SOUTH OF HEAVEN
@ Gashouder, Maastricht - zaterdag 6 + zondag 7 juni 2026
Full photo report Day 1 & 2
Full photo report Day 3
Na een bijzonder fijne, eerste editie van het South Of Heaven-festival vorig jaar, verwelkomde Maastricht ook dit jaar weer een indrukwekkende line-up aan metalgrootheden op het grasveld naast de Gashouder. Dat is een voormalige gastank die stamt uit 1956 en nu een gemeentelijk monument is, met sinds 2015 een culturele bestemming. Zo’n industriële setting past wel bij al dat metalen geweld op het hoofdpodium, dat in de meeste gevallen tussen 15 en 45 jaar ervaring had! Net als vorig jaar was er op vrijdag een themadag: toen was dat met o.a. The Hu en Heilung met een meer etnische inslag, dit jaar stond die met Gloryhammer, Wind Rose en Alestorm in het teken van enthousiaste power metal die ook veel jong volk kon entertainen. Mooi, want zo worden niet alleen de oude rotten op hun wenken bediend maar wordt ook de nieuwe generaties metalkids opgevoed! Als de affiche volgend jaar weer zo sterk is, dan zijn we graag weer van de partij maar hier geven we onze kijk op ‘The good, the bad and the ugly…and the bands’ van dit jaar.
The Good
‘Metal, served the Burgundian way’ is de tagline van het festival. De heerlijke old school vibe, die vorig jaar ervoor zorgde dat het zo’n schot in de roos was, bleef ook dit jaar overeind. Geen megafestival, maar een relatief klein en overzichtelijk terrein met een mooi aanbod aan dranken en foodtrucks. Maastricht is natuurlijk een prachtige stad die centraal gelegen is en dat zorgde er ook voor dat bezoekers uit vele landen afzakten naar Limburg. Nadat er vorig jaar een foutje in de festivalmerchandise sloop door een ontbrekende letter in een van de bandnamen, besloot de organisatie er een running gag van te maken: deze keer stond er het verkeerde jaartal 2027, dus overblijvende spullen kunnen volgend jaar gewoon nog dienen! We waarderen in ieder geval ook het tijdschema, waarbij er afgetrapt werd om 11.30 uur en de laatste noot om 23.00 uur weerklonk. Veel beter dan festivals die zo laat willen doorgaan, als je het ons vraagt. Op zondag was het geluid bovendien fantastisch, elke band klonk op zijn best. Op vrijdag en zondag, met een toeschouwersaantal dat rond de 4000 hing, was het erg gezellig en gemoedelijk vertoeven en gelukkig was het zondag droog en zonnig.
The Bad
South Of Heaven bleek op zaterdag een beetje slachtoffer van zijn eigen succes: zo’n straffe line-up zorgde dat het bordje ‘uitverkocht’ bovengehaald mocht worden. Maar 7500 bezoekers op dit terrein bleek toch teveel van het goede, of toch zeker met de huidige indeling. Er was weinig adem- en beweegruimte, je moest je echt een weg banen tussen de massa en de wachtrijen aan eet- en drankstanden. Het zorgde voor een beknepen gevoel zoals je dat op een megafestival vaak hebt. De weergoden bleken ook niet te willen meewerken, met redelijk wat buien doorheen de dag en een hele stevige net voor en in het begin van Megadeth. Het viel trouwens op hoe die headliner eigenlijk als enige van de dag een écht goede sound had, was dat een smerig trucje van Dave Mustaine en co?
The Ugly
Vrijdagavond waren er naar verluidt al een tijdje problemen met het betalingssysteem, op zaterdag viel het in de namiddag helemaal uit. Er werd pas na een tijd op het podium aangekondigd dat het niet aan de organisatie zelf maar aan de externe partner lag. Die moest een update doorvoeren en het zou anderhalf uur duren vooraleer alles weer zou werken (al bleven er de hele dag nog problemen opduiken). Om het goed te maken, ‘mocht je met cash betalen’ en ‘uitzonderlijk het terrein verlaten om cash geld af te halen’ (we zijn sowieso geen voorstander van het systeem ‘eens buiten, niet meer terug binnen’). De organisatie kan hier natuurlijk niets aan doen en zag zelf ook wel in dat dit nogal cynisch overkomt voor een festival dat zich op voorhand nadrukkelijk profileerde als cashless festival. Festivalgangers stonden tot 45 minuten en meer aan te schuiven voor eten en drinken, om dan eindelijk aan de beurt te komen en géén cash bij te hebben en dus niets te kregen. Of ze werden verplicht om meerdere dranken aan te kopen of kregen geen of te weinig wisselgeld. Aan de foodtrucks was er geen overzicht meer en de wachtrijen werden lang en chaotisch, waardoor die de doorstroming ook volledig afsloten. Nadat er ook vorig jaar problemen waren met het betaalsysteem, moeten ze toch eens nadenken of (enkel) dit systeem wel goed is en op zijn minst een plan B voorzien om snel te kunnen schakelen, want de organisatie heeft hier zelf veel geld door verloren en de bezoekers hebben veel frustratie ondervonden. Een ander punt van kritiek dat naar boven kwam, waren de toiletvoorzieningen die onvoldoende en/of smerig waren, al moeten we bekennen dat we dat zelf niet ondervonden hebben.
And The Bands
Het allerbelangrijkste blijven natuurlijk de bands en die presteerden bijna allemaal uitstekend. Op het nieuwe, tweede podium – de Fons-stage – mochten zaterdag en zondag telkens 3 bands aantreden, 5 Nederlandse en 1 Duitse, die we vooral in het metalcore-genre mogen situeren.
Zaterdag was op de Main Stage een feest voor de liefhebbers van death en thrash metal met kundige opener Nephylim (melodieuze death metal, Gothenburg-stijl), Severe Torture (brute, beukende death metal met ook passages met meer groove), Hellripper (ratelende, blackened death/thrash) en Dismember (ondanks een ontbrekende gitarist, haalden ze de bottenzaag boven voor hun typische, beukende old school death metal sound). Met Anthrax staat de eerste van de 2 bands van de ‘Big Four’ vanavond op de affiche, en de New Yorkers spelen een perfecte festivalset waarbij de sfeer vanaf de eerste noot prima zit, met o.a. Got The Time, Caught In A Mosh en Indians! Sepultura begon bijna 20 minuten te later dan voorzien en maakte het zich ook daarna niet makkelijk met een tegendraadse setlist: in plaats van op hun afscheidstour te kiezen voor de hits, maken een aantal nummers weinig indruk. Zelfs de percussie-jam Kaiowas en het trio Territory, Refuse/Resist en Arise, met tenslotte nog een onvolledige versie van Ratamahatta en afsluiter Roots kunnen dat niet allemaal goed maken. Headliner Megadeth is natuurlijk ook lid van die ‘Big Four’ en het feit dat ook ome Dave en de zijnen aan hun afscheidstournee zijn begonnen, zorgt voor grote belangstelling. Het viertal maakt zijn faam waar, met als enige band vandaag een écht goede sound. Hangar 18, Sweating Bullets, Peace Sells en bisnummers Symphony Of Destruction en Holy Wars zorgen uiteraard voor adrenalineopstoten.
Het recept op zondag kende eenzelfde basis van death en thrash, bijgekruid met zompige riffs en grooves. Rectal Smegma (goregrind met death metal, punk en groove), Flotsam & Jetsam (strakke, maar ook melodieuze en technisch knappe thrash die met veel punch wordt gebracht), Death To All (het ultieme eerbetoon aan Chuck Schuldiner en de albums Spiritual Healing en Symbolic van Death, door muzikanten die met de man samengewerkt hebben) leverde een concert af dat emotie koppelde aan brutaliteit en technische complexiteit waarvoor maar één woord volstaat: perfectie! Septic Flesh (stevige death metal met symfonische elementen), hakt er verdorie lekker in en blijft ons boeien. Sympathieke jongens ook, deze Grieken, want we worden meer dan 20 keer aangesproken met 'my friends'. Eindelijk zagen we Corrosion Of Conformity aan het werk: een heerlijk festijn van logge, zompige grooves en riffs die ergens het midden houden tussen heavy metal, stoner rock en sludge metal, met Clean Your Wounds als afsluiter. Aan het aantal shirts op de wei alleen al konden we zien dat Cavalera Conspiracy het qua populariteit zou winnen van Sepultura, maar ook de sound en de performance waren gewoon beter. De broers werden op bas bovendien vergezeld door een van de zonen van een opvallend scherpe Max, waardoor er 3 Cavalera’s op het podium stonden. Deze tour staat in het teken van het legendarisch album Chaos AD en dat betekent dat iedereen uit volle borst kon meebrullen met klassiekers als Refuse/Resist, Propaganda, Kaiowas, Biotech Is Godzilla en Territory als eerste bisnummer. Dat er daarna nog een Black Sabbath-cover en de overbodige remix Chaos B.C. aan bod kwamen, was toch een kleine anti-climax. Het slotakkoord werd gegeven door Black Label Society. De band rond meestergitarist Zakk Wylde sloeg ons om de oren met een massieve sound van zodra de man zijn gitaar liet scheuren en schreeuwen, met zijn kenmerkende squeals. De mix van klassieke bluesy hardrock, heavy metal en Southern groove maakt indruk op jong en oud, getuige de hele grote moshpit met jong volk die de hele show blijft gaan. Uiteraard is de spirit van Ozzy Osbourne en Black Sabbath altijd aanwezig, in de vorm van cover No More Tears en de tribute Ozzy’s Song, een prachtige power ballad. In diezelfde categorie: In This River, opgedragen aan Dimebag, met Zakk aan de piano. Bij Fire It Up zijn we al bijna een uur ver vooraleer de twee gitaristen in duel gaan met de gitaren in de nek. Met ook nog heerlijke knallers als Suicide Messiah en Stillborn was dit een absolute headliner!
Pics: Tim Demel
Words: Joris Smeets