Rock Affligem
16-16 mei, Affligem
Full photo report day 1
Full photo report day 2
Op dag 1 van Rock Affligem werd de wei meteen in lichterlaaie gezet met vlijmscherp gitaargeweld. Na de loeiharde sets van Growing Horns, Sanity's Rage en Slaughter The Giant viel er een klein buitje dat amper noemenswaardig was. De échte storm raasde binnen toen thrash-legenden Cyclone het podium bestegen en het publiek definitief wakker schudden in een sfeer van modder en zweet.
Mantah, Funeral Dress en Magnetica deden er met plezier nog een schepje bovenop zodat het moshen, crowdsurfen en brullen gemeengoed werden voor de rest van de dag.
Het vervolg op de Mainstage werd één grote opeenvolging van totale chaos. Ronker zorgde voor bakkies ambiance in "Het Beverly Hills van de Denderstreek". Fleddy Melculy sloopte de boel vakkundig met hun hardcore en humor, waarna Bizkit Park de weide deed ontploffen met nu-metal klassiekers. Afsluiter Channel Zero legde Affligem definitief plat.
Wie na al die gitaren nog energie over had, dook de Dancehall in voor een legendarische Age of Love-rave. Een openingsdag zonder flauwekul, recht in het gezicht!
Na het loeiharde gitaargeweld van de openingsdag, sloeg dag 2 van Rock Affligem een heerlijk eclectisch pad in. De vroege vogels kregen met Mary's Gold en Eosine meteen een flinke dosis kwaliteit voorgeschoteld—twee bands die we nog kenden van Rock Affligem Rock Rally's. Daarna was het de beurt aan Sad Boys Klub. Hun naam deed het ergste vermoeden en de blikken stonden aanvankelijk behoorlijk sip, maar schijn bedriegt: de heren serveerden een ijzersterke, wijze set.
Hoewel Kaat Van Stralen door een beenblessure noodgedwongen op een barkruk moest plaatsnemen, begon het volk op de Bellekoutersite vanaf haar eerste noten merkbaar aan te dikken en schoot ook de ambiance pijlsnel de hoogte in. Die sfeer werd naadloos doorgetrokken naar de vroege avond met de set van Alice Mae. Mama's Jasje en De Mens zorgden vervolgens voor de ultieme meezingmomenten; van voor naar achter werd er luidkeels meegebruld met de ene Vlaamse klassieker na de andere.
Om mijn toestellen te beschermen tegen de lasers meed ik de Dance Hall, maar voor Omdat Het Kan & Average Rob wilde ik een uitzondering maken. Veel verder dan de ingang ben ik echter niet geraakt: de tent was tot de nok gevuld en stond stijf van het puberzweet. Snel weer naar buiten!
Toen eeuwige spring-in-'t-veld Bart Peeters de weide weer opstormde, was het hek helemaal van de dam. Het huppelkonijn vloog werkelijk alle kanten op, maar gelukkig had hij zijn Ideale Mannen bij zich om de boel muzikaal perfect in toom te houden. Afsluiten deden we in een absolute feestorkaan met Les Truttes. Of daar nog beeldmateriaal van is? Helaas. Bibi was na twee dagen definitief gereduceerd tot moes.
Pics & rev: Vincent Van Wesemael.