MSG - Universal
All I Know - Vanity Kills
Oh Hiroshima – Myriad.
Ernst - Sad Seasons - Winter
King Buffalo - Acheron
Monolord - Your Time To Shine
Agenda
08 OKT
Rave Rebels 2022
14 OKT
Godsmack
17 OKT
Sting
22 OKT
Troyfest
23 OKT
Kansas
24 OKT
AlexisonFire
26 OKT
Paradise Lost
30 OKT
Samhain 2022
02 NOV
Blue Oyster Cult
03 NOV
Bon Iver
06 NOV
Rise Against
08 NOV
Converge
08 DEC
Volbeat
10 DEC
BFTP 2
08 FEB
Manowar
28 FEB
Bring Me The Horizon
14 MEI
Roger Waters 2023
12 JUN
Ozzy Osbourne 2023
04 AUG
Rammstein 2023

The odd man

Onze ouwe op stap: Alcatraz


 

 

Alcatraz Festival 2022 – Vrijdag 12 augustus

 

Motsus

Het Belgische MOTSUS mocht aftrappen in de La Morgue . Het trio brengt instrumentale psychedelische stoner/sludge. De songs hebben een riffbasis en de basgitaar/drum motor draait op volle toeren. Er wordt strak gespeeld. De ene song heeft wat meer avontuur in zich dan de andere. De band geniet van hun spel en dat is positief. MOTSUS is ook visueel zeer genietbaar.

 

HANGMAN’S CHAIR

Deze doomband gooit sludge en stoner mee in hun blender. Het resultaat dat dit Franse viertal op het podium van de Helldorado neerzet is werkelijk verbluffend. Neem daarbij het fantastische stemgeluid van gitarist Cedric Toufouti en je krijgt een product dat af is. Hangman’s Chair kan het publiek volledig meeslepen in hun uitstekende songs. Het is een plezier om die mannen aan het werk te zien. Hangman’s Chair blijkt achteraf een hoogtepunt van de dag te worden. Uitstekende band.

 

ULI JON ROTH

Deze oude rot brengt een verrassende Scorpions set op de Prison stage. Lef heeft ie wel. Hij trapt af met The Sails of Charon wat bij zijn eerdere optredens eigenlijk de afsluiter was. Verder passeren o.m. In Trance, Pictured Life, We’ll Burn The Sky, Catch Your Train en Bob Dylan’s All Along The Watchtower, uiteraard in de versie van Jimi Hendrix, wordt uitstekend gebracht. De muzikanten rondom Roth zijn van topniveau. De bassist/zanger (!!) neemt de lead voor zijn rekening gesteund door de toetsenman die  eveneens over een zeer goede stem beschikt. Roth’s tweede gitarist (!!) speelt de pannen van het dak. Alle harmonieën klinken super. ULI JON ROTH verkeert in topvorm. Het publiek reageert zeer enthousiast.

 

COWBOY’S and ALIENS

Monolord cancelled. Alweer. Gelukkig viel deze afgelasting goed mee want we kregen niemand minder dan onze Belgische stonertrots COWBOYS and ALIENS voorgeschoteld. Zoals altijd hadden de heren er zin in en werd de Heldorado ingepakt. Het publiek vergat gewoon de extreme temperaturen. Hun opzwepende swingende stoner had de bovenhand. Frontman Henk liet de menigte uit zijn hand eten. Het werd opnieuw duidelijk gemaakt: COWBOYS and ALIENS stelt nooit teleur. Nooit.

 

 

 

VANDENBERG

Grote namen in de rockwereld laten zich altijd omringen door steengoede muzikanten. Bij VANDENBERG staat een frontman die de uitstekende zanger Mats Levén blijkt te zijn. Wat de songs betreft hoor je onmiddellijk waar VDB de mosterd vandaan haalt. Zeer opvallend was de gelijkenis met Zeppelin’s ‘Kashmir’. Nostalgie werkt. Reactie in het publiek bij ‘Burning Heart’ en ‘Here I Go Again’ (Whitesnake) . Verder klinkt VDB wat oubollig en passé. Uiteraard alles goed gebracht. Dat wel.

 

PENTAGRAM

Deze Amerikaanse band bestaat al sinds 1971. Een non-actief periode van drie jaar meegerekend. Hun mix van doom en heavy metal is gedateerd maar kan toch rekenen op een talrijk publiek in Helldorado. De frontman BOBBY LIEBLING is een attractie. Zijn oogballen imponeren iedereen. Dat heeft ook de cameraman die de videoschermen bedient gezien. De close-ups zijn niet te tellen. De leadzang van Bobby is echter van mindere kwaliteit. Van de hoofdnoten van de songs trekt hij zich niet aan. Dit is geen meerwaarde naar de nummers toe. Maar het stoort blijkbaar het publiek niet. Mij wel.

 

DOZER

Het was lang stil rond dit Zweeds gezelschap maar kijk. DOZER staat op Alcatraz en dat zullen we geweten hebben. De band is een pletwals. Hun stoner staat als een huis. Ze kunnen putten uit vijf full albums en tal van EP’s. Er wordt strak gespeeld. De La Morgue staat op zijn kop. Dit is een feest. Het headbangende publiek wordt verwend met een sterke set. Opvallend: veel muzikanten in het publiek. Van een voltreffer gesproken. Een hoogtepunt.

 

MY SLEEPING KARMA

Deze Duitse band heeft een eigen stijl. Meestal ietwat tragere songs met eenvoudig klinkende gitaarmelodieën. MSK zijn meesters in het bewerken van hun eenvoudigheid. Spacey klanken en allerhande snufjes maken de band uitzonderlijk. En als je die songs op de juiste manier kan overbrengen naar het publiek is het af. Daar had de band geen moeite mee in de La Morgue. De bandleden leven zich in in hun set en dat straalt van het podium. Na iedere song wordt het publiek uitzinnig. Wat een band. Wat een performance. Alweer een hoogtepunt.

 

 

 

 

 

KING BUFFALO

Na Desertfest 2021 is dit de tweede maal dat ik de band live aan het werk zie. Het trio uit New York zijn harde werkers. Drie albums uitbrengen in anderhalf jaar én toeren in Amerika en Europa. Je moet het maar doen. De band speelt een andere set dan op Desertfest. We mogen genieten van o.m. ‘Longing to be the Mountain’, ‘Hebetation’, The Knocks’, Eta Carinae’, Silverfish, Cerberus en Centurion. Tot grote verwondering van gitarist/zanger Sean MacVay wordt er voor het podium gecrowdsurfd dat het een lieve lust is.  Het geluid is zeer goed. De band speelt strak en gecontroleerd. Het gaat snel voor KB. Ze krijgen meer en meer aanhang. En dat is goed. En ja..alweer een hoogtepunt.

 

Alcatraz blijft ruimte creëren voor alle genres in het hard-rock en heavy metal gebeuren. Dat lukt de organisatie aardig en dat siert hen.

 

The Odd Man, 

 

Guido Grymonprez

 

Meer lezen...

Festival report: Vestrock 2022

06 JUN 2022
Festival report: Vestrock 2022


 

Vestrock, 3 - 4 Juni 2022, Hulst - Nl

 

Festival van de vriendschap.

 

Vrijdag 3 juni.

 

Vlot toegekomen in Hulst en de eerste indruk van dit leuke festival is zeer positief. Iedereen super vriendelijk, medewerkers en bezoekers hebben er duidelijk zin in. Na een noodgedwongen pauze van twee jaar, u weet wel, Covid en consoorten …. gaat de 11de editie van start en de maagdelijk groene weide lacht me toe, de gevarieerde affiche ook.

 

Eerste band zit er al knal op: October Drift, dit Engelse viertal timmert al 8 jaar aan de weg naar succes en ze staan terecht op Vestrock. De power pop/rock met new-wave invloeden komt stevig binnen. Unieke vocals op een wall of sound. Ik denk direct aan een mooie, rare mix tussen The Cure, Nirvana, Bush. Zanger Kiran Roy is een podiumbeest met een unieke manier van gitaarspelen, gitaar bijna onder de kin, molen wiekend tekeergaand op het podium. Klimt zelfs in de constructie naast het podium à la Eddie Vedder destijds op Lollapalooza 1992.  Hou deze band in het oog!!

 

De pintjes smaken, de zon is van de partij en er is een leuke, uitgelaten vibe onder het publiek.

 

Volgende band die ik zie is The Darkness, geen idee wat ik mag verwachten. Zag ze ooit op Rock Werchter in 2004 en ik was toen van mijn sokken geblazen. Ondertussen is de band uit hun woelige dal gekropen en staan ze er terug. Het publiek eerst wat aarzelend, maar frontman Justin Hawkins is nog steeds een flamboyante eersteklas volksmenner en hij weet het publiek snel op zijn hand te krijgen. Stevige rock, die typische falsetstem, een Radiohead cover zowaar en wat vuurwerk … en ja hoor, terug van mijn sokken geblazen.

 

Veel tijd heb ik niet, want in de tent is Whispering Sons begonnen. Man, deze Belgische post-punk/ post new-wave band is enorm geëvolueerd. De set is strak, de belichting perfect passend op elk nummer. Dit is echt wel DE band van het moment met hun typische, herkenbare sound. Polyritmische drums ( wat een drummer trouwens ), zware baslijnen en die donkere, dreigende stem van zangeres Fenne Kuppens bezorgen me kippenvel. Midden in de set hun grootste hit, Alone, ze durven en zijn zelfzeker. De fluisterende zonen weten het publiek in te pakken, het applaus na de laatste noten is terecht denderend. Top act !!

 

Tijd om even te bekomen en de foodtrucks op te zoeken. Het is er druk, super druk. De lange wachttijden zijn het enige kleine minpuntje aan dit perfect georganiseerde festival.

 

Na wat rondslenteren, een paar biertjes en leuke babbels is het tijd om de mannen uit Down Under te bekijken. Wolfmother uit Australië is aan de beurt op de mainstage. Dit drietal staat al jaren garant voor classic hardrock.  Fuzzy gitaren, donderende drums en een jaren zestig/zeventig psychedelisch orgeltje doen me nog steeds denken aan een combi van Black Sabbath en The White Stripes. Die typische herkenbare hoge stem van Andrew Stockdale is echt wel hun handelsmerk. Je houdt er van of niet. Het talrijke publiek in elk geval wel. De heren zijn helaas nogal statisch en voor mij mocht er iets meer te beleven vallen op het podium. Dit neemt niet weg dat het een leuke set was en ik blij ben dat ik ze nog eens mocht zien.

 

Dag één zit er op voor mij, nog een flinke rit terug. Ik hou vooral een fijn gevoel over. De organisatie van Vestrock weet de verschillende muziekstijlen en bands goed te combineren. De sfeer is er top. Ik kijk alvast uit naar morgen

 

 

Zaterdag 4 juni.

 

Iets te korte nacht, maar toch fris en monter. Op naar dag twee @ Vestrock. Mijn lijstje met te bekijken bands is lang, hopelijk lukt het alles te zien wat ik gepland heb.

 

Mooi op tijd aangekomen, Sylvie Kreush aan de aftrap voor mij. Originele podiumopstelling, drum dwars aan de rechterkant, percussie links, keyboard en gitaar in het midden achterin. In de ruimte hiertussen beweegt zangeres Sylvie als een bezetene met rare, kronkelende bewegingen. Ze voelt zich, ondanks haar relatief jonge leeftijd, duidelijk enorm thuis op een podium. De songs zijn eclectisch, met vernieuwende ritmes en percussie. Haar stem doet me bij momenten denken aan die van Bea Van der Maat destijds bij Won Won Ton (wie kent die Belpop band nog uit de jaren 80?).

 

De muziek leunt dicht aan bij de Indie rock van Wolf Alice. Super podium presence, psychedelische beelden op de videowall. De band krijgt een warm applaus en ik ben er zeker van dat er vandaag nieuwe zieltjes gewonnen zijn.

 

Snel naar de tent, RHEA uit Gent is aan de beurt. Deze rockers hebben goed geluisterd naar de vinyl platen van hun ouders. Ik vermoed dat platenkasten gevuld waren met LP’s van Black Sabbath, Led Zeppelin en andere grote rock bands. Deze band is een mooi uithangbord voor de moderne hardrock. De muziek is retestrak. Drums beuken, gitaren scheuren er op los, frontman Jorge Van De Sande staat vol vertrouwen op de stage. Deze nog jonge Gentenaren willen maar één ding, met volle kracht rechtdoor gaan. ” It’s a long way to the top if you wanna rock’n’roll “ zong wijlen Bon Scott, RHEA is al aardig op weg naar die top!

 

Tijd om me te verplaatsen naar de andere kant van het terrein, richting de Kapel. En met Ist Ist belooft het een zwarte hoogmis te worden. Dit viertal uit Manchester brengt goeie, vette old school New Wave / Post Punk. Beeld je Joy Division in met een vleugje Sisters of Mercy. De baslijnen à la Peter Hook beuken, de melancholische teksten, dit is pure 80’s nostalgie. Ist origineel ? nee … Ist goed ?  Oooh  jaaa. Leuke ontdekking voor wie van het genre houdt.

 

Het is vandaag terug aangenaam druk, ik zou uren kunnen mensjes kijken en sfeer opsnuiven. Maar na een lekker broodje “ pulled porc “, leuke foodtrucks trouwens, tijd voor volgend muzikaal avontuur.

 

The Howl and The Hum, op aanraden slenteren naar de kapel voor een nieuwe, weliswaar andere, misviering. Na het eerste nummer heeft deze band uit York me te pakken. Wauw, wat een ontdekking. De kapel is tot aan de nok gevuld en zweterig, deze band is blijkbaar geliefd in Nederland. Hun muziek zou ik best kunnen omschrijven als lowfi indiepop met stevige uithalen. De songs zijn catchy maar de zang is zo breekbaar en oprecht dat ik er rillingen van krijg. Zanger en songwriter Sam Griffiths zingt over heel erg persoonlijke zaken zoals relaties, dementie … het pakt mij en ook het publiek. Na een knappe performance krijgen deze muzikanten een lang, daverend applaus, ik blijf achter met een warm gevoel. Van deze band gaan we nog horen. Topniveau !

 

Next, Within Temptation, tijd voor wat gothic metal. Altijd uitkijken naar welke show ze brengen. De opbouw van het podium zag er veelbelovend uit. Een groot beeld van een hoofd in ’t midden, videowall, alle muzikanten op aparte podia. De menigte vulde al snel de weide voor de mainstage. Within Temptation is nog steeds een publiekslieveling alsook frontvrouw Sharon den Adel. Helaas bleek na het tweede nummer, op aangeven van Sharon zelf, dat ze stemproblemen had. But the show must go on en deed dat ook. Een knappe show met perfecte belichting en special effects. Voor mij iets te routineus, maar dat kon het publiek niet schelen. Ze gaven het beste van zichzelf en dat werd gesmaakt.

 

Einde van de dag voor mezelf. Goh, wat heb ik dit gemist de voorbije twee jaar. De festivalgangers duidelijk ook. De sfeer uitgelaten, de muziek goed. Vestrock is een topfestival met topbands, nieuwe muzikale pareltjes, gezellige sfeer en een aangenaam publiek. Aftellen naar de 12de editie volgend jaar

 

Rev: Alain Mares

Pics: Heidi Mares - Tom Van der Stede - Karin Driessens - Mark Missoorten - Gino Van Den Broecke

 

Full Photo Report: Vestrock 2022 - DUMP FB

Festival report: Vestrock 2022
Festival report: Vestrock 2022
Festival report: Vestrock 2022
Festival report: Vestrock 2022
Festival report: Vestrock 2022
Festival report: Vestrock 2022
Festival report: Vestrock 2022
Festival report: Vestrock 2022
Festival report: Vestrock 2022
Festival report: Vestrock 2022
Festival report: Vestrock 2022
Festival report: Vestrock 2022
Festival report: Vestrock 2022
Festival report: Vestrock 2022
Festival report: Vestrock 2022
Festival report: Vestrock 2022
Festival report: Vestrock 2022
Festival report: Vestrock 2022
Festival report: Vestrock 2022
Festival report: Vestrock 2022
Festival report: Vestrock 2022
Festival report: Vestrock 2022
Festival report: Vestrock 2022
Festival report: Vestrock 2022
Festival report: Vestrock 2022
Festival report: Vestrock 2022
Festival report: Vestrock 2022
Festival report: Vestrock 2022
Festival report: Vestrock 2022
Festival report: Vestrock 2022
Festival report: Vestrock 2022
Festival report: Vestrock 2022
Festival report: Vestrock 2022
Festival report: Vestrock 2022
Festival report: Vestrock 2022
Festival report: Vestrock 2022
Festival report: Vestrock 2022
Festival report: Vestrock 2022
Festival report: Vestrock 2022
Festival report: Vestrock 2022
Festival report: Vestrock 2022
Festival report: Vestrock 2022
Festival report: Vestrock 2022
Festival report: Vestrock 2022
Festival report: Vestrock 2022
Festival report: Vestrock 2022
Festival report: Vestrock 2022
Festival report: Vestrock 2022
Festival report: Vestrock 2022
Festival report: Vestrock 2022
Festival report: Vestrock 2022
Festival report: Vestrock 2022
Festival report: Vestrock 2022
Festival report: Vestrock 2022
Festival report: Vestrock 2022
Festival report: Vestrock 2022
Festival report: Vestrock 2022
Festival report: Vestrock 2022
Festival report: Vestrock 2022
Festival report: Vestrock 2022
Festival report: Vestrock 2022
Festival report: Vestrock 2022