Concert-review: Tenacious D Unplugged @ AB
This was the greatest and best gig of the year. (period)
Geen Sportpaleis, Vorst Nationaal of andere groot vertrek, meestal badend in slechte akoestiek en tot de nok gevuld met kletswijven en kerels die denken dat ze op café zitten. Voor de rockhelden Jack Black en Kyle Gass van Tenacious D mocht het kaf van het koren gescheiden worden en kozen ze de beste middelgrote concertaula van het Europese vasteland uit voor hun eerste live-passage in ons land. U leest het goed, hun eerste show op Belgische bodem met als gevolg dat de tickets in trek waren en in een kwartier uitverkocht waren. Het beloofde een ronkende rockavond te worden.
Sinds hun weergaloze debuut uit 2001 is Tenacious D uitgegroeid tot een cultband. Hun tweede plaat, die als soundtrack diende voor hun machtige film/musical The Pick Of Destiny, deed hun status alleen maar toenemen. Hun laatste worp, die ook enkele knappe krakers bevat, opgebold met hun typische snaaksheid, brengt hen nu al twee jaar naar alle uithoeken van de wereld. Een Grammy voor beste metal performance was gisteren op de uitreiking van de begeerde gouden grammofoontjes zeker op zijn plaats.
Sasquatch himself verzorgde een voortreffelijk voorprogramma. We kregen een onemanshow te zien die we niet snel zullen vergeten. Op monsterlijke wijze en met heel wat knipogen naar zijn wollige gedaante werden covers (o.a. Black Betty) en eigen materiaal met de nodige randanimatie de meute ingejakkerd. De opgedaagde massa was klaar voor het glorieuze vervolg…
Op de tonen van Morricone’s The Trio (uit The Good, The Bad & The Ugly) kwamen Jables en Rage Kage statig met rechte rug de bühne opgesloft. De intro ging onder apocalyptisch applaus over in het wondermooie Tribute. Openen met je grootste hit betuigt van onmetelijk veel lef en zelfvertrouwen. POD en Rize Of The Fenix volgden vlug en de rockmachine was na een klein kwartier goed gerodeerd voor de rest van de avond. De guitige bindteksten van Jack Black bleven ook niet lang op zich wachten. Op de vraag: ‘Spreekt oe Niderlends?’ ging het publiek helemaal wild. Na een dik halfuur kregen we met Kickepoo een tweede machtig meezingmoment. Je zou haast vergeten dat alles maar met twee akoestische gitaren gespeeld werd. Als inleiding op het intieme Dude I Totally Miss You werd er wat ruzie gemaakt. Zowel voor als achter de schermen werd er een leutig toneeltje opgevoerd van twee kibbelende kameraden. Met de gitaren strak gestemd werd er een bluesy versie van LedZep’s Rock And Roll gespeeld die Plant en Page zou doen glimmen als trotse vaders.
Door de roadie, die een steeds grotere rol speelde naarmate de set vorderde, werd er op vraag van JB een gele plastieken speelgoedsaxofoon aangebracht. Black speelde enkele noten, Gass deed een gek dansje en de Ancienne Belgique ging volledig uit zijn dak. Een dubbele en driedubbele blokfluit-solo deed de feestsfeer keihard naar ongekende hoogtes stijgen. Ook de Ozzy-Osbourne-imitatie mocht er wezen en was zelfs toonvaster dan het origineel, generals gathered in their masses… . Fuck Her Gently werd op het einde nog meegebruld als een zegevierend volkslied van een trotse rocknatie. De stemmen werden schor geschreeuwd en als opgetogen heersers overschouwden ze de troepen. Dat Master Exploder niet tussen de opeenvolging van briljante akoestische juweeltjes zat is hen volledig vergeven. De avond was af en we werden met een diepe oprechte buiging billijk bedankt.
(BG)