Midge Ure (Ultravox/Visage) + Pete Lincoln
Concertzaal De Casino (Sint-Niklaas) - 10/03/2018
Op zaterdagavond - 10 maart - zakten we af naar Concertzaal De Casino voor een portie nostalgie uit de jaren '80. Met op het programma Midge Ure , vooral bekend door zijn werk met o.a. Visage en Ultravox. En in het voorprogramma Pete Lincoln. Eveneens geen onbekende, dankzij zijn inbreng bij Sailor, The Sweet en als muzikant bij grote namen als Cliff Richard, Tina Turner en Shakin' Stevens. mocht de organisatie het bordje 'sold out' voor de deur plaatsen. De zaal was dan ook volgelopen met dertigers, veertigers tot vijftigers die de jaren '80 aan de lijve hadden meegemaakt. Later zou blijken dat het op deze avond veel meer zou worden dan louter en alleen een nostalgie trip. Ons verslag:
Pete Lincoln: Een warme gloed die rust brengt in je hart
Een voorprogramma is doorgaans de reden om even te gaan verpozen aan de bar. Maar met Pete Lincoln stond een artiest op het podium die ondertussen zijn sporen heeft verdiend binnen de muziekwereld. Pete weet dan ook verdomd goed hoe hij zijn publiek moet entertainen. Naast een charismatische uitstraling beschikt hij over een stem en uitstraling die een warme gloed doet neerdalen over ons hart. Gewapend met enkel een akoestische gitaar brengt hij werk uit zijn solo platen, maar grasduint ook door het rijkelijke verleden met o.a. song van Sailor of The Sweet. Of brengt enkele gesmaakte covers, die niet altijd het origineel kunnen benaderen, zoals sledgehammer van Peter Gabriel. Maar toch een mooie inbreng blijken te zijn binnen het geheel.
Pete Lincoln bracht bovendien recent een schijf uit Heartbeat. Een plaat boordevol liefdesliedjes, zoals hij zelf aangeeft. Echter niet de melige zijde daarvan. Eerder die kant waardoor je met een brede glimlach, rond het kampvuur gezeten, geniet van elkaar en de ondergaande zon. Dat gevoel van geborgenheid, dat we terugvinden in zijn songs, brengt hij ook live naar voor.
Echter is het vooral zijn spraakzaamheid gekoppeld aan een dosis humor en een saus charisma. Afgewerkt met aanstekelijke songs, die aan de ribben blijven kleven. Dat ons het meest over de streep trekt. We hebben al slechtere voorprogramma's meegemaakt. Kortom. Pete Lincoln kwam, zag en beroerd ons en het hart van vele aanwezigen in concertzaal de Casino. Het enige minpunt? Een half uur was echt te kort, dit smaakte naar meer.
Midge Ure: Veel meer dan enkel een nostalgie trip naar het verleden.
Ook Midge Ure kan terugkijken op een rijkelijk verleden. Niet alleen als frontman van Ultravox of door zijn samenwerking met Visage. Ook als solo artiest bracht hij enkele heel knappe platen uit. Dat jarenlange ervaring niet per se moet resulteren in het afleveren van een flauwe routine klus. De spontaniteit en hoge dosis spelplezier stond letterlijk op het gezicht en brede glimlachende Midge Ure te lezen. De man kan natuurlijk een oeuvre voorleggen, waarmee hij een set van meer dan twee uur zou kunnen vol krijgen. Hij hield het bij één uur en dertig minuten, grasduint doorheen zijn solo werk. Waarbij songs als Fade to grey (Visage), het onbreekbare Vienna (ultravox) en Dancing with tears in My eyes en het prachtige Hymn - beide eveneens van Ultravox) op de meeste bijval konden rekenen.
Opvallend daarbij is dat Midge ure nog steeds heel goed bij stem is. Hij laat zich eveneens omringen door klasse muzikanten, die betoverende klanken uit hun instrumenten toveren. Ook al trekt hij de aandacht duidelijk naar zich toe, dat mag toch ook in de verf worden gezet. Midge Ure brengt bovendien een heel gevarieerde set met songs boordevol power en energie, waarop stil staan onmogelijk is. Maar ook knappe, hartverwarmende songs binnen een eerder verstilde sfeer. Waarbij zijn stem broos en breekbaar de gevoelige snaar raakt. Dankzij dat variëren is die 1u30 in één ruk voorbij. Bindteksten doet de man niet echt aan, maar de gezapige kwinkslagen of korte maar leuke anekdotes tussendoor. Ook dat kan gezien worden als een meerwaarde binnen het geheel.
Na een wervelstorm van bekende, minder bekende en gesmaakte hits binnen een regulaire set die aanvoelde als veel meer dan enkel en alleen een nostalgie trip. Was de kers op de taart, in de vorm van twee songs als bisnummer. Eigenlijk gewoon een leuk meegenomen sluitstuk. Ondertussen had Midge Ure ons al een uur lang weten te beklijven, entertainen , diep raken en met een enorm warm gevoel vanbinnen achterlaten. De man heeft geen overdreven lichtshows of andere visuele effecten nodig om te bekoren. Enkel zijn heel herkenbare en wonderbaarlijke stem, songs die zijn uitgegroeid tot klassiekers die een gehele generatie muziekliefhebbers heeft
Pics: Frank Verlinden
Review: Erik Van Damme