PELAGIC FEST 2026
28-29/08/2026 - Muziekgieterij, Maastricht
Voor het derde jaar op rij streek Pelagic Records neer in Maastricht voor zijn festival. De ultieme showcase voor al die fantastische bands op het label in een prachtige concertlocatie. Het is een op voorhand gewonnen wedstrijd, want de basics bleven dezelfde als de voorbije twee jaren: uitstekende sound, gezellige sfeer en een ruime keuze aan gerstenat die werden verzorgd door de Muziekgieterij, veel uitstekende bands die elkaar afwisselen in de Grote en de Kleine Zaal, een brede waaier aan genres die veel verder reikt dan postrock en postmetal alleen, ruime speeltijd voor elke band met 5 minuten tussenpauze voor de festivalbezoekers om naar de andere zaal te gaan, grote hoeveelheden verkochte merchandise en vinylplaten, enkele fijne veganistische foodstands en op zaterdag weer een echte ‘foodbreak’, want je wil natuurlijk geen bands missen.
Ook The Ocean, toch het uithangbord en de band van labelbaas Robin Staps zelf, was er terug bij en presenteerde de nieuwe fase in het bestaan van de band en de bijhorende line-up. Een mooie extra was de uitnodiging die we ontvingen om op zaterdagochtend deel uit te maken van de ‘listening party’ van het nieuwe The Ocean-album ‘Solaris’ dat binnenkort uitkomt en bijhorende vragenronde met de band. Wel opvallend: dit jaar stonden er met Wheel, Aiming For Enrike, Slow Crush, The Kilimanjaro Darkjazz Ensemble, A.A. Williams en Slift meerdere artiesten op de affiche die (nog?) niet op Pelagic Records zitten.
De publieke opkomst leek ongeveer gelijk aan die van vorig jaar, waardoor het altijd gezellig maar nooit te druk was. Het is een kenners- en fijnproeverspubliek, dat meestal aandachtig en intens geniet van de bands. Slechte artiesten zie je hier nooit, hooguit is het muzikaal ‘not your cup of tea’. Wij genoten op vrijdag het meest van Spurv, Abraham, Predatory Void en The Ocean. Op zaterdag sprongen Lost In Kiev, Oh Hiroshima, The Kilimanjaro Darkjazz Ensemble, A.A. Williams en Slift het er het meest uit. Maar het zal ons niet verbazen als dat lijstje er voor alle aanwezigen anders uitziet, want dat is nu eenmaal de rijkdom van dit festival.
VRIJDAG 28 AUGUSTUS
Het Ierse viertal PREYRS klinkt meteen intrigerend, ook al zitten ze iets meer in de alternatieve rock en metalhoek, we denken ook wat grunge-invloeden op te merken. Blikvanger is de uitstekende zingende en opvallend uitgedoste frontvrouw Amy Montgomery. Vooral de Nina Simone-cover ‘Sinner Man’ maakt indruk.
SPURV maakte 2 jaar geleden een ongelofelijke indruk en dus lagen de verwachtingen hoog. Het Noorse zestal kruidt zijn heerlijke postrock met diverse percussie, toetsen en blazers en af en toe gevoelige, hoge zang. De focus ligt vandaag op het nieuwe album, dat door omstandigheden nog 6 maanden op zich zal laten wachten en dat toch iets moeilijker klinkt en een jazzy invloed lijkt te hebben. Aan het einde trakteert de sympathieke band ons op enkele oudere nummers en die gaan er heel vlot in.
RED DWARF STAR is een van de nieuwste aanwinsten op het label en we waren dan ook erg benieuwd naar de band. De verschillende muzikale invloeden zoals posthardcore, alternative en dream-pop die soms geciteerd worden, hoorden we helaas niet terug. Het klonk toch vooral als postmetal, zeker niet slecht maar het grijpt ook nooit echt de aandacht.
We hebben ABRAHAM altijd al een crimineel onderschatte band gevonden en dat bewezen de Zwitsers hier met overtuiging. Je kan niet ontkomen aan het label postmetal om hen te omschrijven, maar het is zoveel meer dan dat, rauwer en ruwer vaak. We horen blastbeats, typische riffs, slopende ritmes en zowel de ‘oudgediende’ drummer als de gitarist schreeuwen. De vier heren durven ook regelmatig rustigere, sfeervolle passages in te lassen, die voor contrast zorgen met de uitbarstingen daarna. Wij horen bij deze band altijd echo’s van oude Neurosis en Cult Of Luna en grotere complimenten kunnen we eigenlijk niet uitdelen.
EF, dat is ‘typische’ postrock, maar de mannen draaien dan ook al een hele tijd mee. Een groot pluspunt waren de visuals op het scherm achter het podium, met ‘grainy’ retrobeelden waar EF met zijn cinematografische geluid een heerlijk klaterende soundtrack bij verzorgde. De cello en de occasionele (samen)zang zorgen ervoor dat de rustige, melancholische nummers voelen als een warm dekentje.
Onze landgenoten van PREDATORY VOID zitten sinds begin dit jaar ook in de stal van Pelagic Records. En ons landje blijft al een aantal jaren lang prijsbeesten produceren die daar deel van mogen uitmaken. De band vermengt invloeden uit death metal, post metal, hardcore/punk, doom en shoegaze tot een contrastrijk geheel dat ook vaak leunt op de hard-zachtdynamiek. Zangeres Lina is natuurlijk het aandachtspunt, met zowel meeslepende, melodieuze als indrukwekkend kwade en brute vocalen. Zeer sterke show.
Een zeer aangename eerste kennismaking met WHEEL was het. De Finse band doet het al enkele jaren goed in voornamelijk prog-kringen. Logisch, want we horen een mix van prog en postmetal, die zowel moody, melodieus als technisch klinkt. Soms complexe muzikale structuren, intense riffs, en diverse invloeden uit metal, rock en grunge en bands als Tool, Karnivool en Soen. Niet de meest voor de hand liggende popdeuntjes, maar wel lekker!
AIMING FOR ENRIKE mocht invallen voor Som. Ons volledig onbekend, maar Tobias Ørnes Andersen (zie Leprous, Ihsahn, Shining) is duidelijk geen sukkelaar. Samen met een gitarist brengt hij een onnavolgbare, amper te omschrijven mix van math rock, jazz, funk, elektronische muziek en pop, overgoten met een intens en fuzzy sausje. Met loops, elektronica, effectenpedalen en heel inventieve, complexe ritmes klinkt elk nummers even anders. De ene keer catchy, groovy en dansbaar, de andere keer heel dwars en overstuurd.
Na het vorige album ‘Holocene’ en het bijhorende, intense touren kwam er een einde aan dat hoofdstuk van THE OCEAN. Helemaal anders dan vroeger bij het collectief bleef dezelfde line-up jaren samen, waardoor die zowel op plaat als live een ongelofelijk hoog niveau haalde. Maar nu blijven alleen nog oprichter/songwriter/gitarist/backing vocalist Robin en bassist Matthias over, met maar liefst 5 nieuwe bandleden. Naast twee nieuwe gitaristen vallen daarbij de nieuwe zanger en zangeres op, die de zeer moeilijke taak hebben om Loic Rosetti op te volgen. Vooral Enrico kan bekoren met zowel zijn warme stem als eerder felle, schurende vocalen, terwijl Lane (onherkenbaar met bivakmuts) zeker in het begin wat meer op de achtergrond blijft en soms nog wat lijkt te zoeken. De eerste helft van de set bestaat uit oudere nummers, waaronder zelfs ‘Swallowed By The Earth’ dat voor het eerst in meer dan 10 jaar nog eens gespeeld werd. Het eerste en de laatste 4 nummers komen van het nieuwe album ‘Solaris’ en fans van de laatste albums kunnen volgens ons wel gerust zijn, want alle gekende elementen komen terug. En er lijkt meer ruimte te komen voor synths, want de beide vocalisten kunnen daarmee overweg en het wordt spannend om te zien hoe dat evolueert. Was het de beste show die we van The Ocean zagen? Verre van, maar na een eerste warm-up show in Marokko was het nog maar de tweede keer dat deze bezetting samenspeelde. Het is nog een beetje zoeken maar we zijn ervan overtuigd dat ze alleen maar zullen groeien.
‘Solaris’ listening session
We werden zaterdagochtend uitgenodigd om enkele nummers van het nieuwe album te beluisteren in het bijzijn van de volledige band, met daarna tijd om vragen te stellen. Met vertegenwoordiging van fotografen en reviewers uit Nederland, België, Duitsland, Frankrijk, Engeland, Italië was het een gevarieerde bende.
Het eerste nummer dat we te horen kregen, was ‘Simulacra’. Alle gekende elementen van The Ocean kome terug, maar het is ook opvallend proggy met fijne, melodieuze elementen. De warme, mannelijke zang en daarna de zang van Lane en de samenzang geven het geheel toch een iets andere kleur. Daarna krijgen we ‘Ultima Esperanza’, een steviger nummer met zware grooves, waarbij de stem van Enrico uitstekend tot zijn recht komt. De zanglijnen en melodieën sluiten toch aan bij het verleden, zonder klakkeloos te kopiëren. We horen ook elektronische beats en sfeervolle passages.
Daarna nam de band uitgebreid de tijd om vragen te beantwoorden, dat geeft toch nog heel wat info die je niet in een press release of biografie kan steken. Vele vragen gaan over de nieuwe samenstelling van de band en het samenwerken. Hoewel Robin oorspronkelijk de bedoeling had om de band in te krimpen, ging de bezetting uiteindelijk naar van 6 naar 7 leden. Dat maakt het natuurlijk moeilijker en duurder om te touren, want het is niet eenvoudig om de agenda’s op elkaar af te stemmen. In principe is het niet de bedoeling om met 3 gitaristen te gaan touren en zouden de andere 2 elkaar afwisselen, maar het voelde voor hen erg goed om met z’n drieën op het podium te staan! Het is wel een uitdaging om de nummers opnieuw uit te werken en gitaarpartijen en zanglijnen te verdelen, maar er zit potentieel in die dynamiek.
Robin liet zich inspireren door de film ‘Solaris’, gebaseerd op het boek. Naar moderne maatstaven een trage, misschien zelfs saaie film zonder happy ending, maar dat moet je over je heen laten komen. Ultima Esperanza gaat over de laatste grens, de laatste of verloren hoop in de tijd van ontdekkingsreizigers. Het verhaal staat los van vorige albums en het is dan ook niet noodzakelijk om er een vervolg aan te breien. Het muzikale framework voor dit album bestond al sinds 2021 maar het album ‘Holocene’ kwam daar eigenlijk tussendoor. Er was geen vastomlijnd plan en als er wat meer progressieve elementen in de muziek geslopen zijn, dan is dat ook een natuurlijke evolutie.
ZATERDAG 29 AUGUSTUS
HANRY (je mag het zowel op zijn Frans als Engels uitspreken) is ook een eerder recente Pelagic-band. De Franse bands grossiert in een typische, weids postrockgeluid met af toe fijne, eigenzinnige ideeën, ronkende baslijnen en zachte elektronica. Zowel de hele rustige momenten als de uitwaaierende gitaren zijn heerlijk om bij weg te dromen.
NORNA maakte enkele jaren geleden indruk op ons. Ze bleken nu echter herleid tot een drum-gitaar duo en dat was toch een beetje jammer. Na onheilspellende samples als intro krijgen we een stevige dosis misanthropie in de vorm van laaggestemde, sludgy riffs en dito sound waar hardcore roots maar ook bands als Amenra en Neurosis in doorklinken. Tomas Liljedah maakte destijds al faam met Breach en het is geen vrolijke vent als je zijn bands hoort, maar al die donkere gevoelens leveren wel intense muziek op.
We leerden THE DEVIL’S TRADE kennen als één man op akoestische gitaar die zijn folksongs verrijkte met weeklagende, dramatische zang. Prachtig, maar soms ook een beetje teveel van hetzelfde. Nu heeft hij een volledige band rond zich verzameld, gebruikt hij zijn stem op een andere manier en klinkt het geheel duidelijk als post metal. Dat klinkt absoluut heel goed en niet meer zo eenvormig. Tegelijkertijd missen we nu soms ook het onderscheidende, originele element dat er voorheen wel was.
ZATOKREV kon ons niet altijd volledig blijven boeien, hoewel ze toch duidelijk leunen op de invloed van oude Neurosis. Slopend en sludgy, maar gelukkig met hier en daar toch wat nuances. Vooral de bassist neemt de vocalen voor zijn rekening, maar de gitaristen schreeuwen af en toe een stevig potje mee. Er waren zeker ook momenten waarop ze ons helemaal mee hadden, maar in het geheel was het niet echt speciaal. Wel coole visuals, er werden allerlei patronen geprojecteerd op de muur achteraan.
LOST IN KIEV is zonder twijfel een van onze favoriete postrock livebands. Net als de vorige keren waren ze weer fantastisch en bij de uitblinkers van het festival. Je zag ook aan de opkomst en het enthousiasme in de zaal dat de Franse band telkens weer zieltjes wint. Dit is niet voortdurend de typische, uitwaaierende postrock maar we krijgen vaak jachtige tempo’s en een bijwijlen verrassend stevige sound met elektronica die samen voor een grootse sound zorgen. De 4 heren uit Parijs weten een speciaal, soms beklemmend sfeertje aan hun muziek te geven dat ons elke keer weer helemaal overweldigt.
Nog voor SLOW CRUSH de eerste noot gespeeld had, waren er al 2 elementen te betreuren: de band moest het vandaag zonder tweede gitarist stellen en ze moesten na de show meteen inpakken en wegwezen om naar een volgende show in Eindhoven te trekken. Toch liet het drietal dat niet aan het hart komen, ook al stond er eigenlijk te weinig volk voor een band die de hele wereld rondtrekt en succes oogst met zijn albums. Aan de energie zie je het punk en hardcore verleden van de band, er is hier helemaal geen sprake van de typische houding waarmee het genre destijds een beetje minachtend de naam shoegaze toebedeeld kreeg. Dat ligt misschien wel aan de stevige injectie grunge die Slow Crush in zijn specifieke, fuzzy sound toegevoegd heeft. De heerlijke vocals van frontvrouw Isa zweven net genoeg boven het geheel uit zonder de aandacht volledig naar zich toe trekken.
OH HIROSHIMA is ook een van die bands die hier 2 jaar geleden veel indruk maakte en zeker nieuwe fans wist te overtuigen. De focus ligt vooral op het fantastische album ‘And the Dead Tree Gives No Shelter’ dat eerder dit jaar uitkwam. De vier heren brengen ronduit prachtige postrock, niet alleen van de breed uitwaaierende variant, maar ook met uptempo momenten, heldere melodieën en af en toe een streepje zang of keyboard/piano. Als afsluiter krijgen we ‘Drones’, een fijne blast from the past.
Na de foodbreak is het tijd voor OTAY:ONII, maar dat durven we eigenlijk geen concert te noemen. Het is niet bepaald licht verteerbaar en we omschrijven het liefst als ‘performance art’. Lane Shi, dat is de echte naam van deze artieste, is dus ook een van de nieuwe zangers van The Ocean maar dit staat er mijlenver van af. Dit kan je eigenlijk niet in een hokje stoppen of labelen, dit moet je zelf ondergaan en dan beslissen of jet dit helemaal te gek vindt of er snel van wegloopt. Een greep uit wat we te horen en te zien kregen: rituele klaagzangen, OTAY:ONII die ineens de zaal rondloopt en blijft zingen, elektronica, zeer speciale zang, een keytar, zwaar overstuurde synths, een instrument dat er uit zag als een hoorn maar waar allerlei noise uit komt, piano, zware beats, blast beats en black metal screams, triphop enzovoort. Zeer bevreemdend.
Hoe hartverwarmend was daarna het optreden van THE KILIMANJARO DARKJAZZ ENSEMBLE. De naam hadden we in het verleden wel al eens gezien, maar de band lag blijkbaar al ruim 13 jaar stil. Wat hebben wij spijt dat we deze Nederlandse band nooit eerder hebben ontdekt! Het vijftal bracht met elektronica/synthesizers, bas, gitaar, trombone en vrouwelijke zang een ronduit prachtig mix van ambient, jazz, IDM en triphop. Een intrigerende, sfeervolle, moody soundscape waarbij we vaak aan Massive Attack en vooral Portishead dachten. Net toen we dachten toch één minpuntje te vinden, kwam er naar het einde van de set meer reliëf in de set in de vorm van een uitbarsting, wat stevigere beats en iets meer volume. Heerlijk.
A.A. WILLIAMS mengt haar donkere, gothic folk met stevigere elementen uit postrock en postmetal. Je mag haar daarmee gerust aanbevelen aan fans van Emma Ruth Rundle en Chelsea Wolfe, al lijkt ons de kans klein dat fans van die artiesten nog niet bekend zijn met deze Engelse dame. Ze speelt zelf (elektrische) gitaar en heeft nog een gitarist en drummer mee en samen zorgen voor een erg afwisselende, meeslepende set. Er staat best veel volk te luisteren en dat is terecht, ze sluit ook niet voor niets af in de Kleine Zaal. Absoluut een van de beste shows van het weekend!
SLIFT, dat zijn die drie zotte, hevige gasten uit Toulouse die de voorbije jaren heerlijke, stevige en psychedelische rockalbums op ons los lieten en op het podium aan een werkelijk razend tempo en met tomeloze energie over alles en iedereen heen raasden. Op het nieuwe album ‘Fantasia’, waar vandaag ook het meeste aandacht naar uit gaat, klinken ze soms ietsje meer retro, melodieus en minder bezeten. Vrees niet: de drie staan dicht bij elkaar op podium en zijn een hechte unit die nog altijd met bakken vol energie zijn psychedelische stoner rock de zaal in knalt, met bijhorende trippy visuals. Het gaspedaal is gewoon niet meer de hele tijd helemaal ingeduwd, ook al durven ze nog altijd te versnellen in een versnelling en is er aan intensiteit zeker nog altijd geen gebrek!
Joris Smeets