bar.
Toen de nacht viel en de laatste zware akkoorden door de zaal rolden, hing er een bijna rituele stilte in het publiek — gevolgd door een lange, oprechte ovatie.
Dag 2 – Zon & veel regen, vriendschappen en collectieve headbangsessies.
De tweede dag begon buiten in de tuin van Botanique, waar de sfeer eerder deed denken aan een alternatieve picknick dan aan een metalfestival. Groepjes vrienden zaten in het gras, terwijl uit verschillende hoeken gesprekken over pedalboards, vinylpersingen en desert-rockbands te horen waren.
Wat Obsidian Dust onderscheidt, is hoe toegankelijk de scene voelt. Fans die elkaar voor het eerst ontmoeten, raken binnen vijf minuten verwikkeld in gesprekken over muziek. Het festivalpubliek bestaat uit een mix van generaties: jonge fans die net de scene ontdekken, maar ook veteranen die al decennia naar stoner- en doomshows gaan.
Binnen was de energie op dag twee direct voelbaar. Waar dag één soms bijna hypnotisch aanvoelde, had de tweede dag een meer feestelijke vibe. Het publiek reageerde naar onze mening ook spontaner. Tegen de avond leek de hele zaal in één ritme te bewegen. Mensen op de voorste rijen, fans achteraan tegen de muur, zelfs barpersoneel dat af en toe meeknikte op de maat — het voelde als een gedeelde ervaring eerder dan een traditioneel fest.
Meer dan een festival
Wat Obsidian Dust zo bijzonder maakt, is dat het minder aanvoelt als een groot evenement en meer als een jaarlijkse bijeenkomst van een gemeenschap. Het festival is klein genoeg om intiem te blijven, maar groot genoeg om twee dagen lang een eigen universum te creëren.
Wanneer de lichten uiteindelijk aangaan en het publiek langzaam de tuin van Le Botanique weer instroomt, blijft er vooral één gevoel hangen: dat iedereen hier om dezelfde reden was — de liefde voor zware, hypnotiserende muziek en de unieke sfeer die daar rond ontstaat.
En precies dat maakt Obsidian Dust elk jaar opnieuw bijzonder.
Pics & rev: Jessy Snels - Vincent Van Wesemael