MSG - Universal
All I Know - Vanity Kills
Oh Hiroshima – Myriad.
Ernst - Sad Seasons - Winter
King Buffalo - Acheron
Monolord - Your Time To Shine
Agenda
08 OKT
Rave Rebels 2022
14 OKT
Godsmack
17 OKT
Sting
22 OKT
Troyfest
23 OKT
Kansas
24 OKT
AlexisonFire
26 OKT
Paradise Lost
30 OKT
Samhain 2022
02 NOV
Blue Oyster Cult
03 NOV
Bon Iver
06 NOV
Rise Against
08 NOV
Converge
08 DEC
Volbeat
10 DEC
BFTP 2
08 FEB
Manowar
28 FEB
Bring Me The Horizon
14 MEI
Roger Waters 2023
12 JUN
Ozzy Osbourne 2023
04 AUG
Rammstein 2023

The odd man

Onze ouwe op stap: Alcatraz


 

 

Alcatraz Festival 2022 – Vrijdag 12 augustus

 

Motsus

Het Belgische MOTSUS mocht aftrappen in de La Morgue . Het trio brengt instrumentale psychedelische stoner/sludge. De songs hebben een riffbasis en de basgitaar/drum motor draait op volle toeren. Er wordt strak gespeeld. De ene song heeft wat meer avontuur in zich dan de andere. De band geniet van hun spel en dat is positief. MOTSUS is ook visueel zeer genietbaar.

 

HANGMAN’S CHAIR

Deze doomband gooit sludge en stoner mee in hun blender. Het resultaat dat dit Franse viertal op het podium van de Helldorado neerzet is werkelijk verbluffend. Neem daarbij het fantastische stemgeluid van gitarist Cedric Toufouti en je krijgt een product dat af is. Hangman’s Chair kan het publiek volledig meeslepen in hun uitstekende songs. Het is een plezier om die mannen aan het werk te zien. Hangman’s Chair blijkt achteraf een hoogtepunt van de dag te worden. Uitstekende band.

 

ULI JON ROTH

Deze oude rot brengt een verrassende Scorpions set op de Prison stage. Lef heeft ie wel. Hij trapt af met The Sails of Charon wat bij zijn eerdere optredens eigenlijk de afsluiter was. Verder passeren o.m. In Trance, Pictured Life, We’ll Burn The Sky, Catch Your Train en Bob Dylan’s All Along The Watchtower, uiteraard in de versie van Jimi Hendrix, wordt uitstekend gebracht. De muzikanten rondom Roth zijn van topniveau. De bassist/zanger (!!) neemt de lead voor zijn rekening gesteund door de toetsenman die  eveneens over een zeer goede stem beschikt. Roth’s tweede gitarist (!!) speelt de pannen van het dak. Alle harmonieën klinken super. ULI JON ROTH verkeert in topvorm. Het publiek reageert zeer enthousiast.

 

COWBOY’S and ALIENS

Monolord cancelled. Alweer. Gelukkig viel deze afgelasting goed mee want we kregen niemand minder dan onze Belgische stonertrots COWBOYS and ALIENS voorgeschoteld. Zoals altijd hadden de heren er zin in en werd de Heldorado ingepakt. Het publiek vergat gewoon de extreme temperaturen. Hun opzwepende swingende stoner had de bovenhand. Frontman Henk liet de menigte uit zijn hand eten. Het werd opnieuw duidelijk gemaakt: COWBOYS and ALIENS stelt nooit teleur. Nooit.

 

 

 

VANDENBERG

Grote namen in de rockwereld laten zich altijd omringen door steengoede muzikanten. Bij VANDENBERG staat een frontman die de uitstekende zanger Mats Levén blijkt te zijn. Wat de songs betreft hoor je onmiddellijk waar VDB de mosterd vandaan haalt. Zeer opvallend was de gelijkenis met Zeppelin’s ‘Kashmir’. Nostalgie werkt. Reactie in het publiek bij ‘Burning Heart’ en ‘Here I Go Again’ (Whitesnake) . Verder klinkt VDB wat oubollig en passé. Uiteraard alles goed gebracht. Dat wel.

 

PENTAGRAM

Deze Amerikaanse band bestaat al sinds 1971. Een non-actief periode van drie jaar meegerekend. Hun mix van doom en heavy metal is gedateerd maar kan toch rekenen op een talrijk publiek in Helldorado. De frontman BOBBY LIEBLING is een attractie. Zijn oogballen imponeren iedereen. Dat heeft ook de cameraman die de videoschermen bedient gezien. De close-ups zijn niet te tellen. De leadzang van Bobby is echter van mindere kwaliteit. Van de hoofdnoten van de songs trekt hij zich niet aan. Dit is geen meerwaarde naar de nummers toe. Maar het stoort blijkbaar het publiek niet. Mij wel.

 

DOZER

Het was lang stil rond dit Zweeds gezelschap maar kijk. DOZER staat op Alcatraz en dat zullen we geweten hebben. De band is een pletwals. Hun stoner staat als een huis. Ze kunnen putten uit vijf full albums en tal van EP’s. Er wordt strak gespeeld. De La Morgue staat op zijn kop. Dit is een feest. Het headbangende publiek wordt verwend met een sterke set. Opvallend: veel muzikanten in het publiek. Van een voltreffer gesproken. Een hoogtepunt.

 

MY SLEEPING KARMA

Deze Duitse band heeft een eigen stijl. Meestal ietwat tragere songs met eenvoudig klinkende gitaarmelodieën. MSK zijn meesters in het bewerken van hun eenvoudigheid. Spacey klanken en allerhande snufjes maken de band uitzonderlijk. En als je die songs op de juiste manier kan overbrengen naar het publiek is het af. Daar had de band geen moeite mee in de La Morgue. De bandleden leven zich in in hun set en dat straalt van het podium. Na iedere song wordt het publiek uitzinnig. Wat een band. Wat een performance. Alweer een hoogtepunt.

 

 

 

 

 

KING BUFFALO

Na Desertfest 2021 is dit de tweede maal dat ik de band live aan het werk zie. Het trio uit New York zijn harde werkers. Drie albums uitbrengen in anderhalf jaar én toeren in Amerika en Europa. Je moet het maar doen. De band speelt een andere set dan op Desertfest. We mogen genieten van o.m. ‘Longing to be the Mountain’, ‘Hebetation’, The Knocks’, Eta Carinae’, Silverfish, Cerberus en Centurion. Tot grote verwondering van gitarist/zanger Sean MacVay wordt er voor het podium gecrowdsurfd dat het een lieve lust is.  Het geluid is zeer goed. De band speelt strak en gecontroleerd. Het gaat snel voor KB. Ze krijgen meer en meer aanhang. En dat is goed. En ja..alweer een hoogtepunt.

 

Alcatraz blijft ruimte creëren voor alle genres in het hard-rock en heavy metal gebeuren. Dat lukt de organisatie aardig en dat siert hen.

 

The Odd Man, 

 

Guido Grymonprez

 

Meer lezen...

Interview: Intergalactic Lovers

04 NOV 2018
Interview: Intergalactic Lovers


 

De tattoo van Intergalactic Lovers


We spreken af in het Minnewaterpark, een romantische locatie voor een date. Helaas is het druk in de backstage van het Cactusfestival. Ik hoopte op een tête-à-tête met Lara Chedraoui, naast zangeres bij Intergalactic Lovers ook presentatrice bij Studio Brussel. Pech, de gitarist Maarten Huygens schuift mee aan tafel. Na talrijke optredens en het veelvuldig toeren, zien zij er bijzonder fris uit.

 

Ik heb mijn huiswerk gemaakt. Zo ben ik te weten gekomen dat Lara een hekel heeft aan mensen die niet in de ogen kijken wanneer je zit te praten. En aan gierige mensen die nooit terug trakteren. Haar hoogste lichamelijke genot is een knuffel. Ze is heel fysiek ingesteld en heeft het nodig om mensen vast te pakken. Dat belooft.

 

Maarten geeft me een stevige handdruk en, hé hé, Lara pakt me vast en geeft me een zoen. Daarna vraagt ze wat ik drink. Ze trakteert inderdaad. Zij ziet de immense blauwe plek op mijn bovenarm en blijkt oprecht geïnteresseerd. “Wat is dat, jongen? Dit lijkt me geen geboortevlek. Eén of andere beet? Een zuigplek?” Er is geen ontkomen aan haar nieuwsgierige blik. “Een tattoo,” lieg ik. Ze schatert. “Neen, ik ben vorige week over een flightcase gedonderd. Koud water en Flamigel hebben amper gewerkt.” Lara kijkt bezorgd. “Niettemin, het staat je.”
Ik kijk haar in de ogen en vuur mijn eerste vraag af.

 

We moeten met iets van wal steken. Hoe zou jij jezelf voorstellen?
Maarten: Zij is de beminnelijke lelijke aap (gelach). Ik bedoel het goed. Trouwens, altijd. Dat is de totem die ze kreeg bij de scouts, de naam van een dier dat dezelfde eigenschappen heeft als de drager van deze totem.

 

Lara, wil je wat meer vertellen over je Libanese roots?
Lara: Mijn vader is Libanees en mijn moeder een Belgische wereldreiziger. Ze hebben elkaar ontmoet in Afrika op een ambassadefeestje. Tot mijn achtste heb ik in Nigeria gewoond. Daarna verhuisden we naar Aalst. Cultuurshock: geen palmbomen noch nonnen in kleurrijke kleding. Alle meisjes heetten Sofie, waren blond en leken op elkaar. België was raar. Mijn vader kon niet aarden in Vlaanderen en is vertrokken. Het Belgische deel van mijn bloed is nog altijd minder goed ontwikkeld. In koude winters kan ik echt neerslachtig worden.

 

Hoe verzeilt een half Belgisch half Libanees meisje in een popgroep?
Lara: Maarten was mijn scoutsleider. Hij heeft me ongeveer 10 jaar geleden gevraagd of ik in zijn bandje wilde zingen en gitaar spelen. Bij de eerste repetitie dacht ik: “Nee, ik wil naar huis!” Maar hij bleef geduld met mij hebben.

 

Vanwaar komt de naam Intergalactic Lovers?
Maarten: Dat heeft te maken met een verkleedfeestje. Ik was verkleed als marginaal van de toekomst, met veel plastic en aluminiumfolie. In die hoedanigheid verspreidde ik de boodschap van de liefde (hilariteit).

 

Hoe omschrijf je zelf jullie muziek?
Maarten: Ik omschrijf het als de soundtrack voor een film of serie die nog niet gemaakt is. Heel visueel, met verschillende passages, vanuit diverse landen, zowel vrolijk als droevig. Steengoede muziek, vanzelfsprekend.
Het gaat erom samen iets te maken, interactie tussen mensen, toevoegen en schrappen… Je kunt het vergelijken met een flipperbal die van links naar rechts gekatapulteerd wordt. De muziekbladen ressorteren ons bij indierock. Dat doet me altijd denken aan langharige Afghaanse windhonden. Zo’n etiket is me te eng.

 

Wat heb je voorgehad met je hand?
Lara: Ik heb tien jaar in cafés gewerkt. Op een avond wou ik twee bierglazen uit elkaar halen. Ik had niet gezien dat ze aan de achterkant stuk waren. Een seconde later hing mijn duim er nog maar half aan. Sindsdien kan ik geen gitaar meer spelen. Niet getreurd, nu haal ik danspasjes boven op het podium. Ik kan me niet langer wegsteken achter mijn gitaar. Tijdens die eerste optredens stond ik aan mijn statief gekluisterd. Toen dacht ik dat het niet boeiend kon zijn voor het publiek om te kijken naar een zangeres die haar microfoonstandaard op 30 verschillende manieren vasthoudt. Sindsdien laat ik me meer gaan.
Goed nieuws: ik probeer piano te leren.

 

Naar welke muzikanten kijk je op?
Maarten: Ik bewonder David Gilmour van Pink Floyd, een van de beste gitaristen ter wereld. De manier waarop hij een Fender Stratocaster en een lapsteelgitaar bespeelt, grenst aan het onwaarschijnlijke. Zijn eerder trage manier van soleren, maakt hem uniek.
De Franse gitarist Gabriel Yacoub behoort tot de top. Net als Lara heeft hij een Libanese vader. Hij brengt folk- en rootsmuziek en experimenteert met zowel middeleeuwse, traditionele als moderne folk geluiden.
Rodrigo y Gabriela, een Mexicaans gitaarduo, spelen akoestisch eigen nummers. Ze wagen zich ook aan covers van Led Zeppelin en Metallica.
Eigenlijk is Westerse muziek saai. Als ik iets nieuws en boeiend hoor, schrijf ik het op. Ik onthoud ook de talrijke tips.

 

Welke zangeressen bewonder je?
Lara: PJ Harvey, vooral met haar geel kleedje. Florence + The Machine. Jazz-zangeres Melanie De Basio, eigenlijk de Belgische Billie Holiday. Bovendien kijk ik uit naar Charlotte Gainsbourg hier op het festival. De productie van haar album 5:55 door het Franse duo Air boeit me. Ik ben benieuwd naar haar show. Zeg, en Nina Simone, vooral als ze Jacques Brel zingt. We kunnen niet om Brel heen. Wat een teksten! Wat een présence! Als je zijn songs op YouTube bekijkt, dan merk je de echtheid, de passie, de originaliteit… Hij behoort tot de groten der aarde.

 

Jullie hebben al uitgebreid getoerd, zelfs in het buitenland. Welk van jullie concerten blijft je het meest bij?
Lara: De eerste maal dat we op Dour speelden en de eerste keer dat we de A.B. uitverkochten in datzelfde jaar. Voorheen modderden we wat aan in jeugdhuizen.

 

Vertrouw ons enkele anekdotes toe.
Maarten: In het Rivierenhof, Antwerpen, ben ik eens mijn versterker vergeten op de parking. Het zweet brak me uit. Gelukkig stond die er nog.
Lara: Blijft me levendig bij, het moment dat we op Cactus een compliment kregen van Greg Dulli, frontman bij de Amerikaanse band Afghan Wigs.
Voor een tournee had ik op straat een koffer gevonden die ik dicht had geworpen. Er zat een cijferslot op waarvan ik de code natuurlijk niet wist. Toen zijn de jongens de kroeg ingegaan en heb ik tot een stuk in de nacht alle codes geprobeerd. Uiteindelijk moesten we hem opensnijden (lacht). Helaas word ik nooit minder chaotisch. Op de koop toe denk ik niet na voor ik iets doe.

 

Is het moeilijk toeren met mannen?
Lara: Dat valt best mee. Ik ben geen meisje meisje en zij zijn geen typische jongens. Je moet wel een beetje rekening houden met de ego’s.
Maarten: We zijn geen echte macho’s, behalve Lara dan (gelach).

 

Op welk eigen nummer ben je het meest content?
Maarten: Op ‘For the young ones’ uit ons laatste album ‘Exhale’. Morgen kan dat gerust iets anders zijn.
Wat betreft onze eerste cd ‘Greetings & salutations’, daar ben ik ook heel tevreden over. Het is logisch dat we veel bijleerden met ons debuut. Thomas Hahn producete. Hij leerde me dat je bijvoorbeeld je versterker kan platleggen om een ander geluid te krijgen. Steve Rooke masterde de cd in de Abbey Road studio’s in Londen. Hij zat in het verleden achter de knoppen bij Wilco en Franz Ferdinand. Bovendien kreeg de man een Grammy voor het opfrissen van het volledige oeuvre van The Beatles.

 

Lara: Sorry maat, we moeten ons klaarmaken voor het concert. Graag tot een volgende maal.

 

Ik moet toegeven dat het de eerste maal is dat ik iemand een volledig gesprek in de ogen gekeken heb. Ik krijg nog een zoen. Eigenlijk had ik graag een drankje terug getrakteerd. Ik blijf verweesd achter en kijk naar de immense bloeduitstorting op mijn arm die indruk gemaakt heeft. Precies een landkaart. Ik neem me voor er een tattoo van te laten maken als aandenken. Hoewel ik de meeste afschuwelijk vind – zeker die bumpers boven de kont – wordt deze origineel.
Naast dit aandenken en interview laten Intergalactic Lovers vooral een muzikale tattoo achter.

 

Dirk Ghys

 

Intergalactic Lovers
support: Mooneye
zaterdag 24 november 2018, 20 uur
cc Zomerloos Gistel, [email protected], 059 27 98 71
toegang € 25 vvk / € 30 add