MSG - Universal
All I Know - Vanity Kills
Oh Hiroshima – Myriad.
Ernst - Sad Seasons - Winter
King Buffalo - Acheron
Monolord - Your Time To Shine
Agenda
08 OKT
Rave Rebels 2022
14 OKT
Godsmack
17 OKT
Sting
22 OKT
Troyfest
23 OKT
Kansas
24 OKT
AlexisonFire
26 OKT
Paradise Lost
30 OKT
Samhain 2022
02 NOV
Blue Oyster Cult
03 NOV
Bon Iver
06 NOV
Rise Against
08 NOV
Converge
08 DEC
Volbeat
10 DEC
BFTP 2
08 FEB
Manowar
28 FEB
Bring Me The Horizon
14 MEI
Roger Waters 2023
12 JUN
Ozzy Osbourne 2023
04 AUG
Rammstein 2023

The odd man

Onze ouwe op stap: Alcatraz


 

 

Alcatraz Festival 2022 – Vrijdag 12 augustus

 

Motsus

Het Belgische MOTSUS mocht aftrappen in de La Morgue . Het trio brengt instrumentale psychedelische stoner/sludge. De songs hebben een riffbasis en de basgitaar/drum motor draait op volle toeren. Er wordt strak gespeeld. De ene song heeft wat meer avontuur in zich dan de andere. De band geniet van hun spel en dat is positief. MOTSUS is ook visueel zeer genietbaar.

 

HANGMAN’S CHAIR

Deze doomband gooit sludge en stoner mee in hun blender. Het resultaat dat dit Franse viertal op het podium van de Helldorado neerzet is werkelijk verbluffend. Neem daarbij het fantastische stemgeluid van gitarist Cedric Toufouti en je krijgt een product dat af is. Hangman’s Chair kan het publiek volledig meeslepen in hun uitstekende songs. Het is een plezier om die mannen aan het werk te zien. Hangman’s Chair blijkt achteraf een hoogtepunt van de dag te worden. Uitstekende band.

 

ULI JON ROTH

Deze oude rot brengt een verrassende Scorpions set op de Prison stage. Lef heeft ie wel. Hij trapt af met The Sails of Charon wat bij zijn eerdere optredens eigenlijk de afsluiter was. Verder passeren o.m. In Trance, Pictured Life, We’ll Burn The Sky, Catch Your Train en Bob Dylan’s All Along The Watchtower, uiteraard in de versie van Jimi Hendrix, wordt uitstekend gebracht. De muzikanten rondom Roth zijn van topniveau. De bassist/zanger (!!) neemt de lead voor zijn rekening gesteund door de toetsenman die  eveneens over een zeer goede stem beschikt. Roth’s tweede gitarist (!!) speelt de pannen van het dak. Alle harmonieën klinken super. ULI JON ROTH verkeert in topvorm. Het publiek reageert zeer enthousiast.

 

COWBOY’S and ALIENS

Monolord cancelled. Alweer. Gelukkig viel deze afgelasting goed mee want we kregen niemand minder dan onze Belgische stonertrots COWBOYS and ALIENS voorgeschoteld. Zoals altijd hadden de heren er zin in en werd de Heldorado ingepakt. Het publiek vergat gewoon de extreme temperaturen. Hun opzwepende swingende stoner had de bovenhand. Frontman Henk liet de menigte uit zijn hand eten. Het werd opnieuw duidelijk gemaakt: COWBOYS and ALIENS stelt nooit teleur. Nooit.

 

 

 

VANDENBERG

Grote namen in de rockwereld laten zich altijd omringen door steengoede muzikanten. Bij VANDENBERG staat een frontman die de uitstekende zanger Mats Levén blijkt te zijn. Wat de songs betreft hoor je onmiddellijk waar VDB de mosterd vandaan haalt. Zeer opvallend was de gelijkenis met Zeppelin’s ‘Kashmir’. Nostalgie werkt. Reactie in het publiek bij ‘Burning Heart’ en ‘Here I Go Again’ (Whitesnake) . Verder klinkt VDB wat oubollig en passé. Uiteraard alles goed gebracht. Dat wel.

 

PENTAGRAM

Deze Amerikaanse band bestaat al sinds 1971. Een non-actief periode van drie jaar meegerekend. Hun mix van doom en heavy metal is gedateerd maar kan toch rekenen op een talrijk publiek in Helldorado. De frontman BOBBY LIEBLING is een attractie. Zijn oogballen imponeren iedereen. Dat heeft ook de cameraman die de videoschermen bedient gezien. De close-ups zijn niet te tellen. De leadzang van Bobby is echter van mindere kwaliteit. Van de hoofdnoten van de songs trekt hij zich niet aan. Dit is geen meerwaarde naar de nummers toe. Maar het stoort blijkbaar het publiek niet. Mij wel.

 

DOZER

Het was lang stil rond dit Zweeds gezelschap maar kijk. DOZER staat op Alcatraz en dat zullen we geweten hebben. De band is een pletwals. Hun stoner staat als een huis. Ze kunnen putten uit vijf full albums en tal van EP’s. Er wordt strak gespeeld. De La Morgue staat op zijn kop. Dit is een feest. Het headbangende publiek wordt verwend met een sterke set. Opvallend: veel muzikanten in het publiek. Van een voltreffer gesproken. Een hoogtepunt.

 

MY SLEEPING KARMA

Deze Duitse band heeft een eigen stijl. Meestal ietwat tragere songs met eenvoudig klinkende gitaarmelodieën. MSK zijn meesters in het bewerken van hun eenvoudigheid. Spacey klanken en allerhande snufjes maken de band uitzonderlijk. En als je die songs op de juiste manier kan overbrengen naar het publiek is het af. Daar had de band geen moeite mee in de La Morgue. De bandleden leven zich in in hun set en dat straalt van het podium. Na iedere song wordt het publiek uitzinnig. Wat een band. Wat een performance. Alweer een hoogtepunt.

 

 

 

 

 

KING BUFFALO

Na Desertfest 2021 is dit de tweede maal dat ik de band live aan het werk zie. Het trio uit New York zijn harde werkers. Drie albums uitbrengen in anderhalf jaar én toeren in Amerika en Europa. Je moet het maar doen. De band speelt een andere set dan op Desertfest. We mogen genieten van o.m. ‘Longing to be the Mountain’, ‘Hebetation’, The Knocks’, Eta Carinae’, Silverfish, Cerberus en Centurion. Tot grote verwondering van gitarist/zanger Sean MacVay wordt er voor het podium gecrowdsurfd dat het een lieve lust is.  Het geluid is zeer goed. De band speelt strak en gecontroleerd. Het gaat snel voor KB. Ze krijgen meer en meer aanhang. En dat is goed. En ja..alweer een hoogtepunt.

 

Alcatraz blijft ruimte creëren voor alle genres in het hard-rock en heavy metal gebeuren. Dat lukt de organisatie aardig en dat siert hen.

 

The Odd Man, 

 

Guido Grymonprez

 

Meer lezen...

Interview: Axelle Red

02 SEPT 2015
Interview: Axelle Red


 

Interview: Axelle Red
 

Populaire zangeres met het hart op de juiste plaats

 

Bestaat toeval of niet? Voor ik naar het werk vertrok, werd op Radio 2 volgende schlager uit de jaren 70 gespeeld:
Meisjes met rooie haren, die kunnen kussen, dat is niet mis.
Meisjes met rooie haren, kunnen je zeggen, wat liefde is.
Ja ja ja… ‘

De Limburgse juriste Axelle Red staat met meer dan 5 miljoen cd’s en singles in de Top 25 van bestverkopende Belgische muziekartiesten. Ze draagt het hart op de juiste plaats want vanaf 1997 is ze vrijwillig ambassadrice van Unicef. Als moeder van drie dochters slaagt ze erin dit te combineren met haar succesvolle zangcarrière.
Na Bob Dylan en Arno ontving ze in Frankrijk de belangrijke culturele onderscheiding Chevalier dans l'Ordre des Arts et des Lettres.

Ik mocht de wereldster om 9.30 uur ’s ochtends interviewen en kreeg daarvoor het gsm-nummer van haar manager. Na een halve liter sterke koffie ben ik nog zenuwachtiger. Ik besluit het erop te wagen, vergeet mezelf voor te stellen en te vragen of ze nog in kamerjas rondloopt. Het ijs breken met small talk helpt altijd:

Heb je last van ochtendhumeur?
Helemaal niet. Ik ben een ochtendmens. Ik ben verplicht vroeg op te staan want naast mijn job heb ik ook een gezin. Je treft het met mijn humeur.

Mick Ronson, gitarist en rechterhand van David Bowie, kwam je in 1985 opzoeken in Hasselt.
Inderdaad, een man met een geweldige staat van dienst. Hij wou met mij in zee op basis van een democassette en mijn stemgeluid. Zijn platenlabel zag een samenwerking echter niet zitten. Een ingewikkelde historie. Ik heb geen contact meer met hem gehad want kort daarna werd hij ongeneeslijk ziek.

Je werkte samen met een indrukwekkende lijst van muzikale grootheden. Om er enkele te noemen: Isaac Hayes (Shaft), Steve Cropper, Stephan Eicher, Albert Hammond, Charles Aznavour… Heb je met sommigen nog contact?
Het zijn allemaal indrukwekkende artiesten en ongelofelijke muzikanten. Ik hou er mooie herinneringen aan over. In 1998 zong ik bijvoorbeeld een duet met Youssou N’Dour voor enkele millioenen tv-kijkers bij de opening van het wereldkampioenschap voetbal. Het contact is vooral op professionele basis. Met Stu Kimball, de gitarist van Bob Dylan, is er een vriendschappelijke band blijven bestaan. Ook met Willy Weeks, bassist bij Eric Clapton.

Vertel wat meer over die muzikale grootheden.
Met sommigen heb ik getoerd. Het is me te doen om de muzikale klik. Niet voor de vedette, want het zijn soms grote ego’s. Met bepaalde heb ik contact. Voor alle duidelijkheid, ik zie ze niet wekelijks. Steve Cropper, gitarist bij Booker T & MG’s, heb ik graag. Dit zijn talentvolle mensen. Er is een duidelijke wisselwerking bij de studio-opnames. Ik ben altijd onder de indruk van hun muzikaliteit. Maar het zijn mensen, gewone stervelingen met goede en minder goede karaktertrekken.

Je meest succesvolle duet zong je met Renaud.
Dat klopt. Dat was het geëngageerde Manhattan-Kaboul. Uitgebracht in 2002 in de naweeën van de 11 september aanslagen en de oorlog in Afghanistan. Renaud is een half-god bij onze zuiderburen. Het lied werd een dikke hit. Alleen al in Frankrijk gingen er meer dan een half miljoen singles over de toonbank. Het nummer werd gecoverd door Joan Baez.

Op welke Franse muziek ben je zelf gek?
Om er enkele te noemen: Michel Berger - de overleden echtgenoot van France Gall -, Charles Aznavour, niet te vergeten Joe Dassin, uiteraard Jacques Brel - wat een teksten! - en Serge Gainsbourg die muzikaal heel breed gaat.
Tekstueel heb ik een zwak voor de Franse taal. Muzikaal word ik eerder beïnvloed door Amerikaanse muziek.

Hoe verklaar je jouw keuze voor de Franse taal?
Dat is eerder toevallig. Ik heb de taal in mijn jeugd geleerd. Bij ons thuis werd er geregeld Frans gesproken. Mijn eerste cd Sans plus attendre was Franstalig en erg succesvol. Het album was een schot in de roos en haalde zowel in België als in Frankrijk platina. Vandaar dat ik de ingeslagen weg verder bewandelde. Ik hoop iets nieuws aan het Franse chanson bij te dragen. Bijvoorbeeld door de mix van francofone teksten met een Amerikaans geluid.

The States! Je hebt een boontje voor soulmuzikanten. Wist je dat Marvin Gaye in Moere gewoond heeft?
Nee, helemaal niet. Ik ben ervan op de hoogte dat hij in Oostende verbleef. Ik moet zeker eens die villa op de Moerdijk bezoeken.

Tijdens je nieuwe tour speelt Wigbert akoestische gitaar. Hoe kom je bij hem terecht? Een kleurenwissel van ebbenhout naar rode lokken?
(Lacht uitbundig). Ik ken Wigbert al lang. Kort na het verschijnen van zijn hitje Ebbenhout blues heeft hij twee nummers voor mijn debuutalbum geschreven. We hebben contact gehouden. Hij is een uitzonderlijk goede akoestische gitarist die soul en americana kan vermengen. Hij is bovendien uitstekend in arrangementen. Eigenlijk had ik aanvankelijk Bill Withers (Ain’t no sunshine) in gedachten.

Je staat bekend om je engagement ondermeer in Azië. Ken je de Tuol Sleng gevangenis in Cambodja? Bij de overledenen hangt een foto van iemand die op Joe Dassin lijkt.
Ik kwam al op voor Vietnam en Cambodja toen de grenzen nog gesloten waren. Ik heb mijn hart verloren in Azië en Afrika. Iets meer in Azië omwille van het culturele aspect. Ik heb dat gruwelijke schooltje in Phnom Penh bezocht. Dat blijft in je kleren hangen. Ik wist niet dat die langharige Australiër per ongeluk met zijn boot aanmeerde in Cambodja en dacht in Thailand te zijn. Daardoor tekende hij zijn doodsvonnis. Wat een akelige toevalligheid: hij werkte in mijn branche, meer bepaald als roadie voor een Australische band.

Je cd Sisters & empathie heeft geëngageerde teksten.
Dit was bovendien mijn eerste Engelstalig album. De teksten gaan zowel over empathie als sadisme. Dat is een deel van de mensheid, een nadeel van de intelligentie die de verkeerde kant opgaat. Ik ben er lang ongelukkig door geweest. Ik probeer me te fixeren op het goede van de mens. Eén procent bestaat uit psychopaten, zes procent uit helden.

Je vader, advocaat Roland Demal, was jarenlang schepen van sport in Hasselt voor de VLD. Heb je dezelfde overtuiging?
Ik ben een sociaal-democratische liberaal die neigt naar de partij D66 in Nederland. Ik ben heel sociaal voelend maar sta erop onafhankelijk en vrij te zijn. Ik vind bijvoorbeeld president Obama een fantastische figuur.

Ik heb me laten wijsmaken dat je Westvlaamse roots hebt.
Inderdaad, mijn moeder is afkomstig uit Ieper. De kattenstoet is mij welbekend. Zonder twijfel, de grootste en beste patatten komen uit West-Vlaanderen.

Ik zag je ooit op een benefiet voor Amnesty International een cover brengen van Que pasa.
(duidelijk welgezind). Was je erbij? Ik ben een grote fan van TC Matic en Arno. Evenzeer van The Clash. Ik hou van veel muziekstijlen. Ik val voor goede teksten, vooral in het Frans. Teksten die iets te vertellen hebben en waar er met woorden gespeeld wordt.

Even overschakelen naar het niveau van de rioolpers. Ben je effectief roodharig?
Mijn haar is geverfd. Op de cd Sisters & empathy zie je mijn natuurlijke kleur. Ik ben al langer roodharig dan anders. Mijn dochters kennen mij zo. En het rood past bij mij.

Ik wou nog wat meer vragen stellen over Parijs, haar onderscheidingen, de keuze van de muzikanten… Maar dan zegt ze plots dat ze weg moet. Na meer dan een half uur komt er een abrupt einde aan het gesprek. In ieder geval kijkt ze uit naar het concert in Gistel. Ik bedank haar uitvoerig en val hierbij enkele malen over mijn woorden.

 

Toen ik de telefoon neerlegde, spookte die schlager terug door mijn hoofd:
‘Meisjes met rode haren, kunnen je zeggen, als je ze kent,
of je de grote liefde, de grote liefde voor altijd bent. ‘

 

 

(Dirk Ghys)  

Foto: Dirk Ghys