MSG - Universal
All I Know - Vanity Kills
Oh Hiroshima – Myriad.
Ernst - Sad Seasons - Winter
King Buffalo - Acheron
Monolord - Your Time To Shine
Agenda
08 OKT
Rave Rebels 2022
14 OKT
Godsmack
17 OKT
Sting
22 OKT
Troyfest
23 OKT
Kansas
24 OKT
AlexisonFire
26 OKT
Paradise Lost
30 OKT
Samhain 2022
02 NOV
Blue Oyster Cult
03 NOV
Bon Iver
06 NOV
Rise Against
08 NOV
Converge
08 DEC
Volbeat
10 DEC
BFTP 2
08 FEB
Manowar
28 FEB
Bring Me The Horizon
14 MEI
Roger Waters 2023
12 JUN
Ozzy Osbourne 2023
04 AUG
Rammstein 2023

The odd man

Onze ouwe op stap: Alcatraz


 

 

Alcatraz Festival 2022 – Vrijdag 12 augustus

 

Motsus

Het Belgische MOTSUS mocht aftrappen in de La Morgue . Het trio brengt instrumentale psychedelische stoner/sludge. De songs hebben een riffbasis en de basgitaar/drum motor draait op volle toeren. Er wordt strak gespeeld. De ene song heeft wat meer avontuur in zich dan de andere. De band geniet van hun spel en dat is positief. MOTSUS is ook visueel zeer genietbaar.

 

HANGMAN’S CHAIR

Deze doomband gooit sludge en stoner mee in hun blender. Het resultaat dat dit Franse viertal op het podium van de Helldorado neerzet is werkelijk verbluffend. Neem daarbij het fantastische stemgeluid van gitarist Cedric Toufouti en je krijgt een product dat af is. Hangman’s Chair kan het publiek volledig meeslepen in hun uitstekende songs. Het is een plezier om die mannen aan het werk te zien. Hangman’s Chair blijkt achteraf een hoogtepunt van de dag te worden. Uitstekende band.

 

ULI JON ROTH

Deze oude rot brengt een verrassende Scorpions set op de Prison stage. Lef heeft ie wel. Hij trapt af met The Sails of Charon wat bij zijn eerdere optredens eigenlijk de afsluiter was. Verder passeren o.m. In Trance, Pictured Life, We’ll Burn The Sky, Catch Your Train en Bob Dylan’s All Along The Watchtower, uiteraard in de versie van Jimi Hendrix, wordt uitstekend gebracht. De muzikanten rondom Roth zijn van topniveau. De bassist/zanger (!!) neemt de lead voor zijn rekening gesteund door de toetsenman die  eveneens over een zeer goede stem beschikt. Roth’s tweede gitarist (!!) speelt de pannen van het dak. Alle harmonieën klinken super. ULI JON ROTH verkeert in topvorm. Het publiek reageert zeer enthousiast.

 

COWBOY’S and ALIENS

Monolord cancelled. Alweer. Gelukkig viel deze afgelasting goed mee want we kregen niemand minder dan onze Belgische stonertrots COWBOYS and ALIENS voorgeschoteld. Zoals altijd hadden de heren er zin in en werd de Heldorado ingepakt. Het publiek vergat gewoon de extreme temperaturen. Hun opzwepende swingende stoner had de bovenhand. Frontman Henk liet de menigte uit zijn hand eten. Het werd opnieuw duidelijk gemaakt: COWBOYS and ALIENS stelt nooit teleur. Nooit.

 

 

 

VANDENBERG

Grote namen in de rockwereld laten zich altijd omringen door steengoede muzikanten. Bij VANDENBERG staat een frontman die de uitstekende zanger Mats Levén blijkt te zijn. Wat de songs betreft hoor je onmiddellijk waar VDB de mosterd vandaan haalt. Zeer opvallend was de gelijkenis met Zeppelin’s ‘Kashmir’. Nostalgie werkt. Reactie in het publiek bij ‘Burning Heart’ en ‘Here I Go Again’ (Whitesnake) . Verder klinkt VDB wat oubollig en passé. Uiteraard alles goed gebracht. Dat wel.

 

PENTAGRAM

Deze Amerikaanse band bestaat al sinds 1971. Een non-actief periode van drie jaar meegerekend. Hun mix van doom en heavy metal is gedateerd maar kan toch rekenen op een talrijk publiek in Helldorado. De frontman BOBBY LIEBLING is een attractie. Zijn oogballen imponeren iedereen. Dat heeft ook de cameraman die de videoschermen bedient gezien. De close-ups zijn niet te tellen. De leadzang van Bobby is echter van mindere kwaliteit. Van de hoofdnoten van de songs trekt hij zich niet aan. Dit is geen meerwaarde naar de nummers toe. Maar het stoort blijkbaar het publiek niet. Mij wel.

 

DOZER

Het was lang stil rond dit Zweeds gezelschap maar kijk. DOZER staat op Alcatraz en dat zullen we geweten hebben. De band is een pletwals. Hun stoner staat als een huis. Ze kunnen putten uit vijf full albums en tal van EP’s. Er wordt strak gespeeld. De La Morgue staat op zijn kop. Dit is een feest. Het headbangende publiek wordt verwend met een sterke set. Opvallend: veel muzikanten in het publiek. Van een voltreffer gesproken. Een hoogtepunt.

 

MY SLEEPING KARMA

Deze Duitse band heeft een eigen stijl. Meestal ietwat tragere songs met eenvoudig klinkende gitaarmelodieën. MSK zijn meesters in het bewerken van hun eenvoudigheid. Spacey klanken en allerhande snufjes maken de band uitzonderlijk. En als je die songs op de juiste manier kan overbrengen naar het publiek is het af. Daar had de band geen moeite mee in de La Morgue. De bandleden leven zich in in hun set en dat straalt van het podium. Na iedere song wordt het publiek uitzinnig. Wat een band. Wat een performance. Alweer een hoogtepunt.

 

 

 

 

 

KING BUFFALO

Na Desertfest 2021 is dit de tweede maal dat ik de band live aan het werk zie. Het trio uit New York zijn harde werkers. Drie albums uitbrengen in anderhalf jaar én toeren in Amerika en Europa. Je moet het maar doen. De band speelt een andere set dan op Desertfest. We mogen genieten van o.m. ‘Longing to be the Mountain’, ‘Hebetation’, The Knocks’, Eta Carinae’, Silverfish, Cerberus en Centurion. Tot grote verwondering van gitarist/zanger Sean MacVay wordt er voor het podium gecrowdsurfd dat het een lieve lust is.  Het geluid is zeer goed. De band speelt strak en gecontroleerd. Het gaat snel voor KB. Ze krijgen meer en meer aanhang. En dat is goed. En ja..alweer een hoogtepunt.

 

Alcatraz blijft ruimte creëren voor alle genres in het hard-rock en heavy metal gebeuren. Dat lukt de organisatie aardig en dat siert hen.

 

The Odd Man, 

 

Guido Grymonprez

 

Meer lezen...

Filmreview: T2: Trainspotting

13 MRT 2017
Filmreview: T2: Trainspotting


 

T2: Trainspotting (4,5/5)

 

Toerist in eigen jeugd

 

Toen bekend raakte dat Danny Boyle een vervolg zou maken op zijn cultclassic Trainspotting (1996) waren de meningen erg verdeeld nog voor het eerste shot werd ingeblikt. De ene spraken van cinemablasfemie, de anderen (waaronder wij) waren hoopvol dat deze sequel allesbehalve platgetreden paden zou bewandelen. De originele cast werd vlotjes overtuigd om terug mee te werken en T2 was een feit. Irvine Welsh’ strak geschreven vervolg (Porno, 2002) op zijn gelijknamige debuutroman werd gebruikt als geestverruimende inspiratiebron om Renton (Ewan McGregor), Sick Boy (Jonny Lee Miller), Begbie (Robert Carlyle) en Spud (Ewen Bremner) na twintig lange jaren als vanouds te laten knallen op het witte doek.

 

Bij vele kaskrakers met een twee op het einde van de titel wordt er krampachtig gezocht om de magie van zijn voorganger terug tot leven te wekken. Dat de desbetreffende filmmakers op de zoektocht naar het nodige sentiment zich kort door de bocht vastrijden in drijfzand genaamd nostalgie, zorgt er voor dat vervolgen fabriceren een gevaarlijke bedoening is. Dit risico is hier door toedoen van o.a. Boyle (The Beach, Slumdog Millionaire, 127 Hours…), die na vijfentwintig jaar niet aan zijn proefstuk toe is, en het vlotte verhaal (Welsh) bij T2 gelukkig niet het geval. Ook al verwijt Sick Boy Renton dat hij ‘een toerist in eigen jeugd is’, we krijgen hier allesbehalve een ontroerende trip down memory lane voorgeschoteld. De machtige mono- en dialogen gedrenkt in het scherpe Schotse accent komen binnen als politiek correcte statements waar ieder zelfrespecterend staatsman van eender welk allooi iets kan van leren.

 

Na twee decennia duikt Renton terug op in Edinburgh, nadat hij op het einde van de eerste film met 16.000 pond met de noorderzon verdwenen was. Hij zoekt zijn maatje Spud op die nog steeds niet van het bruine spul afgeraakt is en na een boel problemen zich van het leven probeert te beroven. Ook Sick Boy, die nu een café van zijn tante runt en in bijberoep met zijn vriendin Veronika perverten afperst, krijgt een bezoekje. Renton wordt door Sick Boy eerst getrakteerd op enkele rake klappen om uiteindelijk terug in elkaars armen te vallen en snode plannen te smeden. En Begbie kan met een list uit de gevangenis ontsnappen en terug zijn duivels ontbinden op iedereen die in zijn buurt komt.

 

Het verhaal werkt gestaag naar een ontknoping toe zonder veel hallucinerende en shockerende scènes uit Trainspotting te recycleren. T2 komt wel even zelfverzekerd uit de hoek en wordt verweven met enkele knipogen en legendarische shots uit de eerste film. De strak samengestelde soundtrack maakt de boel af met klassiekers (Radio Ga Ga, Dreaming, Relax…), werk van opkomende bands (Young Fathers, Wolf Alice…) en remixen van songs (Lust For Life en Slow Slippy) die het vorige plaatje met filmmuziek deden uitgroeien tot een meesterwerk. De keuze van de nummers was een weloverwogen zaak waar Boyle en co hun tijd voor genomen hebben. De keuze om remixen te maken heeft als boodschap dat de bende makkers niet meer is wat ze ooit geweest is, deze tracks staan voor een onvermijdbare verandering van de realiteit, maar op hetzelfde moment slaan ze een nostalgische brug naar Trainspotting 1.

 

Choose life en ga gewoon kijken!

(BG)